When Fighters Fall In Love

Chapter 41

Ayesha Rakki's POV

Nakatitig lang ako sa taong tumawag ng pangalan ko. Hindi ko alam kung anong gagawin.

Ano ba ang dapat na ginagawa sa mga ganitong sitwasyon?

Kung ang susundin ko ay ang utak ko, malamang sa malamang ay wala na ako dito dahil tumakbo na ako paalis sa sobrang takot.

"Siya yung sinasabi ko sayong palaging pumupunta dito. Ngayon ay hindi niya kasama ang asawa niya pero kadalasan ay pareho naman silang pumupunta." Nakangiting sabi ni Lola Tina kaya napalingon ako sa kaniya ulit.

"Sigurado po ba kayo? Baka naman po nagkakamali kayo kasi imposible po ang sinasabi niyo. Hindi naman po siya ang..." nauutal na sabi ko.

"I'm your father, Ayesha."

"You're lying."

"I'm not lying. You're my daughter."

Napatigil ako nang may mag-sink in sakin. "Wait... you knew all along and never told me?"

"Yes. I kept it from you because I thought it was the best way to protect you."

"Protect me? I don't need you to protect me like that." Hindi naman ako nanghingi ng tulong??

"I'm sorry."

"No, don't apologize. You already knew the truth all this time. We were in the same places, we crossed paths more than once, and you still chose silence. Do you understand how that feels? How am I supposed to process years of not knowing something this important about myself?"

"I didn't want to burden you with it. I was afraid it would change everything for you, or that it would hurt you more than it helped."

"How am I supposed to process that?" Para akong mauubusan ng hangin sa katawan.

Naramdaman ko pang hinawakan ni Zayden ang braso ko kaya napunta sa kaniya ang atensiyon ko.

Halos hindi ko na namalayan ang sunod sunod na pagtulo ng luha ko. Kapag nagtanong si Zayden kung okay lang ako ay baka umiyak na ako ng sobra sa lugar na 'to.

At ayokong mangyari yun.

"Do you want to go now?" Tanong niya kaya agad na napuno ng luha ang mga mata ko.

Shit. Ang hina ko.

Hindi ko pa rin pala talaga kaya humarap sa nakaraan ko. Hindi ko pa rin kayang malaman ang mga bagay sa nakaraan ko.

"Let's.... leave. I can't breathe here." Bulong ko na bahagya niyang nginitian at hinila na ako palabas sa lugar na yun.

Hindi ko alam kung ano ang sinabi ni Zayden sa kaniya para hindi na kami kulitin at puntahan.

Zayden's right.

Kung ako lang mag-isa ang pumunta dito, hindi ko na alam ang nangyari.

I'll probably lose myself.

Pumasok na kami sa loob ng kotse na agad niyang pinaandar. Gusto ko mang itanong kung saan kami pupunta ay hinayaan ko nalang siya at tumingin nalang sa labas habang tuloy-tuloy na tumutulo ang mga luha ko.

Bakit siya pa? Hindi ko matanggap. Ibig sabihin ay alam na niyang ako ang anak niya pero hindi niya man lang sinabi sa akin sa kabila ng lahat? Ilang beses ko siyang nakita. Ilang beses kaming nagsama sa iisang lugar pero hindi niya man lang nasabi na siya ang tatay ko. Wala man lang siyang sinabi.