When Fighters Fall In Love

Chapter 37

Ayesha Rakki's POV

Ramdam ko ang pagdiin ng kutsilyo sa leeg ko. Nakakainis! Hindi pa nga magaling yung nasa braso ko. Pero ano pa nga bang magagawa ko? Ako naman ang may gusto nito.

"Rakki?" Biglang tawag ni Uncle kasama si Tristan at chairman. Nakawheel chair pa si Tristan at agad akong tinaasan ng kilay na parang sinasabi niya na napakahina ko sa mga oras na 'to dahil wala man lang akong ginagawa.

Kapag may ginawa ako, baka mahalata nila. Ayoko naman ng ganon. Baka matakot sakin ang mga tao dito.

"Don't." Pigil ko sa mga body guard ni Uncle na akma sanang lalapit.

Gusto kong matawa. Malamang nagtataka din sila kung bakit hinahayaan kong gawin sakin 'to.

Muli ko na namang naramdaman ang pagdiin sa leeg ko dahil sa ginawang paglapit ng mga body guard namin. Wala namang kaso sa akin na mamatay sa mga oras na 'to pero mukhang hindi papayag si Uncle doon. Tss.

Napasinghap pa ang mga taong nanonood nang makita na unti-unti na tumulo ang dugo ko mula sa leeg. Ramdam ko yun pero hindi naman ganon kasakit. Naging numb na ata ang buong katawan ko sa mga trainings na ginawa ko.

"Ako na ang bahala sa pagpapagamot ng anak mo. Bitawan mo na ako."

"Ikukulong nila ako kapag ginawa ko yun." Natatakot na sabi niya at hinigpitan pa ang kapit sa akin. Ang higpit ng hawak niya sa braso ko.

See? Ganito ka-messed up ang government dito.

A government that truly serves its people should make healthcare a basic right, not a privilege reserved only for those who can afford it. But then funds intended for hospital to help the poor disappear into the pockets of officials. Medical supplies become overpriced. As these problems continue, desperation grows.

Some people turn to illegal activities because they feel trapped with no other options. Others become angry and hopeless after watching their loved ones suffer simply because they were poor. Crime, violence and exploitation often grows in environment where people feel abandoned by the systems meant to help them survive.

"I'll help you. Tutulungan kita na mabayaran ang bills ng anak mo so let me go." Natural na sabi ko sa kaniya.

Hindi pa sinasadyang mapatingin ako kay Doc Zayden na kasalukuyang nakatingin sa akin kaya tinaasan ko siya ng kilay.

"One." Mahinang bilang niya na agad ikinakunot ng noo ko. Eto na naman kami. Hindi na naman kami magkaintindihan. "I'm counting." Inis na sabi niya.

Anong ginawa ko???

Isinenyas pa niya sa akin ang isang upuan sa tabi ko.

Ohh okay.

"Two."

Napatingin kami sa babaeng kararating lang na agad lumapit doon sa bata. Kahit si manong ay napatingin sa babae kaya yun ang chance namin na gawin ang plano.

Nang makabilang si Zayden ng tatlo ay agad akong umakyat sa upuan at tumalon patalikod. Nasipa ko pa ang kutsilyong hawak ni Manong kaya napaupo siya sa sahig na agad hinawakan ng mga guard.

Ako naman ay akala ko ay maganda ang pagkakatayo ko pero may madulas na bagay pala na nasa paa ko kaya alam kong matutumba ako.

Shit! Ang daming tao! Pangit ang bagsak ko! Nakakahi——agad na may pumulupot na braso sa bewang ko para saluhin ako kaya napalingon ako doon at bumungad sa akin ang mukha si Doc Zayden.