When Fighters Fall In Love

Chapter 23

Ayesha Rakki's POV

"Where are we going?" Takang tanong ko sa kanila.

Bigla kasi nila ako sinabihan na magbihis dahil may pupuntahan daw kami. Mabuti nalang at hindi naman nila ako minadali sa pag-aayos dahil pakiramdam ko ay kulang pa ang tulog ko.

"It's a surprise." Seryosong sabi ni Uncle bago ibinaba ang ipad na hawak niya. "May nangyari ba sa inyong dalawa last night?"

Nagkatinginan agad kami ni Tristan.

"What do you mean, Uncle?"

"Nakita kita sa room ni Rakki kanina. I heard the name of Zayden. What is happening?"

Tiningnan naman ako ni Tristan—sign na hindi siya magsasalita kaya ako dapat ang sumagot.

Shit.

"It's nothing, Uncle." Hindi naman na niya kailangan pang malaman.

"Well, if he likes you, I don't have a problem with it. I can talk to Archie and Ian for the both of you. You know I've always got your back." Narinig niya nga. Hindi naman kasi siya magtatanong if wala siyang narinig.

"I'll figure it out, Uncle. I just need time to breathe and think without pressure."

Napabuntong-hininga ako at tumingin nalang din sa labas.

I don't even know if I like Zayden or not. I've honestly never liked anyone before, so I don't really know what the signs are supposed to feel like.

I keep trying to compare it to how people describe it, but nothing feels clear. I don't get that certainty people talk about. I just don't... know.

But I do know one thing for sure—I'm interested in him. I think about him more than I used to think other people. It's confusing because it doesn't feel simple. It's not like I can just label it and be done with it.

And maybe that's why I'm stuck. Because I don't want to misunderstand my own feelings, but I also don't want to ignore them if they actually mean something. 

"Teka—anong ginagawa natin dito?" Nagugulat na tanong ko kay Uncle nang huminto ang sasakyan sa tapat ng isang sira-sirang bahay na halatang wala ng tao. "Uncle?" Nakakapagtaka dahil hindi naman niya ako pinapayagan na pumunta dito pero ngayon... siya pa mismo ang nagdala sa akin.

Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan nang maunang lumabas sila Uncle Sean. At dahil hapon na ngayon, naramdaman ko ang malakas na ihip ng hangin na agad humampas sa balat ko.

Emosyonal ko pang inilibot ang paningin ko nang maalala ang lahat sa lugar na 'to.

"Hihintayin ka nalang namin dito sa labas." Natural na sabi ni Uncle at sinenyasan akong pumasok sa loob kaya yun ang ginawa ko.

Sirang-sira na talaga siya at mapapansin mong halos wala ng nakatira.

Oh god... I missed this place.

Pumasok na ako sa loob at inilibot ang paningin sa mga gamit na medyo pamilyar pa sakin kahit luma na. Nakakapagtaka at kumpleto pa ang lahat dito. Kahit ang lamesa namin sa kusina ay kitang-kita ko pa kahit lumang-luma na.

Binuksan ko ang pintuan papunta sa kwarto ko at nakita ko ang ibang gamit. Ang mga manika ko ay nandito pa kahit ang ilang damit ay nandito. Napatingin pa ako sa librong nakalagay sa cabinet ko at naramdaman agad ang sunod-sunod na pagtulo ng luha ko nang maalala na ang librong ito ay ang regalo ko dapat kay Lola nung araw na yun.