When Fighters Fall In Love

Chapter 48

Ayesha Rakki's POV

"I'll do the rest, Doc Rakki. You should go." Sabi ni Doc Noah na ikinalingon ko.

Patapos na rin naman ang operation and assistant doctor lang ako. Si Doc Noah ang lead surgeon.

"Sorry—anong gagawin ko?" Tanong ko sa kaniya. Napailing naman siya at sinabi ulit kung anong gagawin ko.

Hindi ko alam kung ilang oras kaming nanatili ni Doc Noah sa operating room. Ang alam ko lang ay nang makalabas kami ay sumisikat na ang araw dahil may isa pa kaming pinag-usapan na case.

Umaga na pala. Hindi pa ako kumakain ng dinner.

"Finally! We're done!" Humihikab na sabi ni Doc Noah na bahagya kong ikinatawa.

"Why do we always end up with the longest surgeries?"

"I don't know. Maybe it's because they trust us enough to handle the most delicate cases. And honestly, that makes sense. We're both good at what we do. Besides, I enjoy having you in the OR with me."

Napairap agad ako doon. "Not anyone else?"

"Anyway." Pfft. Sabi ko na eh. "When were you planning to tell us that you and Doc Zayden are together? I finally figured out why he's always glaring at me—he's jealous."

"He's not like that."

"Oh, please. You should see the way he looks at me. Every time I catch him staring, he looks like he's about two seconds away from burying me."

Napaka-OA lang din talaga ni Doc Noah.

Iniwanan ko na siya doon at dumiretso nalang sa opisina ko para magpahinga nang makitang nandoon si Tristan at natutulog.

Hindi siya umalis?

Teka...

Hinintay niya ako?

"Tristan." Panggigising ko sa kaniya.

"Hmm?" Inaantok niyang tanong sa akin. Nakapikit pa ang isang mata.

"Uuwi na tayo." Mahina kong sabi habang tinatanggal ang coat ko. Pinanood niya pa akong gawin yun bago tuluyang umupo sa couch.

"You're finally done?" Parang bata na tanong niya sa akin na ikinatango ko. Kawawa naman ang isang 'to. Wala pa naman akong kumot dito sa office ko.

"I never asked you to wait for me. Why are you here?"

"Because I wanted to be. I had a feeling you needed someone."

"Tristan..."

"Listen, if they don't want you around, that's their problem. I'm completely sure that Uncle and I do. So stay with us."

Napangiti ako sa sinabi niya. "I know. And honestly, that thought helps more than you realize. It doesn't feel as overwhelming when I know there are still people who want me around."

"Always. We are family."

Paano ko iiwan ang dalawang 'to kung sila nalang yung taong tatanggap sa kung sino talaga ako? Sila yung umiintindi sa akin sa tuwing hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko.

Para tuloy naging maliwanag ang lahat sa akin.

Bakit pa ako naghangad ng magulang kung meron naman akong Uncle Sean at Tristan? Masaya na ako sa kanila although may kirot pa rin sa dibdib ko sa tuwing naalala ang itsura ni Tita Missy kagabi nang malaman niya na ako ang anak niya.