When Fighters Fall In Love

Chapter 15

Ayesha Rakki's POV

Nakasunod lang ako sa likuran niya kaya naman kitang-kita ko ang mga taong napapatingin sa aming dalawa na mukhang balewala naman sa isang 'to.

Medyo lumayo ako sa kaniya para naman hindi nila kami pagtinginan. Nakakapagtaka nga naman na magkasama kami ngayon papalabas ng hospital kung hindi naman kami masiyadong nag-uusap—ni hindi ko pa nga siya nakasabay kumain sa cafeteria.

Bakit ba kasi ako sumama??

"Uhm Doc Zayden—naka-duty pa kasi ako."

"The policy clearly allows us to eat breakfast outside after a straight duty, so why does it bother you? Is it because you don't want to be with me?" Bakit kailangan niya ako tanungin ng ganiyan??

Hindi nalang ako sumagot at sumunod sa kaniya. Wala na rin naman akong magagawa.

Pinagbuksan niya pa ako ng pintuan sa shotgun seat kaya tipid akong ngumiti bago tuluyang pumasok. White land cruiser ang sasakyan niya. Ito pala yung palagi kong nakikita sa parking.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa at tiningnan ang message ni Uncle na nakapagpakunot ng noo ko. Tinatanong niya kasi kung nasaan ako. Bakit ba ang clingy nila ni Tristan lately? Okay lang naman ako.

Tumigil kami sa isang mall dahil gusto niya daw kumain sa Filipino restaurant. Halata nga dahil puro internation food siya. Kung ano anong packaging ang mga nakikita ko kapag nagtatapon ako ng basura.

Naglakad na siya papasok kaya sumunod nalang din ako. Napapailing pa akong naglakad nang mapansin na halos karamihan sa kababaihan sa lugar na 'to ay napapalingon kay Zayden. Ano pa nga ba ang aasahan mo? Ang gwapo naman kasi talaga niya. Paano pa kaya kapag nalaman nila na doctor ang isang 'to at nagtop pa sa exam?

Baka sambahin na nila si Zayden.

"What do you want?" Tanong niya sakin habang hawak-hawak ang menu.

"I'm good with whatever you decide to order." Diretsong sagot ko. Napamaang naman siya at ngumisi sakin.

Anong problema niya?

"I just ordered sinigang and dinuguan. Is that okay with you?"

"Yes, no problem." Kahit ano naman ay kinakain ko. Hindi ako maarte sa food.

"Hmm. Interesting."

Ilang minuto lang ang lumipas ay may naramdaman na akong mga mata na nakatingin sa amin. Pasimple kong inilibot ang atensiyon ko at napailing nalang nang makita ang mga lalaki.

Kahit saan talaga sila.

"Que vuelent-ils?" [Translation: What is it that they want?] Bulong ko sa sarili ko pero mukhang napalakas dahil napalingon si Zayden sakin.

"Is there a—problem?" Kunot-noong tanong niya. Hindi rin sinasadya na mapatingin ako sa mga body guards ko na agad kong sinenyasan na 'wag kikilos dahil baka may makuha akong impormasyon sa mga taong nagbabantay sakin.

"Saan ang comfort room dito?" Tinuro niya naman agad ang daan kaya nagpaalam na ako.

Bitbit ang bag ko ay pumasok ako sa loob ng comfort room kung saan ko naramdaman na sumunod sakin ang isang lalaki.

Bago pa ako mahawakan ng taong 'to ay hinawakan ko na siya sa leeg at inipit sa pader. Mabuti nalang at wala masiyadong kumakain dito kaya walang tao.