Chapter 28

2.7K 76 1
                                        

Ayesha Rakki's POV


"What happened to you yesterday? Tristan told me you were safe, but that was all he said. Do you have any idea how worried I was? I didn't know where you were, who you were with as if something bad had happened to you. I kept waiting for a call, a message—anything—but there was nothing!" Hindi ko man lang makain ng maayos ang lunch ko dahil pagkarating na pagkarating ng order namin, nagsimula na si Uncle na pagalitan ako.


Nanatili namang tahimik si Tristan, halatang ayaw makisali dahil tapos na siya kahapon.


Pero akala ko ba ay hayaan ako sabi ni Uncle? Bakit galit siya ngayon? Tsaka akala ko less ang sasabihin niya? Mas marami pa ata siyang sinasabi compare kay Tristan.


"If you thought disappearing like that would stop me from worrying, then you were completely wrong. It only made things worse. I was losing my mind trying to figure out where you went. I even canceled my meeting yesterday just so I couldn't sit there pretending everything was fine when I had no idea if you were okay."


Hindi ko magawang pigilan siya sa pagsasalita kasi dire-diretso talaga siya habang nakatingin sakin. Hindi ako mabubusog sa pagkain dito, mabubusog ako sa sermon.


"Kailangan ko pang sabihin kay Tristan na okay ka lang dahil baka mas mabaliw yan sa pag-aalala." Tinuro niya pa si Tristan kaya nagkatinginan agad kami. "And now you're not answering any of my questions!"


Paano ako magsasalita???


"Uncl—"


"Hindi rin naman sumasagot si Faudia! Wala na akong matanungan kahapon. I don't understand why you have to hide it! Hahayaan mo nalang ba ako magsalita dito?"


"Uncle, may nakausap na ako na may alam kung sino ang pumatay kay Lola."


"Really?" Kita ko ang ngisi ni Tristan dahil nakuha ko agad ang atensiyon ni Uncle.


"Yes. So now, at least meron akong pinanghahawakan. Hindi ko na kailangan pang gawin yung mga delikadong bagay dahil may alas ako." Tumango siya sa sinabi ko kaya alam kong nanalo ako.


Titigil na siya sa sermon.


"Okay. Rakki, I'm only asking one thing from you—please communicate with us. Don't shut us out, and don't disappear without saying anything. We can handle the truth, your anger, but not knowing anything at all is the hardest part."


"Yeah. I'm sorry, Uncle. Sasabihin ko na sa inyo lahat."


Mabuti nalang at kumain na siya kaya kahit papaano ay nakain ko na ang order ko kahit hindi na mainit dahil sa sermon niya. Nakakahiya pa kasi napapatingin ang staff ng restaurant kanina nung nagsesermon si Uncle.


"Tristan, you have to communicate with the legal team from US. They need help."


"Yes, Uncle. May scheduled meeting na kami. I'll include my team para hindi ko na sila kailangan i-brief sa mangyayari."


"Okay. You also have to prepare yourself para sa speech. We've been invited to a party. I'll let you do the speech."


"Bakit ako?"


"It's for the law students."


"Okay. Can I say anything?"


"Anything appropriate. That's a formal event, Tristan. They'll be featuring the Aurevia."


When Fighters Fall In LoveMga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon