When Fighters Fall In Love

Chapter 7

Ayesha Rakki's POV

Napahikab ako nang matapos na naman ang isang araw. Akalain mong pangalawang linggo ko na pala dito. Mabilis kasi na lumipas ang araw dahil hindi din ako umuwi ng condo. Sunod-sunod ang naging operation ko. Kaya nung nakaraang linggo, kahit sunday ay hindi ako umuwi. Kadalasan pa ay madaling araw ang operation kaya hindi kumpleto ang tulog ko. Sanay man ako sa ganon pero nahihirapan pa rin ako.

Tinawagan ko na rin si Tristan na sunduin ako dahil linggo na ngayon at 4am na. Ito ang unang uwi ko. Kakalabas ko lang ng operating room kaya dumiretso na ako sa opisina ko para magpalit ng damit para makauwi na ako.

Hinilot ko pa ang sintido ko bago dinampot ang chocolate at agad isinubo yun. Wala pa akong dinner kaya baka sa hotel nalang ako kumain.

Lumabas na rin ako ng opisina ko at lumapit sa front desk.

"Doc Rakki, uuwi ka na?" Tanong ni Shane sakin na ikinatango ko.

"Kayo?"

"Sa villa po kami. Nasa probinsya pamilya ko eh."

Ang bata niya pa para makipagsapalaran dito sa Manila ng mag-isa.

"Uhm, Doc Rakki. May gusto po sana kasi akong itanong sa inyo."

"Ano yun?" Kunot-noo kong tanong sa kaniya. Ibinaba ko na rin ang phone ko para mabigyan siya ng atensyon. May binabasa kasi akong message galing kay Faudia.

"Bakit po kayo umalis sa France? Sobrang sikat niyo po kasi doon. Nagtataka lang po ako kung bakit kayo nandito sa Stonefield."

"Bakit? Hindi ba sobrang ganda ng stonefield?"

"Yes po. Pero—that's Paris, Doc Rakki."

"Hmm, make sense. Gusto mo ba malaman kung bakit ako umalis doon?" Natural na tanong ko sa kaniya. Wala naman akong balak na sabihin kung ano talaga ang gagawin ko dito. "Dahil nandito ang mga taong naging dahilan kung bakit ako napunta sa Paris."

Totoo naman. Simpleng sagot lang na hindi maiintindihan ng iba. Pero doon sa mga may alam? They will be scared.

"Ano pong ibig niyong sabihin?"

"Sa ngayon hindi mo pa maiintindihan. Anyways, nandiyan na ang sundo ko. Mauna na ako."

"Hindi po kayo dadaan sa villa?" Takang tanong niya nang paalis na sana ako dahil nagmessage na sakin si Tristan na nasa labas na daw siya.

"Hindi na. Ingat ka sa pag-uwi." Sabi ko at naglakad na palabas.

Sigurado akong maglalasing ang mga nurses ngayon. Gustuhin ko mang sumama pero mas kailangan ko ng tulog at kain ngayon.

"Grabe Rakki.. hindi ka ba nahihiya? Ang gwapo-gwapo ko tapos ginagawa mo lang akong driver. Ang aga ko pa gumising. Tingnan mo naman ang suot ko. Nakapajama pa ako." Reklamo agad ni Tristan nang makasakay ako. 4am palang kasi kaya himala talaga na gumising siya. Hindi ko naman inakala na susunduin niya talaga ako. Inasahan ko na ngang ako magda-drive eh.

"Hindi pa ako kumakain."

Napairap siya at agad na may kinuha sa backseat at inabot sa akin. "Alam ko. Kaya nga dumaan na ako sa starbucks. That's your favorite coffee and bread only. Nag-order na rin ako sa hotel ng proper breakfast para kakain ka nalang pagdating don."