Tones: PINK "The Bravest"

057

Nagising ako dahil masyadong maaliwalas ang paligid. Ewan ko ba kung paano ako nakatulog eh masyadong maaliwalas ang mga ilaw dito.

Sinubukan kong buksan ang mga mata ko pero dahil na rin siguro sa antok ay mabigat ito para sa akin. Hindi ko maigawang magalaw ng mabuti ang ulo ko.

Baka naman, pagod lang talaga ako.

Nanghihina kasi ako eh. Pagkatapos ng ilang minutong paghihirap para gisingin ng husto ang sarili ay sa wakas naibukas ko na ang mga mata ko.

Pero.

Teka lang.

Nasaan ako?

At bakit naman pink lahat nga nandito?

Nagulat ako sa nakikita ko. Puro pink ang kulay ng kwartong ito. Hindi naman sa pangit tingnan pero ang weird lang. Nasaang planeta na ba ako napadpad at bakit ganito?

Am I in my subconscious or something?

I meam favorite color ko ang pink. Baka ito yung dahilan. I am in my subconscious and it's showing me the things I like.

Pero may nakikita rin naman akong alarm clock sa gilid.

I don't like alarm clocks. I hate alarm clocks.

So probably, not a subconscious thingy.

So baka panaginip ito?

Naguguluhang tumitingin ako sa paligid ko. Kulay pink yung ceiling. Kulay pink ang dinding, curtina, mga aparador. Lahat nga pink. Ang ganda.....

Pero bakit ang weird?

Masyado siguro akong naguguluhan sa mga nakikita ko kasi hindi ko namalayan ang presensiya ng isa pang tao sa gilid ko.

Now sensing that weight on my hand, I looked to my left and smiled at the scene. Klara was there, holding unto my hand.

Nakatulog siya sa tabi ko. She looks cute sleeping like this, but why is she sleeping there like that? Klara could feel uncomfortable because of that.

Nalito ako. Ano ba yung nangyari? Bakit nandito ako sa isang kulay pink na kwarto tapos si Klara natutulog sa tabi ko habang hawak yung kamay ko?

I can't recall anything though.

Setting those thoughts aside ay pinilit ko ang sarili ko na bumangon. Hindi naman talaga ako nakabangon ng husto. Just enough to let me sit up on the bed.

Siguro na disturbo ko si Klara dahil sa pag galaw ko pero hindi naman siya nagpakita ng ibang senyales na gigising na siya.

I stared at her. Then at the bed. Then the place I'm at.

What the heck happened?

Napakamot ako sa ulo ko, only to stop ang flinch. Dahil dun ay napansin kong biglang sumakit yung ulo ko. I also noticed a bandage was wrapped around my head.

Paano yan napunta diyan?

I was wracking my head up for answers when it suddenly hit me like a truck.

Literally I was hit by a car. When? Maybe a while ago? Or so.

Naalala ko na yung nangyari kaya napatingin ulit ako kay Klara ngayong mahigpit ang pagkakahawak sa kamay ko.

I smiled at the thought that Klara was taking care of me that time while I was in a bad shape.

Hindi ko na namalayan pa pero nakita ko nalang ang sarili ko na tinititigan ko siya habang natutulog.

I occupied that time, appreciating her. How she looks beautiful even when asleep. How she is constantly evening out her breathing. And how she unknowingly grips my hand tighter.