Fire (NL)

8. Sofie

At the curtain's call

It's the last of all

When the lights fade out, all the sinners crawl

Demons - Imagine Dragons

Op de voorgevel van het industrieel uitziend gebouw staat de naam Strandhuys in lichtgevende letters boven gigantische glaspartijen. Binnenin zijn er op de bakstenen muren kalkborden te zien waarop het menu geschreven staat. Eén muur valt op door het kleurrijke behang met bloemen en papegaaien. Het plafond bestaat grotendeels uit oude houten paletten met vintage gloeilampen. Hier en daar hangen kleurrijke plantenhangers in macramé, gevuld met tropische planten. De sfeer die hier hangt is adembenemend, maar onder andere omstandigheden zou ik er meer van genieten. Dit keer voel ik me gespannen door de drukte en de onbekende omgeving.

We gaan in een halve cirkel zitten zodat we allemaal zicht hebben op het podium. Ik zit op het uiteinde naast mijn moeder en Jay zit recht tegenover me, helemaal aan het andere eind. Ik ging doelbewust niet naast hem zitten. Ik ben er zeker van dat hij mijn littekens tijdens het uitscheppen van dat bord soep opgemerkt heeft. Het maakt me gek om niet te weten of hij van plan is om iets met die informatie te doen en ik ben er nog lang niet aan toe om die beerput open te trekken wanneer iemand me vragen zou stellen.

Een van de jongens heeft een heerlijk parfum op. Zodra ze in de auto stapten, drong een intense, warme geur mijn neusgaten binnen. De rijke aanwezigheid van specerijen zoals kaneel en zwarte peper deed me onmiddellijk denken aan die chai-thee van Andreas. De geur heeft een diepte die moeilijk te negeren is. Zelfs in deze enorme ruimte kan ik de zoete vanille nog steeds ruiken. Het luxueuze aroma is totaal anders dan die indringende citrusgeur van Ben.

De serveerster herkent de jongens van een vorig bezoek, waarbij ze zelf op het podium stonden. In ieder geval toch Jeff, want ze richt zich vooral tot hem. Hij straalt als een gloeiworm op een glitterfestival door haar gevlei. Jay daarentegen lijkt niet eens te luisteren. Hij staart naar het tafelblad en mompelt alleen een bedankje wanneer zijn glas voor hem neergezet wordt.

Na een paar minuten gaat het eerste optreden van start. De lichten doven, wat onverwachts mijn nervositeit aanwakkert. Ik probeer mijn blik op het podium te houden, maar mijn ogen dwalen al snel Jays kant op. Ik weet niet goed wat ik van hem moet denken. Hij bezorgt me een vreemde kriebel en ik ben er nog niet uit of die van de goede of de slechte soort is. Uiterlijk lijkt hij heel erg op Jeff, maar ik krijg niet datzelfde welkome gevoel bij hem. Hij is niet zo onbevangen als zijn broer. Hij lijkt me te observeren met een intense blik die ik niet helemaal kan plaatsen. Is het nieuwsgierigheid? Argwaan?

Wanneer het publiek lacht om iets wat de comedian zegt, lach ik mee alsof ik het ook grappig vind. Alleen heb ik geen flauw benul waarom er gelachen wordt omdat niets echt tot me doordringt. Jeff heeft de tijd van zijn leven, en ook Koen en mijn moeder lijken volledig op te gaan in de show. Alleen Jay lacht niet mee met de rest, hij lijkt meer aandacht voor de houten kralen van zijn armband te hebben dan voor de optredens. Sinds we neerzitten heb ik hem zelfs nog geen enkele keer naar het podium zien kijken. Zijn houding is compleet veranderd sinds we hier zijn aangekomen. Telkens wanneer ik stiekem in zijn richting kijk, slaat hij net zijn ogen neer of neemt hij een slok van zijn biertje. Zonder het te beseffen ben ik hem al een tijdje aan het aanstaren, maar hij lijkt het niet te merken. Totdat hij zijn gezicht draait en onze ogen elkaar vinden in het schemerige licht. Het lijkt alsof hij recht in mijn ziel kijkt en gedurende enkele seconden zijn we allebei niet in staat weg te kijken. De haartjes op mijn armen gaan rechtop staan door de intense blik in zijn helderblauwe ogen, een diepte die zowel krachtig als kwetsbaar voelt. Ik verbreek het oogcontact door snel mijn glas op te pakken en een slok van mijn mocktail te nemen, in een poging mijn zenuwen te verbergen. Wanneer ik het glas terug op tafel wil zetten, trilt mijn hand zo erg dat de ijsblokjes ervan rinkelen in mijn lege glas. Door de plotse stilte in de zaal lijkt het geluid veel harder te resoneren. Ik kijk snel terug naar het podium, maar mijn wangen gloeien van ongemak.