Fire (NL)

71. Sofie

You were fire after dark

You've always had a thing for sparks

Don't know why we have to change

It's so hard standing here

Watching my life disappear

Everything I had in a burning sea

Gasoline – The Federal Empire

Ik sla mijn armen om mijn knieën en staar wezenloos voor me uit. De eerste vlokken vallen nog aarzelend uit de hemel, ze gaan haast verloren in de gure wind die over de duiden giert, maar al snel worden ze talrijker, tot de wereld vervaagt achter een sluier van wit. Alsof de weergoden mijn onrust voelen, alsof de storm die in mij wordt zich naar buiten keert en de kust in zijn greep neemt.

Waarom wist ik dit niet? Waarom heeft niemand me dit niet verteld? Weet Jay er zelf eigenlijk wel van? Ja, toch? Anders zou ze me dat toch nooit zomaar voor de voeten gooien?

Tot een half uur geleden dacht ik nog dat dat gesprek bij Marthe niets zou veranderen aan mijn relatie met hem. Dat hij zou begrijpen waarom ik voor abortus gekozen heb. Zelfs de bende krijsende meeuwen die boven mijn hoofd cirkelen, lijken me in mijn gezicht uit te lachen. Hoe kon ik zo naïef zijn om te denken dat dit iets 'simpel' is om zomaar even op zijn bord te gooien?

Tranen stromen onherroepelijk langs mijn wangen, vermengen zich met de vallende sneeuw en laten een ijskoud spoor achter op mijn huid. Ik knijp mijn ogen dicht, maar het helpt niet – diep vanbinnen zwengelt de paniek aan.

Koen is zo'n geweldige vader voor Jay. Ik had een ander gezin ook gelukkig kunnen maken met het kindje. Was het egoïstisch van me om enkel aan mezelf te denken?

Even overweeg ik of het beter is om dit voor altijd voor me te houden, maar het vreet aan me. Onze relatie is gebaseerd op eerlijkheid en vertrouwen en zo lang hij niet weet wat er precies gebeurd is, zal die abortus altijd als het zwaard van Damocles boven onze relatie hangen.

De sneeuw komt in steeds dikkere vlokken en kleeft aan mijn wimpers, mijn lippen, mijn huid. Iedere vlok is als een ijzige traan, een stille echo van angst voor wat komen gaat. De kou kruipt in mijn botten en ik wil bewegen, maar mijn ledematen voelen zwaar. Alles wordt wazig, of misschien is het mijn hoofd dat weigert helder te blijven...