Fire (NL)

42. Jay

This is not the sound of a new man or crispy realization

It's the sound of the unlocking and the lift away

Your love will be

Safe with me

Re: Stacks - Bon Iver

'Verdomme,' vloekt Jeff. 'Waarom gooi jij altijd een zeven wanneer ik net teveel kaarten heb?' Al zuchtend begint hij zijn kaarten te tellen.

'Wat wil dat ook al weer zeggen?' fluistert Sofie naar me.

'Waar zit jij toch met je gedachten deze week? Dat hebben we toch bij het begin van het spel uitgelegd?' reageert Jeff net zo tactloos als we van hem gewend zijn.

Ik rol met mijn ogen en negeer hem. Ze heeft het al moeilijk genoeg zonder zijn commentaar. Gisteren had Sofie voor een dessert gezorgd, vanillevla met macaroni, een recept van haar oma, maar in de plaats van suiker had ze zout gebruikt. Pap barste na het proeven in lachen uit, maar de onzekerheid in haar ogen brak mijn hart. 'Als je meer dan zeven grondstofkaarten hebt, dan moet je de helft ervan terug afgeven,' leg ik geduldig uit. Voor mij en Jeff is dit spel een tactische veldslag, maar voor een beginner kan De Kolonisten van Catan behoorlijk overweldigend zijn. Mijn hand raakt die van haar wanneer ik haar kaarten tel. Haar koude vingers zijn zo gespannen als twijgjes onder een dikke laag sneeuw, die elk moment kunnen knappen. 'Je hebt er net zeven, dus je hoeft niets te doen.' Ik verplaats de rover naar een strategische plaats, waar vooral Jeff nadeel van zal ondervinden, want natuurlijk kies ik ervoor om bij hem een kaart te trekken. 'Je moet tegen je verlies kunnen, broertje,' lach ik wanneer hij me mopperend zijn kaarten voorhoudt.

'Verlies? Je bent me gewoon aan het saboteren,' mompelt hij. Zodra ik een kaart getrokken heb, klemt hij zijn kaarten tegen zich aan, alsof hij bang ik dat ik er nog een zou roven.

Nadat Sofie haar worp gedaan heeft en ik de grondstoffen verdeeld heb, schuift ze dichterbij en reikt me aarzelend een paar kaarten aan. 'Kan ik hier een dorp mee bouwen?' Haar knie raakt mijn dij en trilt zo onophoudelijk dat het bijna onmogelijk is om het spelbord nog scherp te zien. Mijn hand jeukt om haar been stil te houden, maar ik dwing mezelf om niets te doen.

'Nee, je hebt eerst een weg nodig die daarheen leidt,' zucht Jeff, die de situatie op het bord wel kan analyseren. 'Dit gaat nog uren duren op die manier.'

Dik twee uur later hinkelt Jeff triomfantelijk op z'n krukken naar boven. Sofie en ik, de verliezers, ruimen samen het spel op.

'Om hoe laat komt Andreas morgen?' vraag ik.

'Wat? Oh... na het werk,' antwoordt ze afwezig. 'Daarna gaan we shoppen. In Den Haag.'

De ingestudeerde toon ontgaat me niet.' Mooi, zeg ik, terwijl ik haar bewegingen in de gaten hou.

Sofie schuift heen en weer op de barkruk en begint de kaarten die ik al opgeruimd had opnieuw recht te leggen.

Ik doe morgen boodschappen,' zeg ik luchtig, 'is er iets wat hij niet lust?'

Haar hand blijft even rusten op het deksel van de doos. 'We eten daar wel iets,' verzint ze snel.

Voordat ik erop kan reageren duwt ze zich van de tafel af en sluit de doos. Ze wiebelt vervaarlijk op de hoge stoel wanneer ik het spel van haar overneem.

Ik zet de speldoos in de kast, draai me om en steek mijn handen nonchalant in mijn zakken. 'Hij komt toch voor het hele weekend?' vraag ik terwijl ik mijn hoofd iets kantel en haar aankijk.

Ze knikt schokkerig. Haar ogen flitsen naar de mijne, maar ze houden het contact niet vast, alsof ze bang is dat ik haar gedachten kan lezen. 'Ja, hij blijft tot zondagavond.'

'Dus?' vraag ik opnieuw.

Ze stopt met wiebelen en draait langzaam haar hoofd naar me toe. 'Andreas lust alles.'

Ik leun met mijn handen op de tafel en doorzoek haar blik. Mijn ogen proberen vast te houden wat zij blijft ontwijken.  'Je kijkt er toch naar uit?' vraag ik. 

'Natuurlijk,' antwoord ze snel, met een lach die geforceerd aanvoelt. 'Ik zag hem bijna elke dag vroeger, en nu...' Haar stem sterft weg en een vlaag van heimwee trekt over haar gezicht. Voor het eerst vanavond lijkt ze oprecht iets van zichzelf te laten zien.

Het is niet zijn komst waar ze zo gespannen van raakt. Ze kijkt er oprecht naar uit om hem te zien, dat weet ik zeker. Maar er iets anders wat ze niet kan of wil delen, en het blijft aan me knagen.