57. Jay

54 10 20
                                        

Are you ready for a comeback?

Are you ready to fly?

Are you ready for the moment?

Let's Do This – Outskrts

'Bro, kap er mee,' sist Jeff terwijl hij me aan m'n schouder wegtrekt van het gordijn. Mijn broer weet dat hij geen gesproken antwoord moet verwachten zo kort voor we het podium opgaan. Ik heb net mijn stemoefeningen gedaan en dan praat ik zo weinig mogelijk om mijn stem te sparen. Hij draait me om en legt beide handen op mijn schouders om me indringend aan te kijken. 'Ze komt eraan,' gaat hij rustig verder. 'Mam heeft net een berichtje gestuurd dat ze onderweg zijn. Je hoeft niet om de haverklap de zaal in te gluren,' benadrukt hij. 'Of je gaat nu kalmeren, of ik bestel je een whisky.'

Ik schud snel m'n hoofd. Alcohol is een absolute no-go met de afloop die ik voor vanavond in gedachten heb. Whisky is sowieso niet goed voor de stem, gezien het uitdrogend effect ervan, maar ik denk ook niet dat Sofie de rokerige alcoholsmaak zou kunnen waarderen wanneer haar tong eindelijk met die van mij in contact zal komen.

Jeff laat me los en haalt twee blikjes kokoswater. Hij rolt met z'n ogen wanneer hij me eentje aanreikt. 'Je hebt alle aansluitingen al eens gecheckt.'

'En gedubbelcheckt,' voegt Timo eraan toe.

Triple eigenlijk, want daarnet, toen zij iets gingen eten, heb ik alles nog een derde keer gecontroleerd. Ik neem een paar slokken van het water en haal diep adem. Ik kan niets meer doen dan erop vertrouwen dat – technisch gezien – alles van een leien dakje verloopt.

'Godverdomme,' vloekt Jeff wanneer ik weer in de richting van het gordijn loop. 'Sinds wanneer ben jij zo'n stresskip? Als je je zenuwen niet onder controle krijgt, ga je straks met een onregelmatige vibrato zitten.'

Ik schud m'n hoofd en zucht. Hij heeft gelijk: ik moet zien te bedaren of ik ga straks grandioos de mist in.

Ik grabbel in m'n tas en haal mijn AirPods tevoorschijn. Mijn handen trillen licht wanneer ik op Spotify een 432 Hz playlist selecteer. Ik stel een timer in van zeven minuten, precies genoeg tijd om te aarden, maar niet genoeg om mijn scherpte te verliezen. Met de oortjes in en laat me tegen de bakstenenmuur achter de coulissen zakken. Ik sluit mijn ogen. Alles wordt even stil terwijl de rustgevende tonen tot diep in m'n zenuwbaan doordringen en de spanning geleidelijk uit mijn lichaam trekt.

Wanneer ik mijn ogen open, komt pap net via de achterdeur – die mee achter het gordijn verscholen zit – naar binnen. Aan een blik op mij heeft hij voldoende. Hij hurkt voor me neer en legt z'n handen op mijn knieën. 'Nerveus zijn betekent dat dit belangrijk voor je is. Je hebt hier keihard voor gewerkt en je bent er klaar voor. Laat los wat je niet kunt controleren en vertrouw op alles wat je in je hebt. Het komt goed, jongen. Echt. Dit is jouw moment.'

Ik knik en laat langzaam de lucht uit m'n longen ontsnappen.

'Peptalk van pap,' grinnikt Jeff.

'Ze draagt de picks,' knipoogt hij voordat hij terug opstaat en naar het kledingrek loopt.

Jeff kijkt me verbaasd aan.

Grijnzend wijs ik naar m'n oor en sta op.

'Heb je haar nog een set oorringen gekocht?'

Ik knik en drink de rest van het kokoswater.

'Ze was zo van slag toen ze thuiskwam en te horen kreeg dat jullie er niet waren,' zegt pap terwijl hij z'n donkerblauw klassiek hemd wisselt voor een kobaltblauw exemplaar in stretchstof. 'Ik heb haar dan gerustgesteld en verteld dat ze jullie vanavond hier zou zien, maar ze bleef maar doorvragen.'

Jeff draait zich met een ruk naar pap om. 'Je hebt toch niets verklapt, hé?'

Fuck, nee toch?

'Geen paniek, ik heb alleen verteld dat er een band zou optreden die Jay wou zien, niet dat jullie het zijn.'

'Vijf minuten, jongens,' kondigt Timo aan terwijl hij nog snel enkele flesjes water klaarzet.

Jeff komt voor me staan en drukt z'n voorhoofd tegen het mijne. Met gesloten ogen laten we onze energie naar elkaar toevloeien. Na enkele seconden verbreken we het huidcontact en kijken elkaar in de ogen. Het voelt goed. Net als altijd. Langzaam plooien onze mondhoeken omhoog. Dit is de vibe die we moeten hebben voor we het podium opgaan.

We draaien naar pap en hij steekt z'n hand uit. Ik leg het mijne erop, gevolgd door Jeff.

'Ohana!' roepen we terwijl we onze handen naar omhoog bewegen, daarna lopen we alledrie naar ons instrument toe.

Ik pak m'n Stratocaster en positioneer me achter de microfoon.

Let's do this.

Fire (NL)Waar verhalen tot leven komen. Ontdek het nu