Fire (NL)

64. Sofie

Oh, you fill my head with pieces

Of a song I can't get out

Can I be close to you?

Bloom - Bonus Track – The Paper Kites

Jay gooit me z'n hoodie toe en mompelt dat ik hem moet aantrekken voor iemand me zo ziet. 'Ik vind jou – en die zijden pyjama – ongelooflijk sexy,' hij wijst even naar het bewijs ervan, 'maar ik wil die kerels hier zo snel mogelijk weer buiten, en dat lukt niet als ze constant naar mijn vriendin lopen gluren.'

Ik grijns en trek snel het bovenstuk aan terwijl Jay z'n pyjamabroek voor een jeans wisselt in de badkamer.

'Hé, pestkop,' zeur ik wanneer hij terugkomt en het ventiel uit het luchtbed trekt. In minder dan vijf seconden is het hele ding plat en zit in met m'n kont op de grond.

'Geloof me, liefje, ik had deze ochtend ook liever op een andere manier verdergezet,' hij geeft me een snelle kus en haast zich dan naar buiten om de firma die de meubels komt leveren de weg te wijzen.

'Ik vind het maar niets dat dit knusse hoekje moet verdwijnen,' mompel ik terwijl ik even later het laatste dekentje plooi.

Jay hurkt om het luchtbed in de draagtas te schuiven. 'Wie heeft gezegd dat wat er in de plaats komt niet knus zal zijn? De kaarsjes, kussens en dekens kunnen blijven. We vervangen alleen het luchtbed door een echte, comfortabele zitbank.' Zodra hij het koord dichtgetrokken heeft, staat hij op en komt hij naar me toe. Hij neemt de fleecestof uit mijn handen en legt het op de stapel naast me. 'Kom eens mee,' zegt hij terwijl hij m'n hand vastpakt. Hij neemt me mee naar de keuken, waar hij me op het keukenblok tilt.

Ik sla mijn handen losjes om zijn nek en kijk hem afwachtend aan.

'Dit wou ik je gisteravond nog vragen, maar toen zijn we in slaap gevallen,' begint hij aarzelend. Zijn handen vinden steun naast me op het aanrecht, maar hij leunt er niet echt op. Hij haalt diep adem, voordat hij verdergaat: 'Hoe zie de komende nachten voor je?' vraagt hij uiteindelijk zacht. 'Wilde je enkel gisteren niet alleen zijn of ...' Zijn stem zakt weg, de onuitgesproken woorden blijven even tussen ons in hangen.

Ik laat mijn voorhoofd tegen het zijne rusten en sluit mijn ogen. 'Ik meen wat ik deze ochtend zei, Jay. Ik vind het fijn om naast je wakker te worden. Ik voel me veilig bij jou.'

Zijn schouders ontspannen een beetje terwijl hij zijn handen een klein stukje onder de hoodie schuift. 'Ik wil niets forceren, Soof,' fluistert hij.

'Dat doe je ook niet,' fluister ik terug terwijl ik hem dichterbij trek. 'Gaan we te snel als we meteen samenwonen?'

'Feitelijk gezien wonen we al twee maand samen. Alleen het slapen zou anders zijn.' Hij tilt m'n kin op, en kijkt me onderzoekend aan. 'Wil je echt samenwonen met me? Hier, met alles erop en eraan?'

Een sprankelende kriebel schiet door me heen, mijn buik voelt licht, maar mijn gedachten zijn glashelder. Ik heb nog nooit zekerder geweten wat ik wilde. Dus ik glimlach breed en knik enthousiast.

Zijn ogen worden groot, alsof hij het amper kan geloven. 'Echt?' vraagt hij terwijl hij lichtjes naar achteren leunt.

Ik trek hem terug naar me toe en bevestig zijn vraag met een diepe kus.

Net om het moment dat ik bijna vergeten was dat we niet alleen waren, laten de twee stevige kerels weten dat alles in de slaapkamer gemonteerd is.

'Waar wil je die sofa?' vraagt die met het geblondeerde haar.

Jay wijst snel de plek aan en tilt me daarna van het keukenblok.

'Benieuwd naar de slaapkamer?'

Ik knik.

'Na u, mevrouw,' knipoogt hij voordat hij de deur opengooit.

In het midden tegen de muur staat een gigantische bed. De lichtgrijze boxspring straalt een luxe uit, met een hoge, gewatteerde achterwand waarin stiksels een kruisvormig patroon gecreëerd hebben. Aan weerszijden staan bijhorende nachtkastjes, bekleed in dezelfde stof, zodat het een mooi geheel vormt. Ik laat mijn hand goedkeurend over een van de kastjes glijden. de stof voelt zacht aan onder mijn vingertoppen.

Jay komt achter me staan en slaat, net als gisteren, zijn armen om me heen. 'Heb ik goed gekozen?'

'Het is geen poederroze, maar het kan ermee door,' grinnik ik.

Hij drukt een zachte kus onder mijn oorlel. 'Voor dat roze zorgen we straks wel.'

'Gaan je vader en mam het raar vinden als we dit doen?' vraag ik opeens onzeker. 'Geven we hen de indruk dat we niet bij hen willen zijn?'

'Volgens mij niet, maar dat speelt geen rol, Soof. Ze wennen er maar aan. We gaan doen wat goed voelt voor óns.'

'En Jeff?'

'Dat is een ander paar mouwen,' zucht hij. 'Die zal een beetje mopperen, maar dat lossen we wel op.'

Even later roept een van de mannen Jay om te zeggen dat ze ook in de woonruimte klaar zijn.

Terwijl Jay zijn krabbel onder de leveringsdocumenten zet, loop ik naar de zitplaats. Ik pak enkele van de kussens die op het luchtbed lagen en installeer ze op de bank. Ze passen perfect bij de bleke stoffering. Ik ben eigenlijk aangenaam verrast dat hij – in tegenstelling tot de banken in het grote huis – niet voor leer gegaan is. Stoffen banken zijn misschien iets minder onderhoudsvriendelijk, ze zijn veel gezelliger dan dat kille leer.

Nadat Jay het hek geopend heeft, zodat de mannen van het terrein kunnen rijden, ploft hij naast me op de bank. 'De salontafel staat nog in opa's schuur, die haal ik maandag wel met Mats.'

'Heb je die zelf gemaakt?' vraag ik terwijl ik mijn benen op de bank schuif en mijn hoofd in zijn schoot nestel.

Hij knikt. 'Ja, samen met opa. Het is het laatste dat we echt samen gemaakt hebben.'

Ik streel hem even troostend in z'n nek terwijl we elkaar in de ogen staren.

Mijn maag laat een luid en ongegeneerd knorrend geluid horen, precies op het moment dat Jay me dichter tegen zich aan trekt. Hij bevriest even en trekt zich vervolgens met een geamuseerde grijns een stukje terug.

'Dat is een signaal dat moeilijk te negeren valt,' plaagt hij, terwijl zijn duim zacht over mijn zij glijdt. 'Maar er is hier nog helemaal niets, dus we hebben twee opties. Of we eten daar iets,' zegt hij terwijl hij naar het grote huis wijst. 'Of we rijden naar IKEA en ontbijten daar.'

Mijn mondhoeken verraden me al, want hij begint al te lachen voor ik een antwoord kan formuleren. 'Domme vraag, natuurlijk,' grijnst hij. 'Goed nieuws voor jou, je mag je uitleven, want er moet nog een hele uitzet komen.'