Fire (NL)

28. Jay

Who cares when someone's time runs out

If a moment is all we are?

Or quicker, quicker?

Who cares if one more light goes out?

Well, I do

One more light - Linkin Park

Jeffs stem breekt bijna bij de laatste woorden van het lied. Wanneer de laatste noot wegebt, is de ruimte een moment stil voordat het applaus losbarst. Jeff blijft even zitten, alsof hij zijn emoties moet verzamelen, voordat hij langzaam opstaat.

Ik ben onder de indruk over wat net gebeurde. Elke keer dat Jeff en ik hier samen op het podium stonden, speelden we rockmuziek, dit was iets heel anders. Ik heb hem bij momenten zitten aanstaren met open mond en raakte geëmotioneerd. Het voelt vreemd en een beetje confronterend om hem zonder mij op het podium te zien. We deden dit altijd samen, deelden elke noot en elk moment van het optreden. Maar dit... dit was anders. Het maakt me trots - meer dan hij waarschijnlijk weet - maar ook een beetje weemoedig. Dat is ook de reden waarom ik niet achter Sofie aan ging. Niet dat ik gegeneerd ben omdat ik geëmotioneerd raakte, maar omdat ik begrijp dat ze nu liever een momentje voor zichzelf wil. Al begin ik me nu wel wat zorgen te maken. Ze is al zeker tien minuten weg. Jeff staat aan de bar een praatje te maken met een barmeisje. Zijn ogen stralen van de adrenaline en het geluk. Hij geniet van zijn moment of fame.

Jeff komt terug naar onze tafel met een brede glimlach en drinkt zijn cola leeg.

'Prachtig gedaan,' complimenteer ik mijn broer en ik geef hem een schouderklopje.

'Vond je het echt goed?' vraagt hij onzeker.

Ik rol met mijn ogen. 'Goed? Jeff, het was meer dan goed, het was fantastisch.' Ik leun naar hem toe en leg even mijn hand op zijn arm, hem dwingend om me aan te kijken. 'Serieus, ik had nooit verwacht dat je zoiets zou doen, maar je hebt het geweldig gedaan.'

Hij bijt op zijn onderlip en ik zie dat het hem toch meer verlegen maakt dan ik had gedacht.

Ik haal mijn hand van zijn arm en haal hem even door zijn warrige haar. 'Ik meen het Jeff, het was prachtig.'

'Waar is Sofie? Daarnet zat ze er toch nog? Heeft ze me wel horen zingen?'

Ik moet lachen om zijn vragen. 'Ze heeft je zeker gehoord. Je hebt haar geraakt, ze moest zelfs huilen.' Ik zucht even. 'Nou ja, ik ook.'

Allebei zijn wenkbrauwen schieten omhoog en hij spert zijn ogen open. Nog voordat ik Jeff verder kan overladen met complimenten, onderbreekt Ella ons.

'Wauw, dat was insane,' zegt ze, terwijl ze enkele drankjes op onze tafel neerzet. 'Deze krijgen jullie van Isabel.'

'Goed gezongen, Jeff,' zegt Timo, die er nu ook bij is komen staan. Zijn gezichtsuitdrukking komt niet overeen met zijn lovende woorden. Zijn ogen staan bezorgd en hij richt zich tot mij. 'Jay, kun je even meekomen?'

Ik kijk hem vragend aan en krab aan mijn nek, maar knik dan. 'Wat is er aan de hand?'

Timo gebaart dat ik hem moet volgen en we lopen samen een stukje weg van de tafel. 'Ik weet niet wat er precies gebeurd is, maar Isabel liet me via mijn oortje weten dat ik jou moest halen. Ze heeft je vriendin bij zich.'

Mijn maag kantelt wanneer ik me realiseer dat hij Sofie bedoelt. 'Waar zijn ze?' vraag ik. Ik schrik zelf van de paniek die doorklinkt in mijn stem.

'Bij de toiletten.'