Fire (NL)

75. Sofie

Want ik voel weer rust

Na een tijd

Dat ik even niets meer zag

En nu heb

Ik geen spijt

Omdat ik weet dat dit het beste was

Als Thuis – Meau

Mam snikt hoorbaar en haar schouder schokken. Ze grijpt opnieuw naar een tissue. De tranen rollen langs haar wangen en ze schudt haar hoofd, maar ze zegt niets. Jay had hen op voorhand gevraagd om me zo min mogelijk te onderbreken, zodat ik rustig mijn verhaal kan doen. En tot nu toe – hoe moeilijk het ook is – lukt dat. Het doet pijn om haar zo gebroken te zien, maar als ik nu stop om eventuele vragen te beantwoorden, raak ik uit mijn concentratie. En ik wil dit in één keer vertellen, zonder dat ik halverwege vastloop en mezelf opnieuw moet bijeenrapen. Gewoon alles eruit nu, zodat het niet langer als een klomp in mijn borst blijft zitten.

'Ik dacht dat ik buikgriep had...' Ik richt mijn ogen op de doos tissues tussen ons in – ook een idee van Jay. Hij zei dat het zou helpen om iets te hebben om me op te focussen wanneer het me teveel dreigde te worden. Zijn hand rust op mijn onderrug als een constante, stille steun. Af en toe bewegen zijn vingers over mijn huid om me eraan te herinneren dat ik hier niet alleen doorheen hoef. 'Maar Andreas... Hij begon vragen te stellen en toen stond hij erop dat ik een zwangerschapstest deed.'

Het gesnik van mam valt abrupt weg. Het enige wat nu overblijft is een loodzware stilte. Mijn blik blijft op de doos gericht. Ik tel de blauwe driehoekjes op de zijkant van de doos. Het zijn er nog steeds zeventien. Ik pulk aan mijn vingernagels en haal diep adem. 'Die was positief.'

Mam hapt naar adem, maar ik ga door. 'Vanaf dan kon ik niet meer doen wat al die tijd gewerkt had: doen alsof het nooit had plaatsgevonden. Want elke dag groeide het bewijs van wat Ben me aangedaan had,' zeg ik stilletjes. Mijn hart bonkt in mijn borst. Ik slik moeizaam, mijn keel voelt droog en stroef aan. Doordat ik het tijdens de therapie zo vaak over de verkrachting zelf moest hebben, heb ik dit stuk niet zo gestructureerd in mijn hoofd. Bovendien heb ik schrik voor hun reactie op wat nu komt. Volgens Jay is dat totaal onterecht, maar die angst laat zich niet zomaar uitschakelen. 'Opeens kreeg ik last van paniekaanvallen. Die kwamen vooral 's nachts, waardoor Jay wakker werd. Hij kalmeerde me in mijn slaap, maar regelde ook therapie voor me bij een therapeute die gespecialiseerd is in seksueel misbruik.'

Koen wrijft met z'n hand over zijn kaak en haalt diep adem. Zijn ogen zoeken die van zijn zoon terwijl hij probeert te bevatten wat zich de voorbije weken allemaal afgespeeld heeft zonder dat hij of mam daar ook maar enig idee hadden. 

Jay verplaatst zijn hand van mijn rug naar mijn nek en laat zijn duim zacht over mijn huid glijden.

Ik sluit een tel mijn ogen. 'Hoe graag ik ook een gezin wil, dit kon ik niet aan.' Mijn lip trilt. Ik bijt erop om hem te bedwingen. Nerveus draai ik mijn gezicht naar Jay toe en hij knikt me bemoedigend aan. Ik haal diep adem en richt mijn blik op mam. 'Ik kon het idee van een kind dat op die manier verwekt was niet aan, mam,' herhaal ik traag.

Ze staart me aan, haar ogen zijn rood, maar niet veroordelend. Alleen vol pijn en liefde. 'O, schat, toch! Ik was al bang dat hij je pijn gedaan had, maar dat je ook nog dit...' Ze schudt even met haar hoofd en zucht diep.

'Ik heb een abortus gehad toen jullie op weekend waren. Sindsdien gaat het eindelijk iets beter. Ik kon Jay vertellen over de verkrachting, maar...' Mijn vingers glijden naar zijn dijbeen. Hij schuift dichterbij en reikt me zijn vrije hand aan terwijl ik doorga. 'Maar nog niet over de zwangerschap. We hadden vrijdagnamiddag een afspraak gepland bij mijn therapeute omdat ik Jay dat onder haar begeleiding wilde vertellen, maar ik raakte daarover in paniek nadat ik met Isabel gesproken had.'