Fire (NL)

53. Jay

So close, no matter how far

Couldn't be much more from the heart

Forever trusting who we are

And nothing else matters

Nothing Else Matters (Remastered 2021) – Metallica

'Nog cadeautjes?' vraagt mijn broer wanneer pap met een grote doos terugkomt uit zijn kantoor.

'Opa heeft voor jullie allebei nog een laatste kerstcadeau,' antwoordt pap met een brok in z'n keel. Hij zet het grootste pak voor Jeff neer en het kleinere geeft hij aan mij. Aan de gespannen blik in z'n ogen te zien, vindt hij het net zo moeilijk om dit aan ons te geven als dat ik het vind om het cadeau te krijgen.

Jeff daarentegen is maar wat blij met een extra cadeau en begint enthousiast met uitpakken. Hij haalt opa's versleten motorhelm uit de doos en kijkt pap verward aan.

'Voor tijdens belangrijke basketwedstrijden,' knipoogt hij.

Jeff geeft hem een schuine blik, maar er kan geen lachje vanaf. 'Als dat jouw manier van grappig zijn is...' mompelt hij.

'Draai hem om,' sust pap snel.

Jeff doet wat hij vraagt en reikt met zijn hand naar de binnenkant van de helm.

'Meen je dit?' vraagt hij verwonderd wanneer hij de sleutels van opa's oude crossmotor ophoudt.

'Hij heeft je rijlessen al betaald, dus je kan binnenkort starten met de opleiding,' antwoordt pap.

Daarna richt iedereen zijn aandacht op mij, in afwachting van wat er in mijn cadeau zit.

Ik draai het pakje een aantal keer om in mijn handen, het ritmische verschuiven van het gewicht van de inhoud werkt om de emoties van me af te duwen en mijn gedachten vlak te houden.

Sofie legt haar hand op mijn dijbeen en geeft er een bemoedigend kneepje in. 'Maak nou maar open,' fluistert ze.

Het logo van Rock 'n Soul op de buitenkant verraadt al wat ik kan verwachten en met een gelaten zucht hef ik het deksel van de doos op. Mijn hart gaat wild tekeer terwijl ik het witte beschermpapier weghaal en een donkerbruine gitaarriem ontbloot. Ik strijk met mijn vinger over het zichtbare deel van de inscriptie. De woorden dringen langzaam tot me door. Mijn keel slipt dicht zodra ik besef dat het de eerste zin van Nothing Else Matters is. Het duizelt me wanneer ik besef dat opa niet alleen regie gehouden heeft over zijn levenseinde, maar ook vooruitgedacht heeft aan die eerste Kerst dat we zonder hem zouden vieren. Ik grijp naar mijn armband en sluit m'n ogen om me op mijn neusademhaling te focussen.

Sofie strijkt langzaam heen en weer met haar duim over mijn dijbeen.

Met trillende handen haal ik de strap uit het doosje zodat ik haar de zin die in het leer gegraveerd is kan laten lezen. So close, no matter how far.

Terwijl zij de tekst leest, probeer ik zo onopvallend mogelijk het traanvocht op m'n wang weg te vegen. In gedachten vul ik de lyrics aan. Couldn't be much more from the heart. Hoe toepasselijk wil je het hebben...

Ze kijkt vragend naar me op. 'Metallica?'

Ik knik. 'Nothing Else Matters.' Onder tafel haak ik mijn vingers door die van haar. Mijn blijk verschuift naar mam, die met vochtige ogen gebiologeerd naar de ruimte tussen mij en Sofie in lijkt te staren.

Hoewel ik haar als een lieve vrouw ken, staat Lien voor de buitenwereld eerder bekend als een harde tante, dus het raakt me om haar emotioneel te zien. Toch is er geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om de hand van haar dochter los te laten, maar daar denkt Sofie helaas anders over. Ze trekt zo onopvallend mogelijk haar hand terug naar haar eigen been alvorens allebei haar handen expliciet voor zich uit te strekken.