Fire (NL)

66. Sofie 🌶️

Hold my hand, show me love

Fill my langs, oh, never good enough

Free my mind, clear my head

One by one - The Blue Stones

Het woord kleinkind galmt nog steeds na wanneer er op m'n deur geroffeld wordt. Ik antwoord dat hij binnen mag komen. Tot mijn verbazing is het niet Jay, maar mam.

Ze aarzelt even voordat ze naast me op bed komt zitten en haar arm om me heen slaat.

Ik leg mijn hoofd op haar schouder. 'Sorry dat ik er zo vandoor ging,' mompel ik.

'Ik had zoiets niet moeten zeggen. Ik raakte een beetje sentimenteel en in mijn overenthousiasme zag ik de komende jaren al zo voor me...' grinnikt ze. Al moet ik toegeven dat ik, toen Jay bekende wat hij voor je voelde, ik eerst wat terughoudend was. Maar ik ken die jongen eigenlijk beter dan ik jou ken, en dat is geen verwijt schat,' voegt ze er snel aan toe. Ze drukt een kus op m'n haren en trekt me nog iets steviger tegen haar aan. 'Dus ik heb hem erin vertrouwd dat hij wist wat hij deed en dat hij het goed aanvoelde dat die gevoelens er ook bij jou waren,' gaat ze verder.

'Hebben jullie daarover gepraat?' vraag ik verwonderd.

'Ja, als gezin vinden we het belangrijk dat er geen taboes zijn, dat er openheid is, en dat alles gezegd kan worden op een respectvolle manier.' Ze streelt even over mijn wang voordat ze bekent: 'Ik heb dat ook moeten leren, want thuis heb ik dat nooit gezien, en met Tom...'

Ik zucht. 'Pap heeft zijn best gedaan, mam.'

'Ik bedoelde het niet als kritiek op hem als vader, schat, want als ouder heeft hij het oneindig veel keer beter gedaan dan ik, daar bestaat geen twijfel over. Wat ik bedoel is dat hij veel kwaliteiten had, maar écht praten over gevoelens hoorde daar niet bij.'

'Dat is waar,' geef ik toe.

'Heb ik het zo hard verpest bij je, dat je daardoor zelf geen kinderen wilt?' vraagt ze opeens.

Mijn hoofd schiet omhoog en ik kijk haar recht aan. 'Nee, mam. Dat is het niet.'

Ze kijkt me verbaasd aan.

'Ik wil wél kinderen. Dat heb ik altijd gewild.' Mijn stem trilt even. 'Dat is juist de reden dat ik het uitgemaakt heb met Ben.'

Haar frons verdiept zich. 'Ik dacht dat híj degene was die jou verliet?'

Mijn vingers strelen de stof van mijn pyjamabroek, op zoek naar houvast. 'Dat leek zo , en ik heb jullie dat laten geloven. Omdat dat makkelijker was. Omdat ik er niet over kon praten.' Ik klem mijn broek in een vuist tussen mijn vingers. 'Ik wilde een gezin, mam. Dat wilde ik zó graag. Maar hij was niet geschikt als vader, en daar kwam ik veel te laat achter.' Ik neem een trage ademteug en dwing mezelf om door te praten. 'Op een avond werd hij boos geworden omdat ik m'n rug naar hem toegekeerd had in bed. Ik zei dat ik met een kater wakker zou worden als ik zijn alcohollucht zou inademen. Daarna is hij met veel gevloek uit bed gestapt.'

Mijn keel voelt droog. Ik had moeten weten dat zijn woede daarmee niet voorbij was. Dat hij steeds moeilijker kon verdragen dat ik hem niet meer gaf wat hij wilde.

'De volgende ochtend lag hij beneden op de bank, met zijn lege Bacardifles tegen hem aangedrukt alsof het een baby was.' Ik slik moeizaam. 'Op dat moment wist ik het zeker. Mijn droom om moeder te worden... die bestond niet met hem erin.' Ik bijt even op mijn lip. 'Daarna heb ik het uitgemaakt, maar –'

Mijn woorden blijven steken. Alsof mijn keel dichtslibt. Ik wil doorpraten. Dit is het moment. Ik moet het haar zeggen. Gewoon die ene zin afmaken. Maar het lukt niet.