Fire (NL)

44. Sofie

And all my walls stood tall, painted blue

I'll take 'em down, take 'em down

And open up the door for you

Everything Has Changed - Keywest

'Ik heb nog geen zin om op te staan,' zeur ik, terwijl ik het deken over mijn hoofd trek.

'Je zult toch moeten, slaapkop.'

'Nog eventjes,' mompel ik.

Andreas laat zich naast me op bed zakken en trekt de deken terug tot onder mijn kin. 'Heb je veel pijn?'

'Valt mee,' kreun ik.

Hij legt z'n warme hand tegen mijn voorhoofd. 'Geen koorts,' constateert hij. 'Wanneer heb je voor het laatst paracetamol genomen?'

'Toen ik ging plassen, rond zes uur.'

Hij kijkt me onderzoekend aan. 'En hoe staat het ervoor in je kopje?'

Ik glimlach naar hem. 'Daar hoef je je geen zorgen om te maken.'

'Serieus, Soof,' zegt hij terwijl hij op z'n zij gaat liggen zodat hij me recht in de ogen kan kijken. 'Als het niet gaat, dan wil ik dat ook horen.'

Ik staar terug in zijn donkerblauwe ogen. 'Ik ben blij dat ik het gedaan heb,' benadruk ik. 'Er zat iets in mijn lichaam wat daar niet thuishoorde. Mijn lijf voelt eindelijk weer van mij. Ik voel me bevrijd. Ik kan eindelijk verder met mijn leven.'

Andreas drukt zijn voorhoofd tegen dat van mij en sluit kort z'n ogen. 'Ik snap je opluchting, maar daarmee is niet alles ineens opgelost,' zegt hij hoofdschuddend .

'Weet ik wel, maar zolang er een stuk van Ben in me zat, stond me dat in de weg om te kunnen verwerken wat er gebeurd is. Dit moest ik doen. Het is mijn eerste stap.'

'I know...' mompelt hij terwijl hij zijn hoofd terugtrekt. Zijn blik verzacht en hij laat een klein glimlachje zien. 'Je gaat hier sterker uitkomen, Soof.'

Ik sla mijn arm om hem heen en nestel me tegen hem aan. Zijn woorden maken me een tikje sentimenteel en om de opkomende tranen te verdringen druk ik mijn neus tegen zijn bovenlichaam aan. 'Shit zeg,' gniffel ik door mijn tranen heen, 'jij mag zo meteen als eerste douchen.'

Hij duwt me een zachtjes van zich af en werpt me een blik toe die voor verontwaardigd doorgaat, maar ik weet dat hij doorheeft hoe ik mijn emoties met humor probeer te maskeren.

'Grapje,' lach ik waterig.

'Blij dat je gevoel voor humor nog steeds waardeloos is,' luidt zijn antwoord.

***

'Wat gaan jullie vandaag doen?' vraagt Jeff na het ontbijt.

'Dat weten we nog niet,' antwoord ik. Doordat het niet te voorspellen was hoe ik me zou voelen na de ingreep, hadden we eigenlijk geen echte plannen gemaakt voor dit weekend, maar aangezien de pijn - op wat buikkrampen na - meevalt, lijkt het me wel leuk om iets te ondernemen. 'Heb je zin om samen iets te doen?'

Jeff haalt zijn schouders op. 'Ik wil geen blok aan jullie been zijn.'

'Zeg, pessimist, waar heb je m'n broertje verstopt?' vraagt Jay.

Jeff rolt met zijn ogen, maar ik kan Jay geen ongelijk geven, de hele week al krijgen we enkele deze chagrijnige versie van Jeff te zien.

'Die zit samen met mijn mobiliteit in de vriezer.'