Fire (NL)

72. Jay

I might be in over my head

Tryna keep us steady

Standing on the jagged edge

But I'd give it all, just to go back

Now I'm watching us fall trough the cracks

But I promise you, darling

I ain't never giving up

Cause when I see you, I still see forever

Foolish – Forest Blakk

Het screenshot dat Andreas me stuurde is niet super nauwkeurig, maar wel voldoende om een indicatie te hebben van waar ze is. Ik vermoed dat ze naar ons bankje is gegaan, omdat ze daar tot rust komt, maar ik begrijp niet goed wat er precies gebeurd kan zijn dat ze daar opeens behoefte aan had. Gelukkig rijden we net Waterdijk binnen, want ik denk niet dat ik het aan zou kunnen om nog eens een uur in onzekerheid door te brengen.

'Hopelijk is ze niet al de hele tijd buiten in dit rotweer,' zucht pap wanneer ik hem op de hoogte breng. 'Ik kom ook naar daar.'

Eigenlijk wil ik protesteren, omdat ik hem hier niet bij wil betrekken, maar hij laat geen ruimte tot discussie.

Mats rijdt net de parkeerplaats op wanneer ik het telefoongesprek met pap wegdruk. 'Probeer met de auto zo dicht mogelijk bij het bankje te komen,' beveel ik hem terwijl ik mijn portier opengooi en eruit spring.

Zo snel als ik kan, ren ik het duinpad af. Opluchting giert door mijn lijf als ik Sofie op het bankje zie zitten. De sneeuw kraakt onder mijn voeten en verraadt mijn komst, maar ze reageert niet op het geluid. Ze blijft bewegingloos voor zich uitstaren. Pas wanneer ik vlak voor haar sta, heft ze langzaam haar hoofd. Ze rilt hard en haar tanden klapperen onophoudelijk. Alle kleur is uit haar lippen getrokken. Haar ademhaling is diep maar loom, alsof haar lichaam zich heeft aangepast aan de omstandigheden en naar de spaarstand is overgeschakeld. Wanneer ik mijn handen om haar gezicht leg om haar op te warmen, vallen haar ogen dicht. Ik tik tegen haar wang om haar wakker te houden. 'Sofie, blijf bij me,' roep ik paniekerig.

Met veel moeite gaan haar wimpers weer omhoog. Ze staart me aan met grote pupillen. Het anders zo levendige groen in haar irissen, is nu troebel en dof. In afwachting tot Mats hier is, trek ik haar verkleumde lichaam in mijn armen om haar zoveel mogelijk te beschutten tegen de kou en de wind.

'Wat is er gebeurd, liefje?' vraag ik. 'Waarom ben je hier?'

'Jij,' fluistert ze bijna onverstaanbaar.

Ik frons. 'Ik?'

'Isa–' Ze probeert een woord te vormen, maar het klappertanden doet er geen goed aan. 'Bel.'

Mijn hart slaat een slag over. 'Isabel?' vraag ik zacht.

Doordat ze zo beeft is het amper te merken, maar ze knikt.

Allerlei gedachten razen door mijn hoofd. Ik voel de neiging om haar hier ter plekke alles uit te leggen, maar het heeft geen zin. Niet als ze nog amper rechtop kan blijven zitten.

De ophanging van mijn Dodge kraakt zachtjes terwijl Mats zich achteruit een weg baant over het oneffen duinpad. Slim gezien van hem – zo kunnen we straks zonder gedoe vooruit terugrijden. Het smalle pad is er eigenlijk niet bedoeld voor auto's, laat staan dat je er zou kunnen keren.

'We gaan het hier thuis over hebben, Soof,' beloof ik. 'Maar we moeten hier nu weg. Je moet opwarmen. Ik ga je naar m'n auto brengen, goed?'

Ze knikt moeizaam.