Fire (NL)

58. Sofie

I'm on a big stage

I've got my crew

I'll get you moving

It's what I do

Check It Out - Oh The Larceny

Vlak nadat onze drankjes gebracht zijn doven de lichten, enkel de bar is nog een beetje verlicht. De sfeer verandert meteen. Iedereen weet dat het moment daar is. In plaats van naar het podium te kijken, zoals elke andere aanwezige, kijk ik gespannen achterom.

Verdorie, waar blijven Jay en Jeff?

Wanneer de vloer onbedaarlijk begint te trillen, draai ik me met een ruk om. Het podium is nog compleet in duisternis gehuld, terwijl een warme stem 'Lets do this' door de speakers stuwt. De woorden klinken als een uitnodiging, vol energie en vertrouwen, alsof ze me rechtstreeks aanspreken.

Het lage gedreun van de drums is als een hartslag die steeds krachtiger door de vloer trekt. De energie trekt als een storm die zich opbouwt door de ruimte. Een deel van het publiek zingt onmiddellijk de opzwepende oh-oh's mee, hun stemmen vermengen zich met de band alsof we allemaal deel uitmaken van eenzelfde geheel. Het is aanstekelijk, het maakt alles intens en levendig.

Wanneer het eerste couplet begint, wordt het podium eindelijk verlicht. Mijn mond zakt open van verbazing. In het midden van het podium staat Jay, zingend achter de microfoon en met een matzwarte gitaar om zijn nek. Jeff zit achter het drumstel, en dan val ik bijna van mijn stoel wanneer ik de pianist herken. Licht in shock draai ik me naar mam toe. Ze kijkt me met een mengeling van trots en amusement aan.

'Jij wist hiervan?' mime ik.

Ze knikt en geeft me een knipoog.

Dat telefoontje van net was dus in scène gezet. Puik acteerwerk van Koen, weet ik ook meteen waar Jeff zijn talent vandaan heeft.

Opeens staat Emily, naast ons tafeltje, samen met Daan en Mats. 'Is het goed als we erbij komen zitten?' gebaart ze.

Mam steekt haar duim op.

Tja, die drie vrije stoelen aan onze tafel, die voorzien waren voor de mannen op het podium, hebben we nu toch niet meer nodig.

Ik schud lachend mijn hoofd en richt mijn blik snel terug op de show voor me. Mijn ogen worden onmiddellijk naar Jay getrokken. Hij heeft een verwassen denim hemd aan waarvan een deel van de knopen openstaan en z'n mouwen zijn tot halverwege zijn armen opgerold. Daaronder draagt hij een strakke, donkere jeans met een opvallende riem en combat boots. Hij ademt de energie uit van iemand die thuishoort op het podium. Zijn hele houding is ontspannen terwijl hij zich met veel allure over het podium verplaatst. Hij kijkt de zaal in met een blik die zowel speels als uitdagend is. Zijn lijf beweegt ritmisch, als een reflex op de muziek. De flitsende lichten volgen zijn bewegingen springen mee met zijn energie. Na een laatste lange uithaal komt het nummer ten einde en applaudisseert iedereen. Jay wisselt zijn matzwarte gitaar voor een exemplaar in dezelfde kleur als zijn ogen, strijkt even snel met z'n vingertoppen over de gravering in de strap en neemt het woord.

'Waterdijk, we're back! En zoals jullie vast al gemerkt hebben, staat er vanavond een extra Van Dijk op het podium.'

Ondertussen is Koen opgestaan van achter de piano en heeft hij achterin een gitaar uit het rek genomen. Het publiek reageert met een enthousiast gekrijs terwijl hij een kleine buiging maakt.

'Maar geen zorgen,' gaat Jay door, 'hij heeft geen inspraak gehad in de setlist.'

Er klinkt gelach uit het publiek.

Jay draait zich om en knikt naar Jeff, die een intro inzet die ik meteen herken. Zodra de eerste klappen op de drums klinken, voel ik een rilling door me gaan. Believer. Onmiddellijk wordt ik teruggezogen naar die avond in Jeffs kamer, toen hij me met zijn drumpatronen testte en nummers moest raden. Ik herinner me hoe ik toen aan de videoclip van dit nummer moest denken en het het gezicht van de zanger in mijn hoofd moeiteloos plaatsmaakte voor dat van Jay. Nu, weken later, staart Jay me vanaf het podium aan, badend in het felle licht, met dezelfde intense energie als toen in mijn gedachten. Alleen weet ik nu met zekerheid dat zijn bovenlijf niet moet onderdoen voor dat van Dan Reynolds.

Het volgende nummer, R U Mine van Arctic Monkeys lijkt een antwoord op mijn verlangen naar hem. Tot mam die hoop de grond in boort...

'Tegen het einde van dat nummer wordt iedereen altijd gek,' zegt ze.

Ik zucht. Hun gewoonlijke repertoire dus, niets geheime boodschap.

Na een nummer van Royal Blood wisselen Koen en Jay opnieuw van gitaar. Terwijl Jay nog snel wat water drinkt, spreekt zijn vader kort het publiek toe. 'Deze ouwe rocker kan er ook nog steeds wat van, of wat denken jullie?' Hij kijkt even rond om het moment in zich op te nemen terwijl de zaal uit zijn dak gaat.

Jay knikt opnieuw naar Jeff, die met een krachtige percussie het volgende nummer inzet. Koen klapt in z'n handen om het publiek mee te nemen in de juiste maat. Iedereen doet enthousiast mee terwijl Jay het hele podium inneemt.