Fire (NL)

25. Sofie

I'm dancing with my demons

I'm hanging off the edge

Storm clouds gather beneath me

Waves break above my head

Nobody can save me - Linkin Park

Een blik op de wekker geeft aan dat ik minstens de klok rond geslapen heb. Het beetje zonlicht dat door de gordijnen komt piepen valt op het flesje water en de gemberpillen. De zwangerschapstest maakte de oorzaak van het overgeven binnen vijf minuten kraakhelder. Zwanger stond er met koeien van letters te lezen. Het enige positieve daaraan is dat ik op zijn minst weet wat me te doen staat om met die ochtendmisselijkheid om te gaan. Nu nog een manier vinden om met de gevolgen ervan om te gaan. Ik zucht en leg mijn handpalm tegen mijn voorhoofd aan. Mijn hoofd bonst van de vermoeidheid en de emoties. Voorzichtig ga ik rechtop zitten en neem twee gemberpillen in, ze wegspoelend met een slok water voordat ik naar de badkamer loop. Nadat ik geplast heb, neem ik de doos crackers die Andreas meebracht mee naar bed en knabbel traag enkele droge koekjes op terwijl ik de berichtjes op mijn mobiel lees.

Andreas: Ik ben thuis en ga nu mijn bed in. Als je niet kunt slapen mag je me bellen, dat weet je hé?

Andreas: Ik ben er voor je, no matter what. Ik hou van je, pop.

Zodra Andreas de test afgelezen had, heb ik hem weggestuurd.  Hoewel ik verlangde naar zijn geruststellende woorden en stevige omhelzing voelde ik me tegelijk te gebroken, te verloren om zijn troost te kunnen accepteren. Ik moest alleen zijn om het resultaat te verwerken. Hij bracht nog juist een kom soep naar boven, maar begreep dat er op dat moment niks was wat hij voor me kon doen.

Ik typ snel een berichtje terug.

Sofie: Wakker, knallende koppijn. Ik ga zo meteen die ene soa-test doen en daarna een strandwandeling maken. Frisse lucht zal me goed doen. Hou ook van jou.

De wind speelt met de haren die vanonder mijn muts komen en de zilte zeelucht vult mijn neus. Golven breken ritmisch op het lage water. Ik voel me eenzaam en geïsoleerd, omhuld door donkere gedachten. Het lijkt alsof de wereld om me heen stil staat, terwijl mijn hoofd vol is van tumult. Mijn emoties zijn een chaotische mix van angst, verdriet en verwarring door de keuze waar ik voor sta en hoe het daarna verder moet. Ik staar naar de branding, worstelend met mijn innerlijke demonen en de harde realiteit van mijn situatie. De wirwar in mijn hoofd verdrijft het geluid van krijsende meeuwen die op zoek zijn naar eten. Ik denk aan mijn jeugd. Ondanks dat mijn ouders gescheiden zijn, heb ik zelf altijd van een traditioneel gezin gedroomd. Van een partner die in alle opzichten perfect bij me past. Die lief en zorgzaam is. Als die leuk is om naar te kijken is dat mooi meegenomen, maar mijn relatie met Ben heeft me geleerd dat uiterlijk geen maatstaaf daarin mag spelen.  Liefde en wederzijds begrip is het allerbelangrijkste. Ik wil iemand die naar me luistert en waar ik me geborgen bij voel. Iemand die sterk is, die de wereld voor mij een beetje lichter kan maken. Een man die open en eerlijk is en zijn verantwoordelijkheden opneemt. Ik denk aan mijn vader. Hij was een fantastische man, maar toch gingen hij en mijn moeder uit elkaar. Hij heeft mij altijd op de eerste plaats gezet. Heeft hij daardoor nooit meer een andere vrouw in zijn leven toegelaten? Hoe was het voor hem om elke dag in dezelfde ogen als die van mijn moeder te kijken? Dacht hij elke keer aan mam wanneer hij naar mij keek of vervaagde dat beeld uiteindelijk?

Wekenlang hadden Ben en ik al geen intiem moment meer gedeeld, dus er is geen twijfel mogelijk over het moment van conceptie. Ieder andere oorzaak - of dat nu vergetelheid of een ongelukje geweest zou zijn - had ik kunnen accepteren. Dan had ik een kind, ondanks relatiebreuk, in overweging genomen. Maar nu? Hoe kan ik ooit van dit kind houden, die me bij elke aanblik altijd aan zijn vader zal doen denken? Die me keer op keer zal herinneren aan hoe hij zich aan mij vergrepen heeft. Elke keer een pijnlijke herinnering wanneer ik iets van Ben zal herkennen. Of kan ik me daarover heen zetten? Is mijn moedergevoel sterk genoeg om die negatieve emoties te negeren?