Fire (NL)

37. Jay

Trough the long nights, I will be right there for you if you drift too far

I'll leave a light on for you

Leave a Light On (Talk Away The Dark) - Papa Roach

Fuck, dit is spelen met vuur! Ik kan mezelf wel voor m'n kop slaan. Waarom ben ik zo hard voor haar aan het vallen bent dat mijn verstand af en toe in de errorstand verkeerd? Ze is nog steeds actief op whattsapp, maar ze heeft mijn laatste antwoord nog niet gelezen. Ik twijfel om het te verwijderen, maar gezien ze online is, heeft ze het bericht waarschijnlijk wel zien verschijnen... Ik besluit er nog achteraan te sturen dat ik een vermoeden had dat ze die nummers wel leuk zou vinden, en dat rustgevende pianomuziek haar zou helpen ontspannen voor het slapengaan. Dat komt iets minder flirterig over, niet ?

***

Ik schrik wakker van luid gegil uit Sofies slaapkamer. Ik gris snel mijn pyjama uit het nachtkastje en nadat ik me erin geschoten heb, haast ik me naar haar kamer. Gelukkig had ik er gisteravond bij het plassen nog aan gedacht om de badkamerdeur aan mijn kant open te zetten zodat ik het zeker zou horen, maar zelfs met gesloten deuren zou ik niet door haar getier heen hebben geslapen. Net wanneer ik naast Sofies bed sta en de verlichting wil aansteken, hoor ik haar deurklink bewegen. Ik draai me met een ruk om. Het zou me niet verbazen als ik morgen het verschot in mijn nek blijk te hebben. Ik grijp naar mijn hart zodra ik Jeff herken.

'Wat gebeurt hier?' vraagt hij.

'Stop!' gilt Sofie op dat moment weer.

Jeff kijkt me met grote ogen aan. Ik trek hem de kamer in zodat ik de deur naar de gang kan sluiten. Pap en mam slapen helemaal aan de andere kant van het huis, maar het laatste wat ik wil is dat zij ook wakker worden.

'Wees kalm of ga terug naar je kamer,' zeg ik zo rustig mogelijk.

'Wat doe je hier?' vraagt hij verward.

'Ik ben hier om dezelfde reden als jij,' antwoord ik zacht terwijl ik het nachtlampje aanknip. 'Wakker geworden door haar gegil.'

Sofies ogen zijn wijd opengesperd en haar gezicht is nat van het huilen. Ze zwaait wild met haar armen in onze richting. Mijn broer begint aan haar schouder te schudden, waarop ze naar hem begint te slaan. 'Niet doen, Jeff.' Ik trek hem voorzichtig bij haar weg en haal daarna alles van het nachtkastje weg zodat ze zichzelf niet kan bezeren.

'Waarom reageert ze zo op mij?' antwoordt hij paniekerig.

Fuck, dit moest er ook nog bij. Nu moet ik er twee zien te kalmeren.

Ik ga staan waar Jeff net stond en buig door mijn knieën terwijl ik voorzichtig met mijn vingers over de plek streel waar Jeffs hand daarnet lag. Haar huid voelt klam aan en haar ademhaling stokt even, maar ze duwt me niet weg. 'Het is goed, ik ben bij je,' probeer ik haar gerust te stellen. 'Ze heeft last van nachtterreur,' leg ik Jeff uit terwijl ik erop let dat mijn stem zacht en eentonig blijft zodat ik haar angst niet opnieuw aanwakker. 'Als je haar nu wakker maakt, dan kan dat averechts werken en zo de aanval verergeren. Wanneer ze morgen wakker wordt, weet zij hier niet eens van.'

'Hoe weet je dat?'

'Ze had het gisteren ook,' verklaar ik. 'En ik studeer psychologie, voor moest het je ontgaan zijn.'

'Leren ze je daar ook hoe je dat kunt stoppen?' vraagt hij droog.

'Je kunt niets doen, alleen erop letten dat ze zichzelf geen pijn doet. Het gaat meestal snel terug over.'

Jeff laat zich voorzichtig op het voeteneinde van Sofies bed zakken.

Sofie snikt nog zachtjes, maar is ondertussen terug met gesloten ogen op haar zij gaan liggen. Haar gezicht is naar mij toe gedraaid en ik wrijf nog steeds in zachte cirkels over haar rug.