Fire (NL)

21. Sofie ⚠️

Lost, lost in the moment

Lost in the moment, lost in the moment

And get lost, lost in the moment

Lost In the Moment - NF, Andreas Moss

Ik word opnieuw wakker met een misselijk gevoel. Mijn maag draait om en zweet parelt op mijn voorhoofd. Ik haast me naar het toilet en hoop dat ik Jay niet wakker maak, aangezien ik opnieuw geen tijd meer had om zijn deur op slot te draaien. Ik zit niet te wachten op een herhaling van gisteren. Gelukkig staat het halve flesje water van gisteren nog op de wastafel, samen met de gemberpillen. Zodra het kokhalzen afneemt, neem ik een pil en kruip terug in bed. Mijn lichaam is uitgeput.

Het getril van mijn mobiel wekt me weer. Met trillende handen reik ik ernaar. Andreas belt me via een videogesprek.

'Hoi,' kreun ik, terwijl ik mijn mobiel tegen het nachtlampje aan zet en mijn hoofd terug op mijn kussen laat vallen. De misselijkheid is nog steeds aanwezig.

'Goedemorgen, pop,' zegt Andreas terwijl hij zijn onderzoekende blik op mij richt. 'Kon je gisteravond weer niet slapen?'

'Misselijk,' weet ik maar net uit te brengen voordat ik alweer naar het toilet moet rennen voor een nieuwe lozing van mijn maaginhoud. Mijn lichaam schokt van de inspanning en ik voel mijn benen trillen. Wat is er mis met me? Ik veeg mijn mond af en staar in de spiegel. Mijn gezicht is bleek en bezweet. Mijn ogen zijn bloeddoorlopen en mijn huid ziet er grauw uit.

Wanneer ik terug op mijn bed ga zitten, merk ik dat Andreas nog steeds door het schermpje kijkt. Zijn blik staat zorgelijk. 'Ik wilde je laten weten dat mijn dienst van vandaag gewisseld is en dat ik langs kan komen als je wilt,' zegt hij. 'Maar je ziet er ziek uit.'

'Ik had het gisteren ook, maar niet zo erg als nu.' Mijn stem klinkt klein en breekbaar.

Andreas houdt zijn hoofd schuin en fronst. Hoe lang heb je dit al?'

'Gisteren was de eerste keer. Nadat ik alles eruit gekotst had, was het voorbij. Dus dat is nu misschien ook zo.'

'Heb je iets verkeerds gegeten?'

'Dat dacht ik ook eerst, maar toch geen twee dagen na elkaar?'

Andreas lijkt even na te denken. 'En heb je andere symptomen? Koorts, hoofdpijn?'

'Niet echt. Alleen die misselijkheid en overgeven. En ik ben zo moe de hele tijd.'

Hij kijkt me doordringend aan. 'Je neemt toch de pil, he?'

'Ja, ik neem die door, omdat ik anders te veel pijn heb wanneer ik ongesteld ben.' Een onrustig gevoel nestelt zich in mijn buik, zwaarder dan de misselijkheid.

Dit kan niet waar zijn.

Andreas knikt langzaam, alsof hij probeert alles op een rijtje te zetten. 'Toen je die avond bij me aanklopte,' begint hij voorzichtig.

Mijn hart begint sneller te kloppen, zo snel dat het pompen van mijn bloed hard tegen mijn slapen bonst. Ik had gehoopt nooit meer aan die avond te moeten denken.

'Wat is er toen precies gebeurd, Soof?'

Dit mag niet waar zijn.

Een koude rilling trekt van mijn nek over tot mijn rug en zelfs tot aan mijn tenen. Mijn borstkas vult zich steeds sneller met lucht. De paniek die ik voel, weerspiegelt zich in Andreas' ogen.

'Heeft Ben je verkracht?'

Ik probeer de angst weg te slikken, maar mijn keel voelt als schuurpapier en de pieptoon van eerder deze week begint weer op te zetten.

Heeft Ben wel aan een condoom gedacht met zijn dronken kop?

Heeft hij eraan gedacht zoals altijd, maar is het gescheurd of afgegleden?

Ik weet het niet meer!

Ben dwingt me hem aan te kijken, in zijn met bloed doorlopen ogen, maar ik kan niet meer. Mijn ogen zijn open, maar registreren niets meer. Zijn ademhaling begint te haperen, elke zucht gaat gepaard met de geur van rum. Na nog een paar harde stoten komt hij kreunend klaar. Hij trekt zijn lul uit me en dan begint hysterisch te lachen.

'Beste. Seks. Ooit.'

Hij haalt een stanleymes uit de zak van zijn broek en haalt de tie wrap van mijn polsen die onder het bloed zitten. Mijn armen vallen slap langs mijn lichaam. Ik zak langs de paal naar beneden. De geur van rum mengt zich met die van seks en zweet waardoor ik moet kokhalzen. Hij spuwt me in mijn gezicht en strompelt daarna via de trap naar boven. Mijn lichaam begint te trillen en ik voel dat ik moet kotsen. Alles wat in mijn maag zit verlaat met golven mijn lichaam en mijn oren beginnen te suizen. Ik sleep mezelf over de vloer en probeer mijn mobieltje te pakken. Mijn vingers trillen als ik ze over het gebarsten scherm beweeg. Het ding geeft geen teken van leven. Opnieuw kan ik het paniekerige kokhalzen niet stoppen.

'Sofie!' gilt Andreas om me uit het moment te trekken.

Het beeld van Andreas wordt wazig en mijn hoofd begint te tollen.

'Hoofd tussen je knieën,' klinkt het bezorgd.

Na enkele seconden, of misschien langer, hoor ik hem opnieuw mijn naam roepen.

'Ben je er weer?'

Ik knik zwakjes. Mijn hoofd bonst nog steeds van de herinneringen die als donderwolken door mijn geest razen. Langzaam keert de wereld om me heen terug in focus, en ik merk dat Andreas al in zijn auto zit.

'Ik ben er tegen de middag. Probeer op bed te blijven liggen. Ik zou niet willen dat je flauwvalt van de trap.'

Zijn woorden dringen slechts gedeeltelijk tot me door. Ik laat mezelf opgerold onder de dekens zakken. Zesentwintig dagen lang heb ik geprobeerd om elke herinnering tegen te houden, maar nu breken alle opgekropte gevoelens door als een tsunami die alles op zijn pad meesleurt. Mijn gedachten zijn een warboel van emoties. Waarom ben ik niet meteen een morning-afterpil gaan halen? Hoe kon ik zo stom zijn!

Ik voel me verloren in een draaikolk van zelfverwijt en angst. Tranen stromen onophoudelijk over mijn wangen, elke druppel een symbool van mijn innerlijke chaos. Die avond heeft diepe wonden geslagen in mijn ziel, littekens die nooit zullen vervagen. Het besef dat die avond misschien niet zonder gevolgen gebleven is, doet mijn hart ineenkrimpen. Ik trek het deken strakker om me heen, hopend op een greintje comfort in deze zee van wanhoop. Mijn lichaam trilt ongecontroleerd, elke vezel gevuld met angst en radeloosheid. Het voelt alsof ik verstikt word door de duisternis die me omringt, alsof ik gevangen ben in een nachtmerrie waaruit ik niet kan ontwaken. Ik druk mijn gezicht in het natte kussen. Mijn tranen vermengen zich met het zachte katoen, als stille getuigen van mijn innerlijke gevecht.