Fire (NL)

23. Sofie

So let me just give up

So let me just let go

If this is't good for me

Well, I don't want know

You Don't Know - Katelyn Tarver

Ik schrik van een hand op mijn schouder.

'Ik ben het, pop,' fluistert Andreas terwijl hij naast me op bed gaat zitten. 'Jay liet me binnen.'

Ik draai me naar hem toe en nestel mijn hoofd in zijn schoot zonder op te kijken. Mijn haren plakken tegen mijn wangen door de onophoudelijke stroom aan tranen. Hij slaat zijn armen om me heen en drukt een kus in mijn haren. Een tijdlang houden we elkaar alleen maar vast. Zijn stevige greep om mij maakt me rustig. Uiteindelijk duwt hij me zachtjes van hem weg en schraapt zijn keel. Hij duwt mijn kin omhoog zodat hij me beter kan aankijken.

'Ik moet je die vraag opnieuw stellen, Sofie. Heeft hij je die avond verkracht?'

Hij legt nadruk op elk woord terwijl zijn blauwe ogen me doordringend aankijken om geen enkele emotie van mij te missen.

Zodra ik zacht begin te knikken, sluit hij zijn ogen en drukt hij zijn voorhoofd tegen dat van mij. Hij zucht beverig.

'Fuck!' vloekt hij hard. 'Ik had je moeten dwingen om me te vertellen wat er gebeurd was.'

Ik schud heftig mijn hoofd. 'Jezelf geen verwijten maken, Dre. Ik heb je toen niets gezegd, omdat ik het niet kon.'

'Zou je-'

'En dat kan ik nog steeds niet,' onderbreek ik hem. 'Wanneer ik er nog maar aan terugdenk, dan gaat het licht uit in mijn hoofd.'

'Een psych-'

'Laat het, Dre. Ik wil er niet over te praten.'

'Hoe ga je hier zonder hulp over heen komen?' mompelt hij.

'Dat lukt me wel. Geef me gewoon wat tijd. Het is nog geen maand geleden. Het slijt vanzelf wel.'

Hij schudt zijn hoofd, maar gaat er niet langer tegenin. Hij draait zich van me weg om zijn tas naar zich toe te trekken.

'Ik ben onderweg bij de apotheek gestopt om een paar tests te halen. En ik heb crackers bij me, zelfs als je niet zwanger bent maar een gewoon buikgriepje te pakken hebt, zijn ze nuttig.'

Bij het horen van het woord 'zwanger' roert mijn maag zich opnieuw. Een koude rilling trekt over mijn lijf en veroorzaakt kippenvel op mijn blote armen.

Ik kokhals een aantal keer paniekerig. De brok in mijn keel laat zich steeds moeilijker wegslikken. Mijn gedachten beginnen opnieuw te tollen.

Dit kan echt niet waar zijn.

Het mag niet.

Ik wil het niet.

Mijn hoofd bonkt van de stress en de angst. Mijn gedachten schreeuwen het uit terwijl ik worstel om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Wat als het echt zo is? Wat moet ik dan doen?

Ik kan dit niet.

'Pop, je moet die tests doen.'

Ik schud mijn hoofd. 'Dat gaat niet nu. Ik heb net geplast.'

Het mag niet.

Het mag niet.

Ik blijf de woorden in mijn hoofd herhalen als een soort mantra om de angst te verdrijven. Elke herhaling voelt als een wanhopige poging om de realiteit weg te duwen.