Fire (NL)

56. Sofie

With you, I'm alive

Like all the missing pieces of my heart

They finally collide

Sad Song – We The Kings, Elena Coates [Nog niet helemaal overtuigd van dit liedje voor dit hoofdstuk, suggesties zijn welkom ;-)]

Mam en ik hebben er een ontspannen namiddag in de privéwellness opzitten. Ik had nog nooit eerder een professionele gezichtsbehandeling gehad, maar ben van plan dit regelmatig te doen. Gelukkig had mam geen lichaamsmassages geboekt voor ons, want ik denk niet dat ik dat al aangekund zou hebben. Onderweg naar huis hebben we iets van bij de chinees opgepikt.

'Jullie zien er herboren uit,' merkt Koen op zodra we de keuken binnen lopen.

Ik haal de bakjes uit de tas. 'Mam, volgens mij hebben we een verkeerde bestelling meegekregen.'

'Jay en Jeff zijn niet thuis,' grinnikt Koen. 'Dat verklaart waarom er zo weinig bakjes zijn.'

'O,' zucht ik. Weer een avond zonder Jay. Ik heb hem sinds het splintermoment niet meer gesproken en ik word steeds onzekerder over die bijna-kus. Doet hij dit bewust? Heeft hij spijt van zijn toenadering en is hij afstand tussen ons aan het creëren? Ik bijt op mijn onderlip terwijl ik met trillende vingers het deksel van de bakjes probeer los te maken.

Koen schiet me te hulp bij het openen. 'Ze gingen skydiven. Je ziet ze straks wel Strandhuys.'

Ik kijk verrast op. 'Hoezo?'

'Het is de eerste vrijdag van de maand,' legt hij uit.

'Dat weet ik wel, maar ik dacht dat Strandhuys gesloten was deze week?'

'Dat was oorspronkelijk zo,' knikt Koen. 'Maar volgens Jay staat er een speciale band op het podium vanavond,' knipoogt hij. 'Het zal wel de moeite zijn, aangezien de leadzanger Isabel ervan kon overtuigen om toch open te doen en hen te laten optreden.'

Ik registreer maar de helft van wat Koen zegt. Het enige wat ik eruit begrepen heb, en wat echt van belang is, is dat Jay erop stond om te gaan. En dat hij mij er ook bij wil.

Ik haal diep adem en langzaam schuift het ongemakkelijke gevoel weer van me af.

Tijdens het eten wordt er niet veel gezegd, volgens mij genieten we alledrie van de sereniteit die in huis hangt. Want hoe graag ik Jeff ook heb, hij is best druk bij momenten.

'Gaan jullie je maar optutten,' zegt Koen na de maaltijd. 'Ik ruim wel af.'

'Dat laten we ons geen twee keer zeggen,' gniffelt mam.

Ze staat lachend op en steekt haar arm naar me uit.

De spanning om Jay terug te zien bezorgt me knikkende knieën, dus ik grijp dankbaar haar arm voor extra steun.

'We vertrekken over een half uur,' roept Koen ons na.

'Maak er maar een uur van,' knipoogt mam terwijl we samen de trap oplopen.

'Lukt wel,' schreeuw ik terug.

Ik loop naar de badkamer om m'n tanden te poetsen. Mijn wenkbrauwen trekken samen wanneer ik het rode doosje naast mijn tandenborstel opmerk. Het is een ander soort als dat van de drakenoorringen, maar onmiskenbaar een juwelendoosje. Heeft Jay dit hier neergezet voor mij? Hoop welt op terwijl ik met een klein hartje het doosje oppak. Ik bijt zachtjes op m'n onderlip en klap het voorzichtig open. Dit keer geen draakjes, maar smaragdgroene driehoekjes met afgeronde hoeken. In het midden van elk driehoekje prijkt een goudkleurige muzieksleutel, sierlijk in een hartvorm verwerkt. Met trillende handen neem ik ze uit het doosje en houd ze bewonderend in het licht. O Mijn God. Ik hap naar adem. Ik heb nu pas door wat dit zijn. Het zijn plectrums – van die dingen om gitaar mee te spelen. Wat wil hij hiermee zeggen? Mijn gedachten tollen. Wil hij dat ik ze in doe vanavond? Is dat de bedoeling? Een warme tinteling verspreidt zich door mijn lichaam wanneer ik de hangers door de gaatjes in mijn oren schuif.

In m'n slaapkamer neem ik de little black dress die ik vorige week, samen met het Yale Blue broekpak dat ik op oud en nieuw droeg, van mam cadeau gekregen heb. Het korte jurkje, met een halfhoge hals en lange mouwen, oogt klassiek, maar is versierd met metalen studs in goudkleurige tinten die symmetrisch geplaatst zijn over de hele armlengte, op de plaats waar m'n sleutelbeen zit en op m'n zij. Het is elegant en sexy – zonder uitdagend te zijn – en het belangrijkste: ik voel me er goed in. Ik combineer het nauw-aansluitend jurkje met een paar zwarte kniehoge laarzen en bekijk mezelf in de spiegel. Eindelijk zie ik mezelf terug als een jonge vrouw met een niet-onaardig gezichtje. Niet meer als dat hoopje ellende van een paar weken geleden dat elk moment kan instorten.

Onderweg naar Strandhuys worden mijn zenuwen er niet beter op. Mijn benen wippen ongecontroleerd en ik moet me zelfs inhouden om op m'n vingernagels te gaan bijten, iets wat sinds mijn middelbare schooltijd geleden is.

Koen kijkt me aan via de achteruitkijkspiegel. 'Leuke oorhangers,' knipoogt hij.

Shit.

Die herkent de vorm vast meteen. Daar heb ik geen moment bij stilgestaan. Mijn wangen gloeien van ongemak en het wordt er niet beter op wanneer ook mam zich naar me toe draait vanuit de passagiersstoel.

'Ik had ze nog niet eens opgemerkt. Ze passen heel goed bij je ogen,' zegt ze terwijl ze me een zacht kneepje in m'n knie geeft.

'Zijn dat gitaarpicks?' fluistert ze tegen Koen.

'Overduidelijk' grijnst hij.

Kak.

Ik doe alsof ik niets gehoord heb en druk mezelf zo stevig mogelijk achteruit. Zou ik, als ik het hard genoeg wens, alsjeblieft gewoon kunnen opgaan in het interieur?

Mam draait zich opnieuw om. 'Alles in orde daar achterin?'

Helaas pindakaas, mijn gebeden worden niet aanhoort.

Ik knik en richt mijn blik snel naar buiten.

'Voor zo'n klein dorpje is Waterdijk echt wel rijkelijk versierd,' zeg ik, het gesprek bewust een andere – veilige – kant opsturend.

'Het gemeentebestuur heeft altijd wel al ingezet op gezelligheid en samenhorigheid. Maar omdat er zo weinig economie is, trokken vroeger veel jonge inwoners na hun studeren naar de grotere steden. Als gevolg daarvan werd de jongere populatie jaar na jaar kleiner. Daan Meyer heeft daarom een aantal jaar terug een nieuwe partij opgericht, die zich vooral op die groep focust.'

Koen is nog steeds bezig met zijn les Waterdijkse politiek voor dummies wanneer we Strandhuys binnengaan.

Gelukkig blijken we een reservering te hebben, want het etablissement zit stampvol. Isabel komt op ons afgelopen en brengt ons naar het enige vrije tafeltje brengt. Het is een plekje in het midden van de zaal, maar net wanneer we willen gaan zitten, doet Koen teken dat hij een inkomende oproep heeft.

'Sorry, Hugo belt,' excuseert hij zich. Hij neemt op en ik begrijp uit de flarden van het gesprek dat ik opvang dat er zich een noodgeval voordoet bij het plaatselijke woonzorgcentrum.

'Zal ik meegaan?' stel ik voor.

Hij schud z'n hoofd, geeft mam een snelle kus en richt zich nog even tot mij. 'Jij moet hier blijven, en genieten van dit alternatieve vuurwerk.'

Ik kijk hem verward na.

'Zei hij nu alternatief vuurwerk?'