Fire (NL)

38. Sofie

Keep playing

I gotta keep playing

Keep playing

Play To Win - Oh The Larceny

Jay tikt met zijn vuist zachtjes tegen Jeffs schouder wanneer we bij de topsporthal zijn aangekomen. 'Dit is jouw moment. Laat ze maar eens zien wat je waard bent.'

Jeff knikt, met een grijns die net iets te strak is en zijn zenuwen probeert te verbergen. 'Komt goed.' Zijn ogen flitsen kort naar de grond voor hij weer opkijkt en zijn aandacht op mij richt.

Ik knik hem bemoedigend toe. Zonder aarzeling slaat hij een arm om me heen en trekt me even naar zich toe. 'Fijn dat je erbij bent, Soof,' zegt hij zacht, maar ik voel de spanning in zijn schouders.

Ik glimlach en knuffel hem terug. 'Je gaat het fantastisch doen.'

Jeff laat me los, maar niet zonder eerst een langgerekte zucht te laten ontsnappen. Zijn borstkas beweegt diep op en neer, alsof hij de spanning uit zijn lijf wil blazen. 'Thanks, zie jullie straks.'

Terwijl hij naar de kleedkamers loopt, woelt hij nog even met zijn handen door zijn haar, alsof hij de laatste restjes nervositeit probeert kwijt te raken.

'Zo heb je hem vast nog niet gezien,' zegt Jay, wanneer Jeff samen met zijn teamgenoten uit het zicht verdwenen is.

'Nee,' antwoord ik. 'Hij was onderweg zo in zichzelf gekeerd dat ik niets meer durfde te zeggen.'

'Ik zag het. Gaan wij nog even naar buiten? Het Stadspark ligt hier vlak om de hoek, volgens mij kunnen we daar wel iets te eten scoren.'

'Graag.' Ik knoop mijn sjaal stevig om mijn nek en rits mijn jas dicht want er staat een stevige wind. 'Bij zijn vorige wedstrijd was hij niet zo gespannen onderweg.'

'Ze speelden toen tegen een minder sterk team en er hing niet zoveel vanaf als nu. Dit is een match die veel invloed zal hebben op de play-offs. Zowel ZZ Leiden als Donar zijn al jaren de sterkste teams van Nederland, dus dit is een klassieker zoals ze wel eens zeggen en beide teams zijn zeer gedreven om te winnen. Ik wou het daarnet in de auto waar Jeff bij was niet zeggen, omdat ik hem niet nog zenuwachtiger wil maken, maar bij matchen van dit niveau zitten er ook vaak scouts in de zaal, op zoek naar nieuw talent.'

Zodra we terug buiten zijn moet ik dichter bij Jay gaan lopen om hem te kunnen blijven verstaan, want de wind neemt een deel van zijn woorden mee.

Bij de ingang van het Stadspark staat een bord met een plattegrond op. Gelukkig blijkt Jay goed in kaartlezen te zijn en heeft hij al snel uitgevogeld dat we in de richting van de kinderboerderij moeten om iets te eten. De meeste dieren zitten binnen doordat het winter is, dus veel valt er onderweg niet te beleven. Bovendien begint het ook zacht te regenen, waardoor de krullen die ik deze ochtend in mijn haar gemaakt heb - en al deels terug stijl getrokken zijn door de wind - nu helemaal niks meer voorstellen. Gelukkig komen we al snel bij een soort paviljoen aan waar we terechtkunnen om iets te eten.

'Heeft Jeff eigenlijk iets meegenomen om te eten?' vraag ik wanneer we naar binnen gaan. Hoewel het niet bijzonder smaakvol ingericht is, is het is er wel aangenaam warm.

'Jeff had eerst een tactische bespreking, daar zal hij wel een sportreep of een banaan genomen hebben.' Jay wijst naar een tafeltje bij het raam. 'Gaan we daar zitten?'

Ik knik en trek mijn jas en sjaal uit. Jay neemt ze over en gaat ze samen met die van hem op de kapstok gangen. Terwijl hij met zijn rug naar mij toe staat, doorzoek ik het eettentje in de hoop ergens een bordje voor sanitaire voorzieningen te vinden. Ik moet al plassen sinds we in Groningen aangekomen zijn, maar in het MartiniPlaza stond er een gigantische wachtrij bij de faciliteiten.