Fire (NL)

20. Sofie

Oh the bond is deeper than skin

The kind of club that we're in

The kind of love that we give

Fire - Gavin DeGraw

Ik kijk Jay in zijn ogen terwijl hij nonchalant zijn voeten op de bank legt. Mijn e-reader lag op mijn nachtkastje, dat weet ik heel zeker. Het voelt een beetje vreemd dat hij zomaar mijn kamer binnenkwam, maar na vanmorgen - die gênante "flush-of-shame" en hoe zorgzaam hij toen was - merk ik dat het me minder stoort dan verwacht.

'Heb je geen huisbezoeken vanavond?' vraagt Jeff aan Koen, die net een biertje opentrekt.

'Hugo kon het alleen af deze avond,' antwoordt Koen met een knipoog naar mij. 'Zit ik je in de weg?'

Jeff gooit zijn balletje een aantal keer in de lucht en weet het behendig op te vangen. 'Neuh, dat niet.'

'Jeetje, dat enthousiasme van je streelt mijn ego wel,' grapt Koen.

Ik glimlach om de luchtige sfeer in huis.

Plotseling gaat Jeff staan en steekt zijn wijsvinger naar me op. 'Raad eens wie er vandaag een rol kreeg in het schooltoneelstuk? Hint: het begint met een J en eindigt op eff.'

Ik kijk hem nieuwsgierig aan. 'Echt waar? Welke rol heb je?'

Jeff steekt zijn tong speels uit, iets wat me doet vermoeden dat hij de draak met me steekt. 'Ik ben gecast als...' Hij laat een stilte vallen waarna hij met zijn vingers op de salontafel roffelt. 'Achtergrondboom.'

Mijn moeder schatert het uit terwijl Koen zijn zoon met opgetrokken wenkbrauwen aankijkt.

'Maak je geen zorgen, pap, ik ga die rol met volle overgave spelen,' verzekert Jeff hem met een brede grijns.

'Dat klinkt... interessant,' zegt Jay, terwijl hij zijn hand nonchalant naar zijn nek verplaatst. 'Heb je al geoefend op "boom-poses"?'

'O, zeker! Ik heb een hele reeks poses uitgeprobeerd: de trotse eikenhouding, de buigende berk, en mijn persoonlijke favoriet: de wiegende wilg.'

Mijn blik haakt zich in die van mijn moeder en samen barsten we in een lachbui uit.

'Wat?' vraagt Jeff, zijn ogen groot van verwarring, maar met een glimlach om zijn lippen die verraadt dat hij precies weet hoe grappig hij is. 'Ik ben een natuurtalent als het gaat om het zijn van een boom.'

'Clown,' grijnst Koen wanneer Jeff naar boven gaat.

'Hij meent dit toch niet echt, he?' vraag ik voor de zekerheid.

'Nee, dit zou zelfs voor Jeff te absurd zijn. Daarbij, ze zouden hem nooit een boom laten vertolken. Hij zou met niet minder dan de hoofdrol thuiskomen,' antwoordt Koen, waarna hij de afstandsbediening neemt en de tv opzet om het Journaal te bekijken.

Ik neem mijn e-reader en verdwijn in de fictieve wereld van het Basgiath War College. Voor ik het weet staan mam en Koen op om te gaan slapen. Koen brengt nog de vaat naar de keuken, maar wanneer hij ook de kamer verlaat en de deur achter zich sluit, schuift Jay voorzichtig zijn voeten tussen de mijne. Ik zou het beangstigend moeten vinden, gezien hij mijn persoonlijke ruimte op deze manier binnendringt, maar gek genoeg voel ik me helemaal niet bedreigd door hem. Er is iets in de manier waarop we met elkaar praten, een vanzelfsprekendheid die steeds sterker aanvoelt. Langzaam maar zeker groeien we naar elkaar toe en vinden we stilaan onze plaats in elkaars leven. Hij bijt op zijn onderlip om die daarna langzaam tussen zijn tanden te laten ontsnappen terwijl zijn adamsappel onregelmatig op en neer beweegt. Mijn maag fladdert als nooit tevoren, alsof er honderd vlinders tegelijk opstijgen.