Fire (NL)

41. Sofie 🌶️

River Flows In You - Yiruma

Ik laat mezelf in het heerlijke badwater zakken en sluit mijn ogen om me terug mee te voeren naar het moment waarop Jay achter me kwam staan. De romantische pianomuziek vormt de perfecte soundtrack daarbij. In mijn fantasie drukt hij het gesprek met Andreas weg en trekt hij mijn billen langzaam tegen zijn kruis aan terwijl zijn blauwe ogen me vragend aankijken. Ik zou mijn hand goedkeurend in zijn nek leggen en mijn hoofd tegen zijn gespierde schouder laten rusten. Het zou hem de ruimte geven om met zijn lippen via mijn keel langzaam een weg naar mijn mond te zoeken. Terwijl onze kus zich verdiept laat hij zijn handen langs mijn heup naar mijn buik glijden om centimeter voor tergende centimeter dichter bij de welving van mijn borsten te komen. De gedachte aan zijn verkennende handen over mijn bovenlichaam, maakt me duizelig van verlangen. Mijn hand beweegt langzaam naar mijn borsten, en ik streel voorzichtig over mijn tepels. Een golf van genot trekt door tot mijn kern bij het idee dat hij me zou omdraaien en me op het badkamermeubel zou positioneren. Mijn hand glijdt onder water en strijkt langs mijn buik, mijn vingers vinden hun weg naar beneden. Mijn vingertoppen draaien zachter rondjes om mijn clitoris, waardoor een tintelend gevoel zich in mijn onderbuik verspreidt. In mijn gedachten is het Jays hand die me aanraakt, zijn vingers die weten hoe ze me genot moeten geven. Mijn hartslag versnelt en mijn rug holt zich op, mijn heupen duwen naar boven, zoekend naar meer contact. Ik creër daarmee een lichte streling door het badwater en stel me voor hoe Jays mond zich langzaam via mijn bovenlichaam naar mijn middelpunt verschuift. Hoe zijn tong over mijn plooien strijkt en af en toe druk zet op mijn gevoelige knopje. Het badwater klotst ritmisch tegen de randen en ik verlang naar meer, veel meer...

Ik stel me voor hoe hij langzaam een vinger toevoegt, en die plagend tussen mijn schaamlippen laat glijden terwijl zijn tong onverstoorbaar verdergaat. Het gevoel van zijn vingers die me verkennen en de warmte van zijn mond die mijn kern omhult, vullen mijn gedachten en lichaam met intense sensaties. De combinatie van het warme water, de gedachte aan Jay en mijn eigen aanrakingen brengt me dichter bij de rand van extase. Ik wil alles, elke aanraking, elke streling, elk beetje genot dat hij me kan geven.

Maar wanneer ik mijn vinger naar binnen duw om mezelf naar dat ultieme moment te brengen, verandert de opwinding in paniek. Mijn ademhaling versnelt niet langer door spanning, maar door angst. Ik sper mijn ogen open en trek mijn hand terug. De realiteit van het moment overspoelt me en ik voel een koude rilling over mijn rug gaan. Ik ga rechtop zitten, trek mijn knieën dicht tegen mijn borst en houd mezelf stevig vast. Mijn hartslag bonkt in mijn oren en overspoelt het zachte geluid van de melodie die eerder zo rustgevend was.

Tranen wellen op in mijn ogen en ik bijt op mijn lip om niet hardop te snikken. Boos op mezelf omdat ik niet verder kan gaan, omdat ik weer eens gevangen zit in de klauwen van mijn verleden.

Het duurt even voor ik mezelf weer onder controle heb. Mijn ademhaling blijft een gevecht - diep in, langzaam uit - maar stukje bij beetje lukt het me om de manier te verdrijven. Terwijl ik de tranen van mijn wangen veeg, echoën Jays woorden door mijn hoofd. "Het is een proces. Kleine stapjes."

Ik kijk naar de klok op mijn telefoon. Morgen, rond deze tijd, dan zit ik daar, bij die psychologe. Alles in mij wil vluchten, wegkruipen voor wat daar mogelijk boven tafel komt. Maar ik moet deze stap zetten, hoe eng het ook voelt. Ik wil leren hoe ik het gewicht van mijn verleden van me af kan werpen, hoe ik verder kan gaan zonder steeds terug te kijken.

En ook ... hoe ik met dit soort momenten om kan gaan. Hoe ik niet langer gegijzeld word door herinneringen die ik niet wil. Hoe ik weer kan genieten van mijn eigen lichaam, van mijn eigen seksualiteit zonder de constante aanwezigheid van schaamte, angst of schuld. Ik wil leren om weer vrij te zijn.

***

Marthe van den Berg - Trauma psycholoog. Ervaringsdeskundige seksueel misbruik. De woorden op de deurbel lijken me aan te staren en ik kan de spanning in de lucht voelen. Ik kijk even achterom naar Jay, die me vanuit zijn pick-up bemoedigend aanknikt. Hoeveel weet hij eigenlijk? Paniek welt in me op en een reeks vragen schiet door mijn hoofd. Wat als ik mijn verhaal niet kan vertellen? Wat als ik het nooit kan loslaten? 

Zonder dat ik het opgemerkt heb, staat Jay opeens voor me. Hij legt zijn hand geruststellend op mijn onderarm. 'Hé, het komt goed. Dat beloof ik je. Heb je liever dat ik met je mee ga naar binnen en in de wachtzaal op je wacht?'

Ik klem mijn lippen op elkaar en knik.

Jay drukt op de bel, en draait mij subtiel om in de richting van de deur.

Een vrouw met een lange donkerbruine bob en sprankelende ogen opent de deur. 'Sofie?' vraagt ze.

Ik knik, maar een golf van zenuwen raast door me heen.

'Ik ben Marthe, kom binnen.' Ze stapt opzij, zodat Jay en ik een wachtruimte in kunnen. 'Jay, fijn je weer te zien, hoe gaat het met Mats? Studeert hij ook nog verder?' Ze lijkt oprecht blij te zijn om Jay te zien.

Ik neem een diepe ademteug terwijl ik naar hun gesprek luister.

'Mats volgt Forensische,' antwoordt hij.

'Hebben jullie dit jaar weer stage?'

Jay schudt zijn hoofd. 'We hebben allebei gekozen voor de extra specialisatievakken aangezien we vorig jaar een heel jaar stage hadden.'

'Begrijpelijke keuze,' knikt ze. 'Sofie, je mag met mij meekomen.'

Ze gaat me voor naar haar praktijkruimte, en gebaart me plaats te nemen op de grote L-vormige bank die centraal in de ruimte staat. Zenuwachtig druk ik mijn handen tussen mijn knieën en laat ik mijn ogen door de ruimte dwalen. De azuurblauwe bank ligt bezaaid met terracottakleurige kussens in allerlei maten. Het voelt tegenstrijdig, die gezelligheid. Niet meteen wat ik verwacht had bij een psycholoog, maar het huiselijke karakter past wel bij de eerste indruk die ik net van haar kreeg. 'Ik kan me voorstellen dat dit spannend is,' zegt ze geruststellend terwijl ze me in zich opneemt.

Ik knik en probeer iets te zeggen, maar mijn stem hapert. Uiteindelijk komt er toch iets uit. 'Jay vond dat ik moest komen.'

'Waarom?' Er zit geen oordeel in haar blik, alleen geduld en begrip, en dat haalt de scherpste rand van mijn zenuwen af.

Omdat ik zijn nachtrust verstoor. Ik slik. 'Volgens hem heb ik last van pavor nocturnus.'

Marthe knikt en stelt een paar eenvoudige vragen over hoe mijn dagen eruit zien en wat mijn slaapgewoontes zijn. Ik antwoord met korte, afgemeten zinnen, net genoeg om beleefd te blijven. 'Jay stuurde je naar mij omdat hij zich zorgen maakt om je, Sofie. Weet je wat er gebeurt tijdens die aanvallen?'

Er loopt onwillekeurig een rilling over mijn rug. Ik haal mijn schouders op. 'Hij zegt dat ik schreeuw.'

'Dat klinkt alsof je angstig bent in je slaap.' Ze pauzeert even, maar kijkt niet weg. 'Ben je soms ook bang als je wakker bent?'

Ik vertel haar over de paniekaanval die ik bij de toiletten van Strandhuys kreeg.

'Kun je beschrijven hoe die aanvoelde voor je?'

'Alsof ik geen adem kreeg, terwijl er een slechte herinnering op me afkwam.'

'Ik kan me voorstellen dat dat ontzettend benauwend is,' knikt ze. 'Een specifieke gebeurtenis?'

Ik knik en verschuif ongemakkelijk op de bank. Mijn nagels drukken in de binnenkant van mijn handpalm, alsof dat me hier in het moment houdt.

'Alles wat hier gezegd wordt, blijft tussen ons,' verzekert ze me.

'Mijn ex...' stamel ik. Mijn handen worden zweterig. Hoeveel kan ik delen? Wat zal er met me gebeuren als ik dit allemaal loslaat?

'Als het te intens wordt moet je het aangeven. Dan pauzeren we even of nemen we een stapje terug,' zegt Marthe rustig. Ze pakt de glazen waterkan en vult een glas. 'Hier, neem even de tijd.'

Die eenvoudige woorden geven me een beetje ademruimte. Ik pak het glas aan, mijn handen trillen licht. Ze lijkt te begrijpen hoe zwaar dit voelt, alsof ze de chaos in mijn hoofd begrijpt.

Uiteindelijk duw ik de volgende woorden eruit. 'Hij heeft me pijn gedaan.' De woorden lijken in de kamer te bijven hangen, als iets dat niet terug te nemen is.

Marthe wacht. Ze vult de stilte niet, maar laat mij beslissen wat volgt.