Fire (NL)

2. Sofie

Mother, can you help me?

I've been locked up, can't escape it

Have I done wrong? Am I guilty?

Why do I feel like I'm suffocating?

Bad Company - Yonaka

Voor een werkdag neemt mijn moeder verrassend snel haar mobiel op. Het voelt vreemd en vertrouwd tegelijk om haar stem te horen.

Haperend vertel ik over de breuk met Ben, maar ik geef bewust geen details over de voorbije vierentwintig uur. Die zouden haar alleen maar onnodig ongerust. Ze luistert naar me en stelt dan, tot mijn verbazing, voor om een tijdje bij haar te logeren. Ik stem snel toe en haal opgelucht adem, blij dat ik het niet zelf hoefde te vragen. Ze geeft me het adres en dan hangen we op.

Andreas voert het adres in Google Maps in. De app geeft aan dat het iets langer dan drie uur rijden is. 'Ben weet niets van je moeder en waar ze woont, toch?'

Ik schud mijn hoofd. Ben heeft nooit interesse getoond in mijn achtergrond of in mijn familie. Hij was niet eens op de begrafenis van mijn vader. Feesten met zijn vrienden in Ibiza was belangrijker dan het bijstaan van zijn nieuwste verovering op een van de donkerste dagen van haar leven. Toegegeven, we waren nog niet lang samen, maar hij boekte pas een paar dagen van tevoren die tickets, dus het is niet zo dat hij niet een dag later kon gaan of zo.

Alles draaide altijd om hem en zijn behoeften. Die van mij leken niet eens te bestaan.

'Nee, we hebben het nooit over haar gehad.'

'Dan hoeven we ons daarover alvast geen zorgen te maken,' verzekert Andreas me.

Tijdens de rit naar Waterdijk gaan mijn gedachten alle kanten op. Wanneer we het MUMC ziekenhuis passeren, overvalt een weemoedig gevoel me. Ik kijk naar de vertrouwde gebouwen en voel een steek van verdriet, niet wetende wanneer ik hier terug zal zijn. Sinds mijn achttiende is het mijn tweede thuis geweest, een plek van uitdagingen en van groei. Ik denk aan alle keren dat ik hier in alle vroegte naartoe fietste, de haastige lunches tussen de colleges door, de gesprekken met medestudenten die net zo gedreven waren als ik... Het leren van nieuwe vaardigheden, van de adrenaline tijdens urgente situaties en de vreugde van het helpen van patiënten.

Met elke kilometer die ons verder van Maastricht brengt, voelt het alsof ik een hoofdstuk van mijn leven afsluit. Een hoofdstuk dat me heeft gevormd, maar waarvan ik nu afscheid moet nemen door Ben.

'Gaat het?' onderbreekt Andreas mijn negatieve gedachtegang.

'Hm-mm,' is het enige wat ik eruit kan persen.

Het idee mijn moeder zo meteen weer te zien, bezorgt me meer stress dan ik verwacht had. Ik wil niet dat ze mijn angst en mijn pijn opmerkt, maar ik ben bang dat ze het onbewust toch zal merken en vragen zal stellen.

Ik frunnik wat aan de mouwen van mijn sweater en trek ze ver over mijn polsen, zodat ik er niet naar hoef te kijken. Andreas heeft ze opnieuw verbonden met huidkleurig rekverband zodat het niet meteen opvalt.

Om de tijd te doden en m'n zenuwen in de kiem te smoren, probeer ik me te herinneren wat ze me verteld heeft over haar nieuwe gezin. Haar man heet Koen, hij is huisarts in het kustdorpje en heeft twee zonen. Hun namen zijn me ontsnapt. Ik weet wel nog dat ze allebei met een J beginnen. Eentje klonk Frans als ik me niet vergis. Jean? Of Jules?

De stilte in de auto zorgt ervoor dat mijn gedachten alle kanten blijven opgaan. De deur naar de herinnering aan gisteren heb ik gesloten na mijn inzinking in de douche en die wil ik nooit meer opentrekken.