Fire (NL)

34. Sofie

It's a beautiful miracle

How you lift me up when I feel low

Fire - MEDUZA, One Republic, Leony

Het knisperen van het haardvuur vormt een zachte melodie die de elektriciteit tussen ons accentueert. Ik laat mijn blik over zijn gezicht glijden. Hoewel hij zich pas gisteren geschoren heeft, is er een lichte schaduw zichtbaar op de plaats waar zijn stoppels groeien. Hoe dichter ik met mijn ogen bij zijn mond aankom, hoe meer zijn onderlip gaat trillen voordat die in een lichte grijns overgaat. In een poging de vlinders in mijn buik tot kalmte te dwingen, druk ik mijn tanden op mijn onderlip. Ik laat mijn hoofd zachtjes op de leuning van de bank rusten en sluit mijn ogen. Hoe vreemd het ook klinkt, na een emotionele-pingpong-dag als vandaag geniet ik van dit rustige moment. Net zoals ik met Jeff een bepaalde routine gevonden heb - op maandag en woensdag help ik hem na zijn baskettraining met het inoefenen van zijn tekst voor het schooltoneel, op dinsdag daag ik hem uit met muziekliedjes die hij dan moet drummen voor me en op donderdag spelen we een gezelschapsspel - beginnen zich ook van die momenten met Jay te vormen. Die nieuwe gewoontes geven me meer houvast dan ik dacht nodig te hebben. Hij houdt het niet oppervlakkig tussen ons en hoewel ik daar in het begin aan moest wennen, vind ik onze gesprekken steeds interessanter. Instinctief weet hij hoever hij kan gaan en is niet bang om met zijn vragen de diepte in te gaan. Hij lijkt steeds beter aan te voelen waar ik mee zit en waar ik nood aan heb. Ik bedenk me net dat hij er op een gekke manier onbewust voor zorgt dat de chaos in mijn hoofd opnieuw georganiseerd raakt, wanneer ik zijn voet opnieuw langs mijn tenen voel glijden.

'Ben je opgelucht nu?'

Ik druk mijn tanden nog iets harder in mijn onderlip terwijl ik mezelf dwing om stil te blijven liggen en zijn vraag tot me te laten doordringen. Opluchting was wat ik overduidelijk kon voelen toen ik deze ochtend Andreas ervan op de hoogte bracht dat ik een abortus zou laten uitvoeren. Een intens gevoel dat er eindelijk licht aan de tunnel zou komen en dat ik enkel nog dat ene moment zou moeten doorstaan voordat ik een vreselijke periode zou kunnen afsluiten. Maar dat is niet te vergelijking met wat ik nu ervaar. Wat ik nu voel is minder allesbepalend, het is geen alles of niets verhaal.

Ik ga opnieuw rechtop zitten en haal nog eens diep adem. 'We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is een begin,' antwoord ik uiteindelijk. 'Het voelt in ieder geval wel alsof er een last van mijn schouders gevallen is.'

Jay knikt begrijpend. 'Die negatieve gevoelens zitten daar al tien jaar, die zijn niet met een openhartig gesprek in een klap opgelost.'

Ik schud mijn hoofd. 'Ben jij ooit zo lang boos geweest op iemand?'

'Nee.' Jay beweegt zijn hoofd ontkennend. 'Ik word eigenlijk niet zo snel boos op anderen,' gaat hij verder terwijl hij achter in zijn nek krabt. 'Ik trek me eerder terug wanneer een situatie me teveel word. Zoals toen opa...'

'Was je boos toen hij ziek werd?' vraag ik nieuwsgierig.

'Neen, maar ik voelde me machteloos in die periode, maar zolang hij leefde had ik iets om voor te blijven vechten. Had ik een reden om sterk te zijn, toen hij er niet meer was, moest ik sterk zijn voor Jeff, maar zodra de lessen terug startten was dat het ideale excuus om me te laten gaan. In Tilburg keek niemand me vreemd aan wanneer ik de dronken student uithing. Of maakte niemand er een probleem van wanneer ik me een heel weekend lang in onze flat opsloot en van donderdagavond tot maandagochtend dezelfde pyjama aanhad. Ik vond die versie van mezelf echt niet leuk, maar tegelijk voelde het bevrijdend, voor een tijdje dan toch. Ik had mezelf nooit eerder verwaarloosd, en wanneer dat besef tot me doordrong maakte dat me dan weer boos op mezelf, dat ik als psychologie student goed genoeg in staat was om een ander te analyseren en adviseren, maar dat ik elk advies dat ik aan iemand in dezelfde situatie zou geven in de wind sloeg.'