Fire (NL)

59. Jay

And we're so close

I don't want anything more

You have awakened my senses

I've never felt so defenseless

So Close – The People's Thieves

Van zodra de eerste noot over m'n lippen rolde, waren al m'n zenuwen vergeten. Ik had graag meteen oogcontact gemaakt met Sofie, maar de spot stond iets te laag ingesteld, waardoor ik even verblind was. Timo had het gelukkig snel door, hij greep in en daarna kon ik eindelijk deftig de zaal inkijken.

Soofs mond hing letterlijk open tijdens het vólledige openingsnummer. Het is de eerste keer dat ze me op een podium aan het werk ziet, en dat ze me met zo'n intens bewonderende blik aanstaart, is een boost voor mijn zelfvertrouwen. Niet dat daar op gebied van zingen ooit iets aan mankeerde, maar vanavond gaat niet om het performen. Vanavond draait alles om Sofie. Alles is erop gericht om haar te laten weten wat ik voor haar voel. En daar kan ik iedere druppel moed voor gebruiken.

Mats, Emily en Daan zijn zoals afgesproken bij haar en mam aan tafel gaan zitten. Ik heb met Em afgesproken dat ze doet alsof ze ook naar toilet moet wanneer Soof zou moeten plassen, zodat ze niet alleen door de drukte hoeft. Het klinkt misschien overdreven, maar het geeft me nu eenmaal rust om dit soort dingen geregeld te hebben. Zeker nadat Jeff me gisteren zei dat hij wat reclame gemaakt had in de Snapchatgroep van school. Ik heb in Tilburg al gezien wat één bericht in zo'n groep kan aanrichten als er ergens een feestje is... Vanachter het gordijn had ik wel al opgemerkt dat het druk was, maar zelfs de bovenverdieping staat vol. Gelukkig heeft Isabel snel gehandeld en de tafels daar op elkaar laten stapelen zodat er staanplaatsen ontstonden.

Na Ashes is het mijn broers beurt om de zaal toe te spreken. 'Ik denk dat jullie wel opgewarmd zijn nu,' begint hij en het publiek antwoordt met een enthousiast gejoel.

Pap zit achterin nog even van zijn rustmomentje te genieten. Ik loop naar hem toe en pak het flesje water aan dat hij uitsteekt. 'Gaat goed, jongen,' zegt hij.

Ik knik tevreden en neem een slok. 'Je hebt het fantastisch gedaan, pap.'

'Behalve die flater met mijn Strato,' mompelt hij.

Ik grinnik en geef hem een schouderklopje. 'Kan gebeuren.' Tijdens het opstellen van de setlist had ik erop gelet dat pap niet te vaak van instrument moet wisselen, omdat dat een heel gedoe is met hem, maar ondanks dat hij zijn Stratocaster per ongeluk tussen mijn gitaren had gezet, zijn de wissels verder wel vlot verlopen.

Mijn handen voelen een beetje zweterig dus ik veeg ze nog snel af aan m'n handdoek. Geen ruimte voor foutjes nu. De eerste helft van de set zit erop, en de nummers die nu komen... die gaan alles veranderen.

'Jay, tijd om de tent in lichterlaaie te zetten.' Jeff sluit z'n praatje af met een brede grijns op zijn gezicht en loopt terug naar de synthesizer.

Ik pak mijn mandoline en zet So Close in. De song mag dan wel rustig starten, de opbouw is geweldig, net als de lyrics. Alle liedjes van vanavond zijn een ode aan Sofie, maar dit nummer is – samen met het laatste – het meest accurate.

Can you feel my heart beating?

I can still hear you breathing

This wall between you and I is feeling so paper thin

And it's all in my hands now

But you're holdin' the match now

Light me up and I will show you where it all begins

Ondertussen is het bedienend personeel begonnen met het rondbrengen van de kaarsen, zodat straks de lichten straks helemaal uit kunnen. Sofie fronst zodra ze de kaars herkent die Ella op haar tafeltje neerzet. Haar blik blijft een moment op de vlam hangen voordat haar ogen die van mij vinden. Mijn hart mist een slag. Heeft deze verliefde dwaas eerder deze week toevallig Ems hele voorraad van de Chai opgekocht? Jup. Dat deed ie.

Beaten path no one in sight

But those fallen by the way

So take a risk and pay the price

We either press on or we fade