Fire (NL)

32. Sofie

Could you love me when the water's rough?

Or when I leave you in a desert?

Could you love me, though I speak with knives?

Knowing all to well that you'll get hurt

Could you love me while i hate myself - Zeph

'Pop, heb je er goed over nagedacht?' Andreas kijkt me streng aan door het schermpje van mijn mobiel. 'Er is geen weg terug zodra het proces gestart wordt.'

Ik knik vastberaden. 'Dat weet ik. Het voelt zo verschrikkelijk om iets van hem in mijn lichaam te hebben. Je kunt je niet voorstellen wat dit in mijn hoofd doet.'

Hij schudt zijn hoofd. 'Nee, dat kan ik niet. Ik ben niet van plan om je te proberen ompraten, maar ik wil wel heel zeker zijn dat je achter die beslissing staat en blijft staan.'

'Ik weet dat dit kindje er niets aan kan doen, maar ik zal nooit kunnen vergeten wie de vader is.'

'Ik ga met je mee, ik wil niet dat je dit in je eentje ondergaat.'

Ik kijk hem dankbaar aan. 'Ik had al gehoopt dat je met me mee zou willen,' geef ik toe. 'Er moet 24 uur lang iemand bij me zijn na de ingreep.'

'Waar wil je het laten uitvoeren? Wil je naar Maastricht komen daarvoor?'

Ik schud snel mijn hoofd. 'Er is een kliniek in Haarlem. Ik wil maandag bellen voor een afspraak en zien of het vrijdag zou kunnen, dan zijn mijn moeder en Koen op weekend en ben jij sowieso al het hele weekend hier.'

Hij knikt. 'Goed gezien. Dan zal niemand zich vragen stellen. Probeer het zo te regelen.' Andreas kijkt me onderzoekend aan. 'Het is vreemd om te zeggen, maar je ziet dat je terug rust in je hoofd hebt.'

Ik rol met mijn ogen. Het voelt gek om over het beëindigen van een leven te beslissen met niks anders dan een gevoel van opluchting en verlichting. Toch is dat wat ik op dit moment voel. Ik ben ervan overtuigd dat het wegnemen van het vruchtje me zal helpen om alles echt te kunnen verwerken.

'Lust je geen sushi?' vraagt Jeff ongelovig wanneer hij tegenover me komt zitten en zijn stokjes losrolt.

'Ik lust geen rauwe vis,' lieg ik. Ik probeer het luchtig te laten klinken, maar terwijl ik het zeg, barst het in mijn hoofd van de tegenstrijdigheden. Als verpleegkundige weet ik hoe belangrijk het is om de voedingsvoorschriften voor zwangere vrouwen te volgen. Toch voelt het vreemd om me nog steeds te laten leiden door die regels, gezien de beslissing die ik heb genomen. Mijn kennis en ervaring zeggen me dat ik me, zolang ik zwanger ben, me aan de richtlijnen moet houden, maar tegelijkertijd verlang ik ernaar om deze periode zo snel mogelijk achter me laten.

'Zie je, schat, al een geluk dat we ook die met kip meegenomen hebben,' zegt Koen. 'Die raken wel op.'

'Die wel, ja,' antwoord mijn moeder, die het plastiek deksel van het laatste schaaltje haalt. 'Maar met die sashimi hier van zalm en tonijn kun je een hele kolonie hongerige meeuwen voeden.'

'Wait and see,' lacht Koen luid, terwijl hij een fles witte wijn ontkurkt.

Jay gaat naast me zitten en giet zichzelf een glas water in. Hij maakt kort oogcontact terwijl hij de fles ophoudt. 'Jij ook?'

Voordat ik kan reageren, schuift Jeff zijn glas naar voren. 'Graag, lieve broer,' grijnst hij zelfingenomen.

Hoofdschuddend vult Jay eerst Jeffs glas en daarna het mijne.