Fire (NL)

22. Jay

If I could, then I would, if I could, then I would

If I could

(If I could) you don't think I would pretend?

Trouble's coming but I still don't know when

Trouble's Coming - Royal Blood

Jeff staat ongeduldig te springen terwijl ik mijn hardloopschoenen vastmaak. Met een zachte klik trek ik de voordeur achter me dicht en vul mijn longen met de koude winterlucht. Jeff springt nog steeds op en neer, zijn bewegingen ritmisch en vol energie, terwijl ik me concentreer op het rekken en strekken om mijn spieren voor te bereiden op onze run.

'Heb je je oortjes niet bij?' vraagt hij wanneer hij zijn AirPods insteekt.

'Nee, ik dacht met je te praten onderweg.' Ik rek me uit, voel de spanning in mijn spieren en zet me schrap voor de komende kilometers.

Hij bergt zijn oortjes geïrriteerd op. 'Luister jij nog wel eens muziek?'

Ik volg Jeff, die dit keer niet als een bezetene aanzet alsof hij een of ander wereldrecord wil verbreken. 'Natuurlijk luister ik nog naar muziek,' antwoord ik hem. 'Ik wil graag weer muziek met je maken, Jeff, maar push me niet.'

Hij kijkt me aan terwijl we het einde van de straat naderen. 'Je weet dat ik het geduld heb van een struisvogel met een blaas die op springen staat.'

'Kom, struisvogel, voer het tempo maar wat op,' moedig ik hem aan terwijl we over het harde zand rennen en de frisse zeelucht ons tegemoet waait.

Hij grijnst naar me en voor een moment vrees ik dat hij in overdrive zal gaan in een poging me van zich af te schudden. Ik weet dat hij nog reserves heeft, maar als ik dit de hele tocht wil volhouden, is dit mijn limiet. Terwijl we in een gestaag tempo rennen, voel ik de last van de voorbije maanden op mijn schouders rusten. Het is nu de derde week dat we samen rennen en het voelt goed om terug te keren naar de gewoonte om samen te sporten. Hoewel onze band nog steeds oké lijkt, is er toch een kleine kloof die nog overbrugt moet worden.

'Muziek maken voelt nu nog te pijnlijk en te beladen. Het herinnert me te veel aan de momenten dat opa er niet meer is om te luisteren en trots te zijn op onze muzikale prestaties,' beken ik.

'Ik had ook moeite die eerste weken om in de oefenruimte te drummen. Ik zag opa elke keer voor me op zijn plekje op de bank, genietend van zijn biertje.'

'Drum je daarom weer op je kamer?'

Hij haalt zijn schouders op terwijl hij zonder iets te zeggen naast me blijft rennen. Zijn stilzwijgen spreekt boekdelen en ik begrijp zijn gevoelens maar al te goed.

'Ik heb je twee weken geleden gezegd dat we samen terug de oefenruimte in gaan na mijn tentamens, dat meen ik, Jeff. We gaan er nieuwe herinneringen maken,' verzeker ik hem.

Wanneer we de oprijlaan van ons huis oplopen, rijdt er een auto achter ons aan. Ik werp een blik over mijn schouder en herken het gezicht van Andreas achter het stuur.

'Van wie is deze monstertruck?' vraagt Andreas, nadat hij zijn auto naast die van mij heeft geparkeerd.

'Van mij,' antwoord ik terwijl Jeff en ik onze handen in elkaar slaan en beginnen met onze stretchoefeningen.

'O, "Grote auto, kleine piemel" zeggen ze,' grapt Andreas. Maar als hij merkt dat ik niet lach om zijn opmerking, trekken zijn wenkbrauwen zich verbaasd samen.

Jeff zijn mondhoeken trillen. Het kost hem duidelijk moeite om zijn gezicht in de plooi te houden. Ik maan hem met mijn blik aan om serieus te blijven, maar na enkele seconden barst hij in lachen uit, waardoor ik bijna mijn evenwicht verlies.

'Eerst heb je het over mijn kont en nu over de grootte van mijn lul? Serieus?' vraag ik met een vleugje spot in mijn stem.

Hij houdt verdedigend zijn handen op. 'Hé, ik maak er geen geheim van dat ik op mannen val.'

'Ik apprecieer je waardering voor mijn achterste, maar tussen ons gaat het niets worden, Andreas,' zeg ik terwijl ik mijn hoofd schud om mijn woorden kracht bij te zetten.

Jeff staat nog steeds te lachen als een malloot.

'Nee, dat had ik al door,' zucht Andreas terwijl hij een boodschappentas uit zijn kofferbak haalt.

'Kom je voor Sofie?'

Zelden zag ik iemand zijn gezichtsuitdrukking zo snel veranderen als die van Andreas. 'Ja, ze weet ervan, maar ze voelt zich niet zo lekker.'

'Heeft ze opnieuw last van haar maag?' vraag ik, mijn wenkbrauwen fronsend.

Hij haalt zijn hand door zijn haar. 'Ik denk dat ze een buikgriepje te pakken heeft.'

'En dan kies je dit moment uit om langs te komen?' Ik stretch mijn hamstrings terwijl ik hem aankijk, mijn spieren gespannen van argwaan.

'Het is een enkele rit van dik twee uur. Als ik dan toch al in de buurt ben, dan maak ik er wel graag gebruik van om meteen mijn beste vriendin op te zoeken,' verklaart hij met defensieve toon.

Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld. 'Waar ga je heen?'

'Niet dat het je wat aangaat, maar ik ga vanavond naar een optreden in Rotterdam.'

Ik kan het gevoel niet negeren dat er meer aan de hand is dan hij wil toegeven. Zijn outfit, een lange sportbroek met bijpassend jasje lijkt me niet iets wat hij voor dat soort gelegenheid zou dragen en ik ben er vrij zeker van dat wanneer ik nu zou doorvragen naar wie of wat hij gaat kijken, zijn kop kan wedijveren met de kleur van zijn wagen. Had Sofie iets nodig dat ze niet durfde te vragen?

Andreas lijkt niet blij te zijn met mijn terughoudenheid om hem binnen te laten en doorbreekt gepikeerd mijn gedachten. 'Ik blijf niet lang,' zegt hij resoluut. 'Mag ik binnen, alsjeblieft?'

'Als ik klaar ben met stretchen, laat ik je erin.' Ik neem mijn tijd, genietend van zijn ongemak. Wanneer Jeff zijn ogen de mijne vinden, zie ik de geamuseerdheid in zijn blik die van mij naar Andreas schiet.

'Haantjes,' mompelt hij, zijn lippen krullend in een glimlach.

Ik open de voordeur en laat Jeff en Andreas voorgaan op de trap. Dit keer mag hij naar Jeff zijn kont staren.

Andreas klopt op Sofies deur, maar er komt geen antwoord. Hij kijkt even achterom om mij aan te kijken en opent dan langzaam de deur. Een zacht gejammer dringt door de opening. Ik voel een sterke drang om Andreas opzij te duwen om Sofies kamer binnen te gaan, maar voor ik een voet kan verzetten draait Andreas zich al in de deuropening naar me toe.

'Het is oké, Jay, ik roep je wel als het nodig zou zijn' zegt hij zacht, alsof hij mijn gedachten kan lezen.

'Ik ga me eerste douchen. Daarna ga ik naar het bijgebouw,' laat ik hem weten. 'Je kunt me daar vinden als je iets nodig hebt.'

Hij knikt en sluit de deur.

Zijn beschermende houding ten opzichte van Sofie is overduidelijk, maar zijn houding ten opzichte van mij is veranderd. Bij onze vorige ontmoeting leek hij mij iets duidelijk te willen maken, maar nu houdt hij me op afstand. Ik draai het water van de douche open en trek mijn bezwete kleren uit. Voor de zekerheid doe ik de deur naar de slaapkamer van Sofie op slot. Was zijn geflirt gemeend? Die indruk had ik niet, maar waarom gedraagt hij zich dan nu opeens zo anders? Het warme water op mijn spieren doet me goed en ik probeer de gedachte aan Andreas en zijn complexe gedrag te negeren.