Fire (NL)

60. Sofie

Oh, there 's so much anticipation

But when he takes the stage they all will say

That boy is on fire

On Fire – Once Monsters

Dit liedje [So Close van The People's Thieves] heb ik nog nooit eerder gehoord. Het klinkt helemaal anders dan de vorige nummers uit hun set, dit is dromerig en meeslepend. Het is geen droevig nummer, maar er zit een soort geladenheid in, alsof het ergens naartoe werkt. Ik luister niet echt naar wat gezongen wordt, maar naar hoe het klinkt – hoe het voelt. De manier waarop de muziek opbouwt, hoe Jays stem breekbaar en intrigerend tegelijk klinkt.

Vanuit mijn ooghoeken merk ik dat enkele tafeltjes voorzien worden van kaarsen, het zachte geflikker draagt bij aan de intieme sfeer die dit nummer oproept.

Op het moment dat de dynamiek van het nummer veranderd van melancholisch en fragiel naar opzwepend, zet Ella ook een kaars op onze tafel.  Ik frons even, dit is niet zomaar een kaars, maar de Chai van Emperium. De kruidige warme geur kringelt omhoog en dringt langzaam m'n neus binnen. Mijn ogen flitsen naar het podium en ik vang Jays blik. Hij lijkt... geamuseerd? Of verbeeld ik me dat maar? Mijn blik schuift naar Emily, die zich opvallend hard op het optreden lijkt te concentreren. Het nummer komt tot zijn hoogtepunt en Jay drijft met z'n stem de intensiteit tot het uiterste. Zijn ogen glinsteren terwijl hij enkele stevige uithalen maakt, daarna sluit het nummer af zoals het begonnen was. Kwetsbaar en sereen.

De zaal valt een moment stil, alsof iedereen even naar adem moet happen, maar dan barsten de eerste akkoorden van het volgende liedje los. Het strakke gitaarspel van Koen en Jeffs  krachtige slagwerk doen de vloer trillen en stuwen de sfeer in een totaal nieuwe richting. Jays lichaam beweegt automatisch mee met de beat, zijn energie verspreidt zich door de zaal en tilt het enthousiasme verder omhoog. Ook het nummer erna is up-tempo en aanstekelijk. Het valt me op dat het weer een nummer is waar fire in voorkomt. Is dit een verwijzing naar de haardvuur-momenten waarbij we naar elkaar toegroeiden? Of naar zijn kijk op liefde? Ik durf er bijna niet op hopen, maar mijn verliefde brein wil niets anders dan denken dat hij zo romantisch zou kunnen zijn.

Wanneer de laatste klanken wegsterven, klinkt het opeens oorverdovend stil. Het hele etablissement is alleen nog verlicht door het zachte geflikker van de kaarsen, wat het geheel een magische sfeer geeft, maar hier en daar worden ook wat stoelen verschoven, alsof iedereen voelt dat er iets bijzonders te gebeuren staat.

Dan, plots, springen de lichten boven het podium weer aan, en alle spots zijn vol op Jeff gericht. Hij staat recht achter z'n drumstel en begint ingetogen te zingen. Het heeft een ietwat dreigende dynamiek wat het intrigerend maakt om te zien. Pas waneer hij de drums aanslaat  – nog steeds staand trouwens – komen er wat visuele effecten aan te pas en zijn Koen en Jay even te zien. Koen zit achter de piano en Jay staat achter een synthesizer, met zijn rug deels naar het publiek gedraaid. Mijn ogen glijden weer naar Jeff, die duidelijk geniet van het showtje dat hij aan het opvoeren is. Hij gaat er helemaal voor en trekt alle aandacht naar hem toe, zijn plezier is dan ook aanstekelijk.

A Lucky strike? Not this time

Some say he's the messiah

That's a little far but here you are

'Cause that boy is on fire

Jeffs mondhoek krult omhoog in een zelfverzekerde glimlach wanneer hij na zijn uithaal oogcontact met mij maakt en z'n broer aanwijst en daarna voor de laatste keer het refrein herhaalt.

He is gonna blow your mind

He is gonna blow your mind

That boy is on fire

That boy is on fire

And he's blowing up tonight

He keeps climbing higher

That boy is on fire, yeah

And his touch is gold tonight

And watch him go

O. Mijn. God.

Mijn hart begint te bonken in een chaotisch ritme dat ik niet meer onder controle krijg. Ik grijp me vast aan de rand van de tafel terwijl de betekenis traag maar onvermijdelijk tot me doordringt.

Hij meent dit echt. Dit is geen toeval. Geen losse keuze in een setlist. Dit is een opbouw, een richting, een boodschap.

Jay is on fire.

Hij heeft dit hele moment georkestreerd.  Dit is hoe hij z'n opa zou overtreffen.

Van zodra Jeffs nummer afgelopen is, verschuiven de spots integraal naar Jay. Hij begint te spelen en ik herken de intro onmiddellijk. Zijn ogen haken zich in de mijne wanneer hij de eerste vers zingt.

I'll be your light, your match, your burning sun ...