Fire (NL)

46. Sofie ⚠️

'Cause one little fight breaks into war

Feels like you're dying on a bathroom floor

You'll make an excuses, they'll say that it's you

And the mirror's telling you it's true

Narcissist - Lauren Spencer Smith

'Je vermijdt mijn vraag,' zegt Marthe rustig. Haar ogen doorboren me, alsof ze alle antwoorden al kent.

'Heb je jezelf de ruimte gegeven om je verdriet of woede te voelen, of heb je geprobeerd die gevoelens weg te stoppen?' vraagt ze nogmaals.

Ik sla mijn ogen neer en staar naar het hoogpolige vloertapijt. 'Dat laatste,' geef ik toe.

Mijn antwoord lijkt haar niet te verrassen. 'Dat kan op korte termijn veiliger voelen,' zegt ze zacht. 'Maar gevoelens hebben de neiging om toch een uitweg te vinden.'

'Als ik er niet aan dacht, leek het alsof het niet echt gebeurd was,' zeg ik.

'Als je terugdenkt aan het moment waarop hij zich aan je opdrong, wat komt er dan naar boven? Wat voel je?'

Mijn ogen flitsen naar de muur, naar het raam, overal behalve naar haar. De kamer lijkt ineens kleiner, alsof de muren dichterbij komen.

'Neem je tijd,' zegt Marthe geduldig. 'Als je er klaar voor bent, vertel je wat er bij je opkomt.'

Ik haal diep adem. Mijn handen omklemmen het kussen op mijn schoot.

'Hij bond me vast,' begin ik aarzelend. 'Het deed pijn en het was zo vernederend.'

Mijn gedachten storten zich in de herinnering. Ik voel zijn handen om mijn polsen. Hoe hij de tie wraps aanspande. Ik zie alles, voel alles, alsof ik er weer ben.

Ik worstel, maar zijn greep is verstikkend, mijn polsen knellen pijnlijk in het plastic. Hij wrijft zijn geslachtsdeel tegen mijn schaamlippen aan. 'Je bent zo lekker nat voor me. Je wilt dit net zo graag als ik,' hijgt hij, mijn smeekbedes negerend. Zijn woorden planten zich als gif in mijn geest. Hij duwt zijn lul naar binnen. De gemene grijns op zijn gezicht maakt duidelijk hoe hij geniet van mijn lijden.

Ik slik en probeer mezelf te kalmeren. Mijn borstkas gaat op en neer alsof ik een marathon heb gelopen.

'Hij liet me geloven dat ik het zelf wou.' Mijn stem trilt, maar ik blijft praten. 'Dat ik nat werd voor hem. Dat vind ik zo erg. Hoe kan? Ik wou het echt niet.' Mijn woorden schieten de hoogte in en eindigen met een snik.

'Je lichaam heeft gedaan wat het nodig vond om je veilig te houden.'

Mijn ogen vullen zich met tranen, maar ik knipper ze hard weg. De herinnering komt volledig terug, ongevraagd, ongefilterd.

Tergend langzaam trekt hij zich terug om hem vervolgens met meer geweld terug in me te stoten. Zijn ogen fixeren me, alsof hij elke reactie van me wil opslurpen terwijl hij me vernietigt. Mijn pogingen tot verzet zijn vruchteloos tegen zijn brute kracht. Nadat hij die beweging nog een paar keer herhaald heeft, verschuift zijn aandacht van mijn gezicht naar mijn borsten. Zijn schouder duwt hard tegen mijn bovenlichaam terwijl zijn tong langs mijn tepel glijdt. Gal borrelt op in mijn keel als zijn mond over mijn huid beweegt. Zijn handen klauwen in mijn heupen, waardoor hij nog dieper en krachtiger kan stoten. Langzaam dringt het besef door dat ik geen schijn van kans maak, dat ik gevangen ben in een gevecht dat ik niet kan winnen. Het plastic snijdt steeds dieper in mijn huid terwijl ik elk greintje kracht verzamel om te vechten tegen de duisternis die me omhult.