Mısralarımdan akan yaşlar

Gidemiyorum

gecenin kanatlarında gönül
alıp başını gitti kurtuluş parkına
esen rüzgarda yaprak gibi
bi sağa bi sola sürüklendi.

acıya konuk oldu yine gece
dudaklarımda hiç sönmedi
yakamoz yürekli sigaralarım
sigaranın küllerinde kaleler yaptım
Gelen aşka, kapıyı açtım
Bir hülagu han istilasına ugradı kalbim
Bir şehir baştan sona viran oldu

Yıldızların aydınlığına yazdım şiirleri
Sabaha kalmadan kayboldular.
Kaç kere bu şehri terk ettim,
Akşam üstleri Kurtuluş parkında buldum kendimi.

Bir yaprağa resmini çizmiştim
Yüreğim dayanamadı o gözlerine
Kaç kere tövbe ettim
Şiir yazmayacağım sana

Yazmayı bırakınca okudum.
Okuduğum her şiirde gördüm gözlerini.
Bu gözler, kac kez bozdu tövbemi,
Her gördüğünde aşık oluyor yüreğim.

Kaç kez yenildim şiir gözlerine
Kac kez teslim oldum erguvan dudaklarına
Kaç kez yırtıldı göğsüm boydan boya
Aşkın heyecanından.

Her bahar kurtuluş parkında
Beyaz güller açıyor
dudaklarında
şebnemlerin
Her beyaz gülün gamzesinde
vardır
gömülü bir aşık
Benim dudaklarımda karanfiller
Bir sahra çokluğunda.

Kurtuluş parkının ebeliğinde
Hasretin yüreğinde, doğdu tendürek
Bir anne, gece yarısında emzirdi
Büyüdü, boy verdi, değdi arşa başı..

Ey cudi bas bağrına beni
Bırak sonu ölüm olsun.
Ey süphan gözlerime aşk kaçtı
Yağmurlar yağıyor
Yanaklarım bangladeş kıyıları