Mısralarımdan akan yaşlar

Zaman

Kalbime dokununca yokluğun
Postbeton bir şehirde açtı gözlerini yüreğim
Sensiz çöllere dönerdi kalbim, parmaklarımdan kayardı kumlar
Oysa senin o dudaklarında bir hayat var dokundukça
Ve vahalara dönerdi yüreğim inceden

Gözlerin birer yıldızdı, yolumu bulurdum
Yokluğun öyle bir şey ki; hiçbir dilde ifade edemem
Kendimi kaybettim kalabalıkların arasında
Yolumu kaybettim, düştüm, takvimlerde sıkıştım

Zaman neydi biliyor musun, neye göre akardı
Bana sorarsan zamanın kendisi sendin
Mesela pazartesi değil de Sinope
Mesela salı değil de nakış nakış saçların
Çarşamba hiç değil "kahve"-"yeşil"i gözlerin
Perşembe cuma da değil sevgilim
Şiir ellerin, cennet dudakların

Günler senden ibaret
Aylar senden ibaret
Ve yıllar dediğimiz
dünyanın güneş etrafındaki turu
Dudaklarımızın saliselik huzur süresi