Araya zaman girerse unutursun
Araya mesafeler girerse alışırsın
Gelen gideni aratmadı tesellileriyle
Zamanı ayakta alkışlamak lazım
Dedikleri gibi
Zaman büyüdükçe büyüdü
Dünyayı halden hale soktu
Bir ressam gibi tablolar çizdi dünyanın yüzüne
A2 kağıtlarına keyfi muamele etti
Yazı çizdi kışı çizdi
Yağmurlar döktürdü bulutlardan
Kar boran oldu kimi zaman
Herkes zamana kandı
Ya da zaman diye avundu
Ah sevgili oysa sevgi bambaşka bir hakikat
Aşk zamanla avutulabilir mi bir çocuk gibi
Aşka mesafeler koyararak küllendirilebilir mi yürek
Bu ne bir nesnedir ömrü olsun
Bu ne bir dünyadır kıyameti olsun
Fani değil çürüyüp gitsin
Heves değil gelip geçsin bir yaz gibi
Aşka ara verdim demek ne saçma
Yeni bir aşka yelken açmak nasıl bir hezeyan
Aşk duraksamaz
Aşka sınır çizilmez
Aşka ömür biçilmez
İnsan ya aşka kayıtsız kalır
Ya da kendi gibi fani sanır
Ey aşk sen ne yücesin
Ey aşk kaynağı tükenmeyen berrak bir çağlayansın
Ey aşk sen sönmeyen bir yıldızsın, sonsuz ferrahlıksın
Ey aşk sen ne nihayetsiz bir hayalsin
Ey aşk sen her yerde kaimsin
Ey aşk sen kusursuzsun noksansızsın
Her yerde her çağda yaşarsın
Ey aşk sen mutlakı kemale layıksın
Ne haddimize sana sahip olmak
Ey aşk sen sahiplenen değil sahipsin.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Mısralarımdan akan yaşlar
PoetryZaman ilk oluşumuna döndü İlk doğum serüvenine Her şey ilkine dönme koşusundaydı En arkalarından yüreğim vardı Çünkü yine sana koşacaktım ......................... ......................... Akdeniz bir akşam göğe yükseldi Böylece oluştu...
