saver || jeon jungkook

twentyeight : pt.1

Uyandığımda JungKook hemen ykarşımda mışıl mışıl uyuyordu. Güzel bir gün olmasını umuyordum,onun yüzünü görerek uyanmak güne bir kaç milyon adım önde başlamış gibi hisettirmişti.

Elim onun alnına gelen kahkülöerine ilerledi. İşaret parmağımla kahküllerini gözlerinden uzaklaştırdım, azıcık geriye attım. Ardından elimi yanağına koydum ve minnacık gülümsedim. Bir kaç gün sonra böyle güzel anlar olmayacaktı tabii.

Gözlerini yavaşça araladı ve tek eliyle gözünü ovaladı. Ardından esnedi ve gözünü ovaladığı elini yanağındqki elimin üstüne koydu. Birleştirdiği ellerimizi indirdi ve dudağını yaladıktan sonra uyumaya devam etti.

Birleştirdiği ellerimizi sıktım. "Uyumaya çalış, saat daha erken."

"Okula git-"

"Okula gitmeyeceksin, benimlesin." Dedikten sonra birleştirdiği elerimizi yastığının altına koydu ve başını daha rahat bir şekilde yerleştirdi. "Uyu hadi."

Uyumak istemiyordum, o uyusun,ben onu izlerim. Bu benim enerjimi doldurmaya yeter. "Seni izleyeceğim." Diye mırıldandığımda gülümsedi. "Sen bilirsin."

Uzanıp bana sarıldığında düşünmeden ona sokuldum. "Bende Incheon'a gelmek istiyorum."

"Ben ölüyüm Hye. Unuttun mu?" Şakasına sırtına vurdum. "Ölüsün madem niye gidiyorsun?!"

"Bir ailem var. Bende onlarla gitmeliyim." Daha çok sokuldum. "Seni özleyeceğim."

İki gün sonra:

Gitmeyi erkene çeken JungKook'un ailesi yüzünden, JungKook'a son kez sarılıyordum. "Seni görmeye gelebilirim. Üzülme tamam mı? Beni sürekli ara, derste olsam bile açarım." Elerimi yanaklarına koydum ve suratına baktım. "Seni özleyeceğim." Dediğimde gözlerim dolmuştu.

"Ağlama-" Sözü kesilmişti çünkü cesaret edip dudaklarımızı birleştirmiştim.

Bu bir yansan ilk öpüşmemizi anımsatıyordu. İkimizde ağlıyorduk, rli belime kaymıştı. Kısa süreliğine ayrılıp nefes aldıktan sonra bu sefer o öptü. Belimden sstıldığında ikimizde kısmen birbirimize yapışmıştık.

Dudaklarımızı ayırdığında kafamı göğdüne koyup göz yaşlarımı sildim. "JungKook-ah... Gitme." Belimdeki eli sırtımı sıvazlamaya başladığında aklımdan kötü olan her şey geçiyordu.

Bana böyle sarılmayacaktı, öpmeyecekti. Yeni birleşmemize rağmem hemen ayrılıyorduk. Bitiyorduk.

"Seni mutlaka arayacağım." Dedi ve ellerini yanaklarımdan son kez kaydırıp, yere baktı. "Üzgünüm."

Bu anlar fazla tanıdıktı...
Acıtıyordu.
Sanırım caramel machiattonun kahvesine denk gelmiştim...

(...)

Bu yalnızca pt.1'di
Kısaydı biliyorum
Ama endişelenmeyin
Sonraki tam bölüm olacak 💕💕💕

-hyhyhye'niz