saver || jeon jungkook

fiftyseven : everything's fine now

Soğuk kahvelerimizi yudumlarken bir yandan da yarınki çekimde neler giymemiz gerektiğini konuşuyorduk. JungKook ile başbaşa bir kafede oturup başımızda hiçbir gerginlik olmadan böylece konuşabilmek gerçekten farklı ve iyi hissettirmişti. Her şeyin az da olsa normale dönmesi ve abimin farkında olmadan üstümde yarattığı o büyük yükten kurtulmuş olmak beni adeta hafifletmiş, daha çok gülmeme, içtiğim bu kahveden bile zevk almamı sağlamıştı. Durumun karşımdaki JungKook için çok da farklı olduğunu düşünmüyordum.

"Bence pratik videosundakinin aynılarını giymeliyiz," dedi JungKook. "Hayır..." diye reddettim onu. "Cover nasılsa. Aynısını giyersek çok do hoş olmaz. Benzer havada bir şeyler giyersek olur ama," dememle JungKook da görüşlerimi alıyordu.

"Diğerleri de yetiştirirse güzel olur," demesiyle birlikte onayladım onu. Jimin ve TaeHyung'a da haber vermiştik. Eğer onlar da hemen halledebilirlerse yarın erkekler şarkının o kısmına dans ederken ben sadece nakaratta girecektim. Dans edeceğim kısım azalsa da güzel olacağına emindim. Hem bir çift dans etmektense kalabalıkla dans etmek daha eğlenceli olurdu.

 Kahvelerimizi yudumlarken aniden masada duran JungKook'un telefonunun titreşmesi ile gözüm telefona kaymıştı. Bildirim ekranında çıkan BaekHyun'un mesajı ile elimi telefona atmıştım. Telefonuna henüz başını çevirmeyen JungKook, ben telefonu elime aldığımda anlamıştı kendisine bir bildirim geldiğini.

baekhyung: biraz konuşabilir miyiz

parktayım

 JungKook telefonu elimden çekip aldı ve üstündekini okudu. 

"Bence gidip konuşmalısın," dediğimde JungKook bakışlarımızı sorgularcasına birleştirdi. BaekHyun'un benden hoşlandığını öğrendiğinden beri onunla konuşmadığını biliyordum, birbirlerini arayıp sormuyorlardı bile. İki arkadaşın arasına girmek kesinlşkle yapmak isteyeceğim en son şeydi. Kimsenin arasını bozmak istemediğimden dolayı JungKook'u BaeKhyun'la buluşması için zorlamaya karar verdim.

 JungKook'la çok zor bir araya gelmiştik. Gerçekten zorlanmıştık. Her şey o kadar karmaşıklaşmıştı kibu yükten kurtulana kadar ne kadar ağır olduğunu anlayamamıştım bile. Ayrılmak falan da kesinlikle istemiyordum. BaekHyun ile arası düzelebilir miydi, bilmiyordum. BaekHyun'un benden hoşlanmasını garip de bulmuyordum, onun evinde kalmıştım nasılsa. Sadece beklemezdim, şaşırmıştım duyunca. Derdi benden intikam almak ve eskiden de onu şikayet ettiğim için bana düşman kesilen Byun BaekHyun'du nasılsa. Yine de olan olmuştu, üstü kapanır mıydı bilmiyordum.

 JungKook'un gözünden bakılınca bu büyük bir olaydı. İlişkimiz benim için ne kadar değerliyse onun için de bir o kadar değerliydi, biliyordum. Onun gözünden bakılınca yakın arkadaşının bunca zaman yanında olabilmek için uğraştığı kız arkadaşından hoşlanması da kalp kırıcıydı, hatta sinir bozucuydu. Yine de onların arasındaki arkadaşlığı, samimiyeti bilmiyordum, bilemezdim de. JungKook'un bana açılmasının öncesinden süregelen bir arkadaşlıkları vardı. Onların yakınlığını kesecek bir makas olmak beni sadece iğrenç hissettirirdi.

"Buluşmalısın," dedim kahvemden bir yudum almadan önce. JungKook bakışlarını tekrar telefonuna indirdi. 

"İstemiyorum ama..."

"Emin misin? İstemediğine? Yakın arkadaşın," dememle birlikte gözlerini kapattı ve bıkkın bir nefes verdi. "Değilim sanırım," demesiyle birlikte sessizliğimi koruyarak mesajımı ilettim ona.

"Kalk hadi," dedim ayağa kalkarak. "Parka gidiyoruz. Hadi."

(...)

"Evine git Hye. Onunla rahat rahat konuşmak istiyorum," dese de itiraz ettim. Tabii ki, gizli gizli de dinlerdim gerekirse. Hedefim onların konuşurkenki rahatını bozmak değildi ancak meraklı biriydim. Eve gitmek de istemiyordum. Hava kararmıştı ve bu havada parka gitemiy sevdiğimi biliyordu. Hem ne zamandır parka gitmiyordum rahatça. Sallanarak müzik dinlemek, gözlerimi kapatmak istiyordum.