saver || jeon jungkook

thirtyfive : prologue

(...)

Gözyaşlarım eşliğinde odama çıkalı, yastığımı yüzümü bastırıp bağıra bağıra ağlayalı çok olmamıştı.

Telefonuma uzandım, kalkıp kapıyı kitledim ve JungKook'u arattım rehberde. Tek çare o olacak gibiydi.

Ağlayarak telefonu kulağıma götürdüm. "Ne var?" Diye açtı telefonu bir kız sesi. Ağlamamı yavaşlatmaya çalıştım. "JungKook'u verir misin?"

"Hayır. Kim arıyor?" Arkadan gelen JungKook'un sesiyle daha çok ağlamaya başlamıştım. Ona ihtiyacım vardı.

Çok geçmeden telefonu JungKook aldığında sordu. "Evden mi kaçtın- neden ağlıyorsun?"
Hıçkırarak ağlamaya devam ettiğimde yine sordu. "Sakin ol... Sakince bana anlat. Neden ağlıyorsun?"

"Sana ihtiyacım var..." dedim ağlamaya devam ederek. "Neyin var?"
Açıklamak istedim, ama konuşamadım... "N-nasıl sakinleşebilirim?"

"Neden ağlıyorsun? Hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun...sebebi ne?" Her şeyi boşverdim o an, bedenimi yatağa bıraktım. Telefonu kulağımda tuttum ve onun nefesini dinledim. Kendi kendine konuşmasını dinledim. O an tamamen kavradım ona ne kadar bağlı olduğumu. "Sadece...nefes al tamam mı? Sadece nefes al." Dedim titrek sesimle. "Kapamak zorundayım. Chin Hwa bekliyor."

"Teşekkür ederim, bugün için. Ama bir dahakine sana ihtiyacım olacağını sanmıyorum." Diyerek son kez teşekkür etmek istedim. Gerçek bir son olarak...

"Belli olmaz. Yardıma ihtiyacın olursa aramaktan çekinme." Dediğinde hafifçe gülümsedim ama aramayacaktım onu. "Numaranı sileceğim. Sen hayatına, ben hayatıma devam edeceğiz."

"Emin misin? Shin konusunda, hala senin için güvenli değil."

"JungKook, sen kız arkadaşını korumalısın..." Sesim titremişti. "Bende artık bir yerden sonra seni unutup, hayatıma devam etmeliyim sonuçta. Başıma da ne gelirse gelsin artık, kaçmaktan çok yoruldum." Dedim bıkkınca. "Öyle deme."

"Başıma geldiğinde düşünürüm. Şu an çok daha önemli sorunlarım var... Kapıyorum. Kendine iyi bak."

"Se-sende..."

Sesindeki titreme ve kesiklik bana o günü hatılatmıştı. Okuldan ayrılacağım günü. O günden sonra bittiğimizi düşünmüştüm ama öyle olmamıştı. Gerçek biz var olmuştuk.

Bu noktadan sonra umutlanmalı mıydım? Onun sesindeki titremeden sonra, umutlanmalı mıyım?

(...)

bölüm 'fourteen:story begins' i kontrol etmeyi unutmayın~ anlayacaksınız~
ve bu prologue'du. Uzun zamandır Sound'a bakmıyorum o yüzden azıcık Saver'ı geriye çekeceğim
Affola~
-hyhyhye'niz