Locked by you: Sequel

51.

Jocke

Het was laat op de avond toen Robert en ik vertrokken. Ik had er geen goed gevoel bij. Ik vertrouwde Sarah niet helemaal. Charlie was nu in gezelschap van twee idioten. Ik hoopte maar dat alles goed zou gaan...

Robert en ik stapten naar de verlaten gevangenis. Ik had de weg opgeslagen in mijn mobiel zodat we zeker niet verloren konden lopen. De gevangenis was niet ver, maar om erheen te komen moest je wel door een doolhof van bomen.

'Pas op, laaghangende tak.' Zei ik en keek over mijn schouder naar Robert die vlak achter me liep. Hij knikte en duwde de tak aan de kant. Ik scheen met het licht van m'n mobiel in het rond en was zeer waakzaam. Ik was bang, maar dat liet ik niet merken.

'Jocke... Wat is je plan nou eigenlijk? Waarom doen we dit?' Zuchtte Robert even later. 'Ik heb vernomen dat de bende die Charlie ontvoerde zich in de verlaten gevangenis bevind. We moeten ze inrekenen, nu het nog kan.' Zei ik. 'Wij? Met z'n tweeën? Slim hoor.' Zei hij.

'Wat had ik anders moeten doen? De politie bellen? Nee, dit is iets tussen mij en die gestoorde mafkees. Hij ontvoerde mijn dochter en daar gaat hij nu de prijs voor betalen. Geen gevangenisstraf komt overeen met de pijn die ik leed toen ze Charlie van me afnamen! Ik wil h'm doden.' Riep ik.

'Je bent overstuur. Je zegt maar wat.' Zei Robert.

'Nee, ik ben serieus. Ik dood hem. Ik heb een mes in m'n achterzak. Die man is er geweest.'

'Ik kan je niet tegenhouden... Daar ben je jammergenoeg te koppig voor.' Zuchtte hij.

Charlie

'Het is tijd.' Fluisterde Pieter in m'n oor nadat hij een blik geworpen had op de klok aan de muur. Nu al? Was het nu al tijd? Angst kwam in me op. Mitch's plan leek plots niet meer zo geweldig... Het enige wat ik nu kon hopen was dat er niets fouts zou gaan.

Ik wilde net een uitvlucht verzinnen om aan Sarah te ontsnappen, maar ze was me voor.

'Ik heb net te horen gekregen dat één van m'n beste vriendinnen hier op vakantie is in de buurt. Zouden jullie me even kunnen missen? Ik ben zo weer terug.' Zei ze terwijl ze haar schoenen dicht deed en vervolgens haar jas aantrok.

'Nee, doe maar. Ik let wel op Charlie.' Zei Pieter met een grijns.

'Super.' Glimlachte ze en vertrok kort daarna.

Toen ze weg was, voelde ik plots de hand van Pieter op mijn rug. 'Nu zijn we alleen.' Grijnsde hij. Toen hij een poging deed om me te kussen, deinsde ik snel achteruit. 'Nu nog niet...' Stamelde ik,' ik wil liever naar de verlaten gevangenis gaan. Daar weet ik zeker dat niemand ons zal betrappen.'

Pieter zuchtte en rolde met zijn ogen. 'Dat hoeft helemaal niet. Als we meteen beginnen is het zo gedaan.'

'En toch zou ik er liever heen gaan.' Glimlachte ik ongemakkelijk.

'Waarom heb ik het gevoel dat je iets van plan bent, Van Geel?' Vroeg hij plots en keek me meteen een heel stuk kwader aan.

'Ik ben niets van plan hoor, echt niet.' Loog ik.

'Goed... Je krijgt je zin. Maar dan wil ik nú vertrekken.' Zuchtte hij.

'Is goed.' Knikte ik haastig.

Jocke

'We zijn er.' Zuchtte ik en scheen met het licht van m'n mobiel in de richting van het enorme verlaten gebouw dat verscholen zat achter een stel dorre struiken, bomen en heel veel onkruid.

'Wat is je plan, Jocke? Zomaar naar binnen stappen?' Vroeg Robert. Ik haalde mijn schouders op. 'Ja... Tenzij jij soms een beter plan hebt?' Hij zuchtte. 'Ik hoop dat je weet wat je doet.'

We gingen naar binnen.

Het was er koel, donker en vuil. Je kon bijna niets zien. Gelukkig dat er nog enkele lichtstralen van de maan naar binnen schenen.

'Wat is het hier stil... Verdacht stil...' Fluisterde ik en scheen met m'n mobiel in het rond, maar trof geen levend wezen aan. 'Weet je zeker dat we hier heen moesten gaan? Wat als die Sarah loog?' Gromde Robert.

'We kijken gewoon nog even rond, oké? Als we niets vinden gaan we weer naar huis.'

'Wat zoeken we dan precies?'

'Een aanwijzing.'

'Wat voor aanwijzing?' Vroeg hij.

'Gewoon, iets wat ons in de richting van Frederick kan leiden. Een dolk, een pistool, bloed,...'

'Gelden verscheurde kleren ook?'

Ik draaide me om naar Robert. Hij was immers blijven staan en scheen met z'n zaklamp op een hoopje verscheurde kleren. Er hing bloed aan. Toen hij verder scheen, troffen we ook een stel handboeien en touwen aan. Ze zaten ook onder datzelfde bloed. Er liep een koude rilling langs mijn ruggengraat. Ik wilde hier weg. Zo snel mogelijk. Ik was plots heel bang geworden.

'Jocke!'

Met een ruk draaide ik me om bij het horen van mijn naam. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn haren gingen overeind staan. Er kwam een zwarte schim op me af. Het had een vrouwenstem die me bekend voorkwam. Met gefronste wenkbrauwen kneep ik mijn ogen tot spleetjes en scheen met mijn mobiel in de richting van de zwarte schim.

Sarah. Het was Sarah. Het zien van haar grijns was genoeg om haar te herkennen.

'S-Sarah?' Stotterde ik verward.

'Hé, schoonheid.' Glimlachte ze en kwam dichter naar me toe. Ze stond nu zo dicht... Haar warme adem kwam op mijn huid terecht en deed me beven. Waarom was ik bang?

Ze legde haar hand op mijn schouder. Haar lange gelnagels prikten in mijn schouderbladen. 'Waarom ben je zo nerveus?' Lachte ze. Ze hoorde vast mijn hart kloppen of ze zag het zweet van mijn voorhoofd druppen, maar ik had het benauwd. Heel erg benauwd.

Maar plots haalde ze uit haar achterzak een klein doosje. Het had de grootte van een rechthoekige batterij en had ook twee uitstekende pinnen. 'Wat ben je daarmee van plan?' Vroeg ik haastig.

'Slaapwel, Jocke.' Glimlachte ze en duwde de twee pinnen in mijn nek. Ik schreeuwde het uit van de pijn. De pinnen doorboorden niet alleen mijn lichaam, ze gaven me ook nog eens een hevige elektrische schok. In een mum van tijd werd het zwart voor mijn ogen. Mijn lichaam werd als een magneet naar de grond toegezongen. Ik raakte bewusteloos.

Heeeey mensen! Vergeet niet te stemmen en te reageren! Sorry dat het zo lang weer duurde, maar ik ben tegenwoordig zo druk bezig met het schrijven van Locked by you(de herschrijving) dat ik soms vergeet aan dit boek verder te schrijven. Maar ik heb besloten dat ik wat vaker zal schrijven dus het volgende hoofdstuk zal er wel snel zijn!

Tot snel!