Locked by you: Sequel

46.

Jocke

Samen met Sarah ging ik de trap af. Ik had vreselijk geslapen, zo voelde het toch en mijn hoofd schreeuwde van de pijn. Toen we beneden waren, schrok ik echter bij het zien van Raphael en mijn moeder.

'Mama? Raph?' Stotterde ik ongelovig en verward. M'n moeder glimlachte en kon haar geluk niet onderdrukken wanneer ze me zag. 'Jocke!' Riep ze blij. Ze duwde zich met haar rolstoel naar me toe en omhelsde me.

'Wat is er met je gebeurd? Vanwaar die wonde in je hoofd?!' Vroeg ze geschrokken.
'Van Spirit afgevallen... Maar het is niet erg en het doet geen pijn.' Suste ik haar.

'Net nadat we Charlie gered hadden, heb ik haar gebeld. Evelien was doodongerust geweest en je had haar helemaal niets laten weten. Ik nodigde haar dan maar uit om hierheen te komen. Ze was ervan op de hoogte dat Pieter hier zou zijn.' Legde Robert uit. 'Ik was echt bang Jocke!' Zei ze en kneep in mijn hand dat trilde. 'Het spijt me, mama.' Zei ik zacht. Ze wreef over mijn wang en gaf me een kus op mijn voorhoofd, dat deed de pijn al meteen verminderen.

'En wie is dat meisje achter je?' Vroeg ze daarna, knikkend in de richting van Sarah. 'Dat is Sarah. Ik help haar met haar stage. Ze wil graag filmactrice worden.' Sarah knikte. 'Om eerlijk te zijn heb ik genoeg van theater. Ik wil nieuwe uitdagingen aangaan.' Zei ze. 'Over theater gesproken...' Begon m'n moeder plots,'hoe staat het met jouw repetities? Is Spirit er klaar voor? Ken je je tekst? Weet je wat en wanneer je iets moet doen? Heb je nog contact op genomen met Michael? Ken je de danspasjes? En de liedjesteksten?'

En daar was mijn hoofdpijn weer.

'Nee, mama.' Gaf ik al zuchtend toe.

'Jocke, Michael rekent op je! Hij heeft je niet voor niets de hoofdrol gegeven! Maar goed... Natuurlijk had ik ook niets anders verwacht... Michael heeft me video's gestuurd van de repetities in Antwerpen, hij heeft me de dansen doorgestuurd, de liedjes en zelfs de regieaanwijzingen. Ik ga jou regisseren!'

'Vandaag?' Vroeg ik al zeurend.

'Ja, vandaag! We hebben veel werk en met jouw uitstelgedrag komt het nooit goed!'

Op dat moment kwamen ook Charlie en Pieter naar beneden. Beiden keken ze al even verbaast toe. 'Oma!' Riep Charlie blij en omhelsde haar meteen. 'Oh, Charlie! Wat ben ik blij je te zien! Hoe is het met je? Ben je oké? Heb je pijn? Littekens? Trauma's?!' Charlie haalde haar schouders op en glimlachte. 'Om eerlijk te zijn... Heb ik niets. Ik heb wel enkele verwondingen, maar de pijn is weg.' M'n moeder glimlachte en nam de handen van Charlie beet. 'Ze hebben je toch niet verkracht, hé?' Vroeg ze. 'Jawel... Maar ze heeft het hem vergeven. Sterker nog: Ze zijn samen.' Was Pieter haar voor.

'Je hebt een relatie... Met je verkrachter? Je martelaar? Je ontvoerder?' Vroeg ze en liet de handen van Charlie los. Ze klonk teleurgesteld, maar vooral verward.

Charlie

'Nou ja... Ik had een relatie met hem... Maar dat is nu voorgoed verleden tijd.' Loog ik, waarna ik Pieter een waarschuwende blik schonk. Hij moest verdomme zijn mond houden! 'Ik snap het niet, Charlie...' Mompelde oma stil. 'Mee eens. Ik snap ook nog steeds niet waarom je die Mitch plots vergeven hebt.' Stemde mijn vader in. 'Maar oma, jij had toch ook een relatie met je ontvoerder? Met Jonas?' Zei ik, alsof dat de situatie meteen een pak minder erg maakte. 'Dat was anders. Jonas heeft me nooit wat aangedaan. Hij heeft me nooit verkracht of misbruikt! Hij heeft me geholpen!'

'Maar Mitch is geen slecht persoon...' Mompelde ik.

'Maar hij heeft je wel verkracht! En hij heeft je veel leed en pijn bezorgt!' Zei m'n vader nu.

'Ophouden! Jullie weten niets over Mitch! Hij is echt veranderd! Nu we samen zijn, is hij een heel ander persoon geworden!'

'Jullie zijn dus wel nog samen?' Gokte mijn vader.