His troublemaker

Φιλίιι φιλίιι με λυυυυτρώνειιις

Έχω βάλει την Σεμέλη να κοιμηθεί κανονικά στο κρεβάτι του Άρη ενώ εκείνος κάθεται στο θρανίο του κάπως λυπημένος.

Αμέσως σκεπάζω την μικρή και πλησιάζω τον αγαπημένο μου γιο.

"Τι είναι μικρέ?" Τον ρωτάω και με κοιτάζει με τα πανέμορφα γαλάζια ματάκια του.

Γαμώτο... Μοιάζει τόσο πολύ στην μαμά του.

Στην Κασσάνδρα...

"Σκότωσες κάποιον?" Με ρωτάει αγχομενος και τον αγκαλιάζω.

"Όχι αγάπη μου... Απλά έπρεπε να σπάσω την κλειδαριά έτσι την πυροβολισα." Του λέω και φαίνεται να ανακουφίζεται.

"Θες να σταματήσω την δουλειά αυτή? Θα κάνω ότι μου πεις εσύ. Αλήθεια." Του λέω κοιτάζοντας τον στα μάτια.

"Όχι. Θέλω να προστατεύεις την Σεμέλη. Την αγαπάω πολύ. Αλλά μετά μπορείς να βρεις άλλη δουλειά? Δεν μου αρέσει αυτή." Λέει και γνέφω θετικά.

"Εντάξει αγοράκι μου... Και συγνώμη αν σε απογοήτευσα." Του λέω στεναχωρημένος.

"Δεν με απογοήτευσες μπαμπά... Είσαι πολύ καλός άνθρωπος. Σκοτώνεις ανθρώπους που είναι κακοί... Σε αγαπάω... Απλά... Μερικές φορές φοβάμαι." Λέει και φιλάω το μέτωπο του.

"Σε αγαπάω μικρέ. Και δεν χρειάζεται να φοβάσαι. Εγώ θα σε προστατεύω για μια ζωή." Του λέω και χαμογελάει.

"Διονύση?" Ακούω ξαφνικά την φωνή της Σεμέλης γυρνάω και τον κοιτάζω.

"Σεμέλη μου? Είσαι καλά?" Την ρωτάω καθώς την πλησιάζω αμέσως.

"Κα... Καλά είμαι..." Λέει καθώς σηκώνεται όμως πονάει.

"Σεμέλη μου!" Φωνάζει ενθουσιασμένος ο Άρης και αμέσως την αγκαλιάζει όμως η Σεμέλη πονάει πάλι.

"Οοο... Άρη μου... Με πονάς λιγάκι." Λέει και εκείνος απομακρύνεται από κοντά της.

"Συγνώμη! Αλλά φοβήθηκα! Δεν ξυπνούσες και ο μπαμπάς πυροβόλησε μια πόρτα και τρόμαξα." Της λέει και με κοιτάζει.

"Γιατί πυροβολισες την πόρτα?" Με ρωτάει η Σεμέλη.

"Επειδή... Ήταν κλειδωμένη... Και ήθελα να μπω μέσα." Της λέω κάπως αμήχανα.

"Αφού δεν κλείδωσα. Και... Δεν θα έπρεπε να ακουσω και να ξυπνήσω τον πυροβολισμό?" Με ρωτάει.

"Κοίτα... Ήσουν κάπως αναίσθητη." Της λέω και με κοιτάζει έκπληκτη.

"Κάποιος... Κάποιος με νάρκωσε?" Ρωτάει με δάκρυα στα μάτια.