His troublemaker

Μπρούσκο απο τα λιντλ

Αλέξανδρος POV
(Παιδάκια θα έχουμε ανωμαλιαρικη σκηνή σήμερα... Διαβάζετε με δική σας ευθύνη 💘😈)

"Μου λείπει..." Λέω έτοιμος να βάλω τα κλάματα και βλέποντας μια φωτογραφία της Σεμέλης που έχει ντυθεί λες και γυρίζει τσόντα.

Ναι... Δυστυχώς δεν της πολύ αρέσει να φοράει πολλά ή φυσιολογικά τέλος πάντων ρούχα αλλά τι να κάνουμε...

Εγώ την αγαπάω έτσι.

Δε θέλω να αλλάξει.

Θέλω να είναι ο εαυτός της...

"Αλέξανδρε έλεος... Για κανένα μήνα άντε δύο το πολύ θα λείπει. Ηρέμησε." Μου λέει η Ηρώ και την κοιτάζω σαν κουτάβι.

"Δεν σου λείπει καθόλου? Εννιω... Είναι το κοριτσάκι μας. Η κόρη μας μας... Δεν μπορώ μακριά της... Θέλω πίσω την Σεμέλη μου." Λέω και η Μαργαρίτα με αγκαλιάζει.

"Έλα μωρέ γλυκούλη... Μην στεναχωριέσαι. Σκέψου ότι είναι για το καλό της..." Μου λέει και τότε κάθεται δίπλα μου και η Ηρώ.

"Εντάξει για την ασφάλεια της έφυγε... Αν έμενε εδώ ίσως να πέθανε." Μου λέει και μουτρωνω.

Θέλω πίσω την κόρη μου...

"Μήπως να πάω να την βρω?" Ρωτάω και με κοιτάζουν.

"Όχι Αλέξανδρε! Είπαμε θα μείνεις εδώ να βρεις τρόπο να αντιμετωπίσεις την κατάσταση!" Με μαλώνει η Ηρώ.

"Έλα μην τον μαλώνεις... Του λείπει η Σεμέλη του. Και εμένα μου λείπει. Και εκείνη και ο Άρης. Μου λείπουν και οι δύο... Ήταν η ζωή του σπιτιού..." Λέει και η Μαργαρίτα.

"Πες της τα! Της ξινή!" Λέω καθώς αγκαλιάζω την Μαργαρίτα.

"Καλά εγώ πρέπει να πάω στον γιατρό. Έχω να πάω να πάρω κάτι εξετάσεις." Λέει η Ηρώ καθώς σηκώνεται και σηκώνομαι και εγώ.

"Μήπως να πάω να τις πάρω εγώ? Μην το ξεχνάς ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες." Της λέω.

"Ναι. Δεν θα πεθάνω από καρκίνο στον πνεύμονα αλλά από κορονοιο... Άσε με ρε Αλέξανδρε... Έτσι και αλλιώς ο γιατρός ακούστηκε απογοητευμένος." Λέει και στεναχωριέμαι και άλλο.

Τέλεια...

Δεν μου έφτανε το γεγονός ότι η Σεμέλη μου έφυγε για άγνωστο προορισμό αλλά και η Ηρώ δεν πηγαίνει καθόλου.

"Θες να έρθω μαζί σου?" Την ρωτάω.

"Όχι άσε καλύτερα..." Λέει και φεύγει από το σπίτι.