His troublemaker

Μόνο η ζέβρα μας λείπει

Πριν 3 χρόνια...

Κάθομαι στο δωμάτιο μου και ζωγραφίζω ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και χριστουγεννιάτικο στολισμό για την εργασία μας στο σχολείο στο μάθημα των εικαστικών.

Σήμερα είναι πολύ ενθουσιασμένη αφού σήμερα στα μαθηματικά πολύ καλά.

Ίσως να έχω γράψει και 20!

Ξαφνικά βλέπω την πόρτα να ανοίγει και βλέπω την γιαγιά μου να μπαίνει μέσα έξαλλη και την κοιτάζω φοβισμένη.

"Τι έκανες βλαμμένο?" Με ρωτάει και αμέσως μαζευομαι φοβισμένη.

"Τι έκανα?" Ρωτάω αμέσως.

"Αυτό είναι το θέμα! Δεν έκανες! Δεν έπλυνες τα πιάτα!" Μου φωνάζει.

"Συγνώμη το ξέχασα..." Λέω έτοιμη να κλάψω.

"Και ζωγραφίζεις ε?" Ρωτάει και αμέσως αρπάζει το μπλόκ ζωγραφικής μου.

"Μπράβο... Είσαι καλή... Μήπως να σε στείλω να αρχίσεις να τις πουλάς?" Με ρωτάει και γελώντας μου πετάει το μπλόκ μου στο πάτωμα...

"Μη το πετάς..." Λέω έτοιμη να κλάψω.

"Δεν θα μου λες τι να κάνω κατάλαβες?" Μου φωνάζει και με χαστουκιζει.

"Μη... Σε παρακαλώ... Μην με χτυπήσεις σήμερα... Και μην με πας στο υπόγειο... Σε παρακαλώ... Σε ικετεύω." Της λέω κλαίγοντας και τότε αρπάζει βίαια το χέρι μου.

"Δεν το είχα σκοπό... Αλλά τώρα που το σκέφτομαι... Καθόλου κακή ιδέα. Πριγκίπισσα." Μου λέει και με τραβάει έξω από το δωμάτιο μου.

Δεν κάνω καμιά προσπάθεια να αντισταθώ γιατί απλά κάθομαι και κλαίω την μοίρα μου αφού αλλιώς θα με χτυπήσει πολύ άσχημα.

Μόλις πάμε στο υπόγειο απλά με βάζει να κάτσω στην γνωστή μου θέση και με δένει.

Μισώ την ζωή μου...

Πλέον... Το έχω συνηθίσει.

Έτσι ζω τόσα χρόνια.

Αυτή είναι η γνωστή μου τιμωρία.

"Λοιπόν μικρή... Θα μείνεις  εδώ μέχρι να με πάρει τηλέφωνο η μαμά σου να μου πει ότι θα έρθει να σε μαζέψει." Μου λέει και γνέφω θετικά.

"Όμως... Θέλω να τελειώσω την ζωγραφιά μου." Της λέω έτοιμη να κλάψω.

"Δεν με νοιάζει..." Απαντάει και πάει να φύγει όμως μετά γυρνάει και με κοιτάζει.

"Κάνει κρύο... Αλλά εσύ φοράς... Κοντό μανίκι." Μου λέει και αρχίζω να φοβάμαι.

"Επειδή... Ζω... Ζωργραφιζα." Απαντάω τραυλιζοντας.