Bizim Mesafelerimiz

d ... [66]

Ben geldim.

Selamun aleykum güzel insanlar.

Nasılsınız?

2020'yi bir buçuk saat önce geride bıraktık.Yani tüm o felaketleriyle geride bırakabilmişizdir inşaAllah.

Bu yıl tüm insanlık için sağlıkla,mutlulukla,kötülüklerden ve ölümlerden uzak geçmesi duasıyla...

Bölüm için elimde 3 adet taslak vardı.Birleştirip bir şeyler yaptım.Daha çok geçiş tarzı olan bir bölüm gibiydi.Geçiş dememin sebebi uzunluğuyla ilgili değil.Hafta hafta atladım zaman konusunda biraz tereddütlüyüm ama yazdım.aasjdajdkajda

Son beş bölümümüz kaldı.İnşaAllah en güzel şekilde sonlandıracağız hikayeyi.

Bu uzun sürede bir şeyler yazmadım sanmayın.İki tane kısa hikaye için kısacık kısacık 10 bölüm yazdım.Sezon finali bile yaptım taslaktan ...Kitaplar için kapak ve medya ayarlamaya çalışıyorum.

Bizim mesafelerimizi bitirdiğimde onlar da bitmiş olur sanırım.Onların bölümlerini kısa süreli aralarla paylaşıp hemen bitirmeyi düşünüyorum.

Bu arada bir gün önce bir şey öğrendim.Çok müzik dinlerim.Nasıl denk gelmedim anlayamıyorum.

Onur Can Özcan...Genç yaşında hayatını kaybetmiş biri.Bunu sadece bir gün önce öğrendim ve çok pişmanım.Nasıl daha önce onun o güzel şarkılarını keşfedememiş olabilirim ?Yaptığı besteler...Sözleri beni benden aldı.Arkasında harika eserler  bırakmış.Bu bölümde de sözleri ona ait etkisinde kaldığım bir şarkıyı bırakıyorum.

Ondan dinlediğim ilk şarkı...Ne diyordu?

Hırkan ömrüme asılı hala...

Fazla uzatmadan hikayeye döneyim ben.

Son halini yazıp hemen paylaşıyorum.

Sağlıcakla kalın.

[66.Bölüm)

Bir hafta içinde olabildiğince emlakçı gezdim. Ellerindeki bize yetecek büyüklükteki evleri gezdim. Sonuçta iki kişiydik ve fazladan bir oda bize yeterliydi. Burada iki yıl kalacaktık daha fazlasını ummuyordum.

Bu şehirde çok şey olmuştu. Önce kaçıp sığındığım bir yuva, eğitim aldığım ve bu süreçte koşturup yorulduğum ve hala da yorulmaya devam ettiğim şehirdi. Kendime ait olan ilklerin yeriydi burası. Kendi evim, kendi sorumluluğumdaki köpeğim, para kazanmak için özel ders verip çabaladığım şehirdi. Yavuz'un beni sevdiğini itiraf ettiği şehirdi.O zamanlar değerini bilmediğim harika şeylerdi.

Ve maalesef kötü anılarımı da içinde bulunduran şehirdi. Burada okul bittikten sonra beni tutacak bir güzelliği kalmış mıydı bilmiyorum. Bir iftiraya kurban gittiğimiz şehirdi. Kötü düşüncelerden sıyrıldım. Sonu iyi bitmişti ve biz çok mutluyduk.

Şükürler olsun o kötü günlere bile...Bizi bu zamana getirdiler.

Gezdiğim evlerden dört tanesini tekrar bakmak için kararlaştırdım. Yavuz 'a göndermek için resimlerini de çekmiştim. Emlakçıyla ayrıldıktan sonrasında evime geçmiştim. Babaannem ve dedemle yediğim güzel akşam yemeğinden sonra annem ve yengem ile konuştuk. Hafta sonu geliyorlardı. Cuma akşamı olduğunda onları almaya ben gitmiştim. Beraber eve geçtiğimizde yorgunluklarını attılar. Ve o gece Yavuz da yola çıkmış ,gelmişti. Babaannem ve dedem kendi yerlerinde uyumuştu. Annem ve yengem de kanepeye yatak hazırlamışlardı. Yavuz'un geldiğinden haberleri yoktu. Gece onu eve aldım. Çıkan seslere rağmen uyanmamışlardı. Yavuz aç olmadığını söylemişti biraz muhabbet ettikten sonra biz de uyuduk.