Vampire's Love[COMPLETED]

CHAPTER 17- CONFUSED

Victoria POV

Napapahimas ako sa aking tiyan na maliit pa lamang ang umbok. Halos dalawang araw na akong nandito at hindi ko alam ang gagawin, sino ang paniniwalaan ko?

Sino ba talaga ang ama ng anak ko? Bakit ba kasi hindi ko maalala? Nanatili akong naka-upo sa nilagay kong upuan dito sa balcony ng kwarto.

"Natatakot ako sa anong mangyayari sa atin, anak."

Talagang natatakot na nga ako, kahit hindi ko gustong mabuntis ng kung sino ay tanggap ko pa rin ang batang nasa sinapupunan ko. Pero anong gagawin ko? Maniniwala ba akong siya ang ama? Naguguluhan ako at natatakot. Anu nang gagawin ko?

Napakislot ako ng may mga brasong pumulupot sa aking beywang at ipinatong nito ang kanyang baba sa aking balikat.

"Don't be afraid," he said softly.

Nagulat ako sa sinabi niya. How did he know? Kanina pa ba siya sa likod ko?

"Sshh... calm your mind. I'm always at your back and always backing you up."

Mas lalo niya akong niyakap, napa tayo ako at lumingon sakanya ngunit napa tigil ako ng sobrang lapit pala niya dahil naka tayo na ito ng tuwid sa harap ko.

Hanggang leeg niya lang ako, napa atras ako ng kaunti. Tinitigan ko siya ng nakikiusap at nagulat ako sa kanyang naging reaksyon. His face became smooth at naging malumanay ang mga mata nitong nakatitig sa akin. Those dark eyes. Napalunok ako.

"I'm confused..." 

Malungkot akong tumingin sa ibang direksyon at muling napatitig sakanya.

"...hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan kong ama ng aking anak. Wala akong maalala at natatakot na ako sa mga nangyayari sakin."

Napa-iyak ako. Talagang litong-lito na ako. Bakit ba kasi nangyayare ito sa'kin? Ano bang nagawa kong kasalan para pagdaanan ang mga ito?

Hinila niya ako at niyakap ng napakahigpit at hindi ko mapigilang umiyak sa kanyang bisig at doon humagulhul.

"I-im sorry, I should have been honest with you when we first met in the park. Para hindi ka na nalilito ngayon."

Napatigil ako sa pag-hagulhul. Naalala ko ang una naming pagkikita. Bakit hindi ko iyon na pagtuunan ng pansin? Sinabi niyang bakit ang isang tulad kong buntis ay nasa labas ng ganoong oras! Lumayo ako ng konti sakanya.

"A-are you... r-really--" Hindi ko natapos ang aking sinabi ng siniil niya ako ng halik.

Lumayo siya ng kaunti at hinaplos ang aking pisngi. Napaluha ako. Siya nga, siya nga ang ama ng aking anak. Nakita ko siyang ngumiti.

"I was always watching you... afar."

Nagulat ako sa sinabi niya. Ang ibig niyang sabihin mula noon ay sinusundan na niya ako? Bakit hindi siya nagpakita sakin? Nagpakilala? Bakit?

"But I showed up, the day you knew you are pregnant." Sa park...

"Do you really, can read my mind?"

Kanina ko pa ito napapansin. Experts say that vampires can read minds, so totoo nga.

Hinawakan nito ang aking beywang at iginaya sa loob ng kwarto. Sinara nito ang pinto sa balcony at pina upo ako sa kama.

"Yes, I can. Because I already marked you," he said, his voice low and husky.

Tumango-tango ako. Kailan niya ako na markahan? Wala naman akong naalalang ginawa niya sakin. Pano ba niya ako namarkahan?

"The night we became one. Ng gabing iyon kita minarkahang akin, Victoria." Nag init ang aking pisngi. Bakit hindi ko rin naalala ang gabing nangyari iyon.

"You really have so many questions in your mind. Save that for tomorrow. You should rest," he said gently.

Nangunot noo ako. "Hindi pa naman gabi ah?" I said, frowning as he laid me down on the bed.

He smiled. "Pregnant women should take a long nap," he said. Huh? May ganun ba?

"Pero gutom pa ako. Wag mong sabihin na hindi mo ako papakainin?" Matalim ko siyang tinignan and sat up again. Totoo namang kanina pa ako nagugutom. Nahihiya lang akong lumabas. Ayoko ko namang magpa feel at home. Dayo lang ako dito.

Napa-kamot ito ng batok.

"I thought pregnant women like napping? Tss, I can't cuddle her for sure." Huh?

"Ano? May sinasabi ka?" Tanong ko kasi may binubulong siya eh. Tumingin siya sakin at ngumiti.

May problema ba ito?

"Nothing. Let's go downstairs."

Tumango-tango nalang ako. Pero ang kyut niya tignan nung napapakamot siya sa batok niya. "What would you like to eat?" Kanina pa ito English ng English at kung mag-Tagalog ang lalim naman. Seriously.

Napapaisip nalang ako ng pwedeng kainin. Nandito kasi kami sa kitchen. Nakaupo lang ako sa upuan dito sa dining table habang siya sumusuot ng apron, at ang kyut!

"Luluto ka? Gusto ko lang kasing kumain ng tsokolate at strawberries."

I always craved them when I was still in Hayes' mansion, pero pinipigilan ko lang ang sarili kong sabihin sakanya. Nakakatakot kasi ang awra niya at ayaw yata ng anak ko.

Nakita ko naman siyang pumunta sa ref. May hinalungkat siya doon.

"Shit," he muttered, his brow furrowing.

"Bakit?" I asked, confused.

He took off his apron and approached me.

"Wala ang mga pagkaing nais mo dito, Victoria. Pwedeng iba na lamang ang iyong kainin? Pwede naman kitang ipagluto kung iyong gugustuhin," he said, trying to soothe me.

Pero gusto ko talaga iyon e! Hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko! Halos pigil-pigil na ako noon sa puder ni Hayes. Pati ba naman dito sa totoong ama nitong dinadala ko? Hindi ko alam pero nag-init ang mga mata ko na tila naiiyak na ako.

"Bakit wala?" Mangiyak-ngiyak kong sabi. Nakita ko naman siyang nataranta. Yon talaga ang gusto ko! Gusto ko talagang kainin iyon e!

"Hush hush, magpapabili ako. Don't cry," he said, his voice softening.

Mabilis niyang kinuha ang cellphone niya sa kanyang bulsa.

"Caleb? Where the hell are you right now?" Nakita kong sumalpok ang makapal niyang kilay.

Bakit? Ano ba sinabi ng Caleb ba yon?

"What? Go to town and buy me chocolates and strawberries. What are you saying, you're in the middle of something? I don't care, and I want it in a minute."

Sinabi niya iyon at pinatay ang tawag. Napa-laki ang mata ko. A minute? Grabe ah. Pinatong ko naman ang dalawa kong braso sa lamesa at pinatong doon ang aking baba.

I'm so bored. Napansin ko naman panay sulyap nito sa kanyang relo. Ramdam kong kumulog ang aking tiyan. Gutom na ako.

"Tss. This jerk, I will kill him when he arrives late."

"Matagal pa ba?"

Tumingin ito sakin. Ngumiti siya at hinalikan ako sa aking noo. I pouted.

"Don't pout," he said.

Kinagat ko naman ang labi ko. Problema nito? Pero gutom na talaga ako.

"5...4...3..."

Napa tingin ako dito ng bumilang siya. Sasabay ba akong bibilang pareho niya?

"2...--"

Hindi niya natapos ang pagbibilang niya ng biglang bumukas ng napaka lakas ang napakalaking double door na pintong kita dito samin sa dining. Tumayo ako at lumapit doon.

Napa-tingin ako sa lalaking may dala-dalang dalawang supot ng plastic sa bawat kamay at tila kinakapos sa hininga habang naka-hawak pa sa gilid ng pinto at ang isang kamay naman sa dibdib.

"Are you okay?"

Kunot noong tanong ko at nilapitan siya. Kawawa naman, pawis na pawis. Naka-pantalon nga ito pero bukas naman ang zipper at naka-laylay ang belt nito. Tsaka baliktad din iyong damit niyang suot. Ang gulo pa ng buhok niya. Napansin kong parang may lipstick yata iyong ilong niya.

Ano kayang nangyari dito?

"You one lucky bastard. You arrive almost at my last count. Not bad."

Napa-tingin ako dito. Siya ba ang tinawagan nito kanina? Pero nagkikinang ang mga mata kong kinuha sa kamay nito ang dala-dala at mabilis na bumalik sa dining.

Mapaparami yata ako ng kain.

Caleb POV

"Putsangina, bilisan moooo!!!"

Nanggagalaiti kong sigaw sa baklang cashier dito sa store na pinag bilhan ko. Nagpapa-cute ba naman ang bwisit nato? Hoy!

Para mo malaman kapag hindi mo binilisan buhay ko ang kapalit! Ayokong mawala ang lahi naming gwapo! Lintik ba naman! Tinawagan lang naman ako ng magaling na si Alexus habang nasa kalagitnaan ako ng langit?!! Ipuputok ko na e! Pero bigla yatang bumalik dahil sa sinabi nitong isang minuto lang!!

Mabilis kong kinuha ang binili ko at mabilis na tumakbo paalis. Talagang babawi ako sa walanghiyang to! Bakit naman babalik ang tamod ko? Putsangina!

Baka hindi na ako magka-anak nito!!

Tila kidlat ang bilis ko ni anino ko di na makikita sa dinaraanan ko. Ayokong makarating lampas isang minuto putchak!! Gaya ng sinabi ko, I treasure my fucking life!! Mabilis akong napatingin sa wrist watch ko. Putikkk!!! 10 seconds left!! At alam kong nagbibilang na iyon ngayon!

"AAAAHHHHHHH!!!!"

Malakas kong sigaw at mabilis na sinipa ang pinto. Success!!!