Ep - 34

7K 714 18
                                        

Unicode

လင်းထံမှ လှိုက်မောသောသက်ပြင်းချသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် သုတနှင့်ဗညားတို့ လင်းကို လှည့်ကြည့် လိုက်ကြသည်။

တော်သေးသည်။
သက်ပြင်းချရုံမှလွဲ၍ လင်းသုခတ် ထပ်မငိုတော့။

လင်းက ညှိုးမှိုင်နေသောမျက်နှာလေးကို ထောင်ထားသည့်ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်တင်၍ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေလျက် ဖွင့်ထားသည့်တီဗီကို ငေးမှိုင်စွာကြည့်နေသည်။

ဒီညတော့ လင်းသည် သုတ၊ဗညားတို့နှင့်ပဲ အိပ်ရတော့မည်။ လင်းအတွက် သီးသန့်ရထားသော extra bed
ပေါ်တွင် တုပ်တုပ်မှမလှုပ်အောင် ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေပြီး သုံးမိနစ်ခြားတစ်ခါဆိုသလို လင်းထံမှ သက်ပြင်းချသံက ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

" ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲ...."

လင်း အားမရှိသောလေသံဖြင့် မေး​၏။
သုတလည်း ဖုန်းကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်၍....

" ကိုးနာရီထိုးဖို့ ဆယ့်ငါးမိနစ်လိုသေးတယ်..."

ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" အခုကျမှ အချိန်တွေက ကြာလိုက်တာ...ငါအိပ်ချင်နေပြီကို...."

" အိပ်ချင်ရင် အိပ်လေ...."

ဗညား၏စကားကြောင့် လင်း၏မျက်နှာ ပိုညှိုးငယ်သွားကာ....

" ရှင်းယံက ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးနေလောက်ပြီလို့ တွေးမိရင်
အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး...."

ဟု ယဲ့ယဲ့လေး ဆိုသည်။

" မဆိုးလောက်ပါဘူးကွာ...မင်းက မသိလို့လုပ်လိုက်တာပဲ... "

သုတစကားကြောင့် လင်းမျက်နှာလေး ရွှင်လာမလို့ရှိသေး၊ သုတ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် ပြန်မှိုင်သွားရသည်။

" ဆိုးရင်လည်း ဆိုးမှာပေါ့...မင်းမှားသလိုဖြစ်သွားတာလေ...ပြန်တော့ တောင်းပန်လိုက်ပါ..."

" တောင်းပန်ချင်ပါတယ်...ကိုကြီးနက္ခတ်လည်း ငါ့ကို
စိတ်ဆိုးသွားတယ်..."

" ငါကလေ...နက္ခတ်ညီက စိုင်းရှင်းယံကို အဲ့လောက်ထိ
ဂရုစိုက်မယ် မှန်း မထင်ထားတာ..."

Loving Out LoudTempat cerita menjadi hidup. Temukan sekarang