Loving Out Loud

Ep : 56

Unicode

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းသည် ရှင်းယံအတွက် လူနာစောင့်ဖြစ်ခွင့်ရခဲ့​၏။ ရှင်းယံ​၏မိဘများမှာ အိမ်သို့ပြန်သွား၍ လင်းနှင့်ရှင်းယံတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ဆေးရုံအခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှင်းယံ​၏အခန်းသည် ဧည့်ခန်းပါသောအခန်းမျိုးဖြစ်၍ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ထိုထဲတွင် ထမင်းစားရန်စားပွဲဝိုင်းသာမက နှစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာတစ်လုံး၊ တစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာနှစ်လုံး စသဖြင့်ပါရှိသည်။ အဲကွန်းနှင့်၊ တီဗီနှင့်၊ ပစ္စည်းတင်ရန်စင်နှင့် အစုံအလင်ဖြစ်သည်။

လင်းနှင့်ရှင်းယံသည် ညနေစာကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်၍ အတူတကွစားသောက်ပြီးနောက် ဆေးရုံပန်းခြံထဲဝယ် လမ်းလျှောက်ဖြစ်ကြသည်။

နေအေးသော ညနေခင်းအချိန်မို့ ပန်းခြံ၌ လမ်းထွက်လျှောက်ကြသည့် လူနာ များပြားလှသည်။ လူနာအပြင် ပြုစုပေးသော နပ်စ်များ၊ လူနာရှင်များပါရှိ၍ လူပိုများနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လူများသော်လည်း ပန်းခြံမှာ ကျယ်ပြောသောကြောင့် ပြွတ်သိပ်နေခြင်းတော့ မရှိပါ။

လင်းသည် နာမည်ကြီး၊ ဈေးကြီးလှသော ဆေးရုံတစ်ရုံသည် ဆေးရုံခန်းမှအစ ပန်းခြံအဆုံး ဤကဲ့သို့ခမ်းနားကြီးကျယ်ပါလား ဟူ၍တွေးတောမိ​သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အေးအေးသာသာ၊ ဖြည်းဖြည်းဆေးဆေး အတူယှဉ်တွဲလျှောက်နေခိုက် လင်းသည် ရှင်းယံ​၏လက်မောင်းကို အတင့်ရဲစွာဖြင့် တွဲလွဲချိတ်ဆွဲလိုက်​၏။အထိအတွေ့ကြောင့် ရှင်းယံ လင်းကိုလှည့်ကြည့်သည်။ ထို့နောက်ပြုံးသည်။ နူးညံ့ကြည်ရွှင်သောအပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။

" ကိုယ် ခတ်ကို ကိုယ်အသက်၁၆ နှစ်တုန်းက မုန့်ဈေတန်းမှာ ပထမဆုံးတွေ့ဖူးခဲ့တာ...အဲ့အကြောင်းကို ပြောဖူးပါတယ်..."

ရှင်းယံဘက်မှ ပထမဆုံးစကားစလာသည်။

" ဟုတ်...ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်...အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်က sting နဲ့ ရခိုင်မုန့်တီကို ရောသောက်နေတာလို့ ကိုကြီးပြောဖူးတယ်"

ရှင်းယံ ဟင်းခနဲအသံထွက်သည်ဆိုရုံလေး ရယ်သည်။

" အင်း...ဟုတ်တယ်"